[СДК] Сакам да кажам...[Стара тема]

Отсекогаш сум се прашувала, зошто баш во оној момент кога мислам дека сум среќна, дека барем привидно нешто се подобрило, дека има напредок во решавањето на проблемите, се појавува некоја или нешто и се оди во бестрага?
Зошто она што е убаво неможе да потрае?
Не очекувам да сум среќна цело време, но продолжувам да барам некаква рамнотежа. Затоа што на сите им е лесно да ми кажат дека се ќе биде подобро, дека беспотребно си ги кинам нервите.
Еден е животот, да. И не ми треба многу за да бидам среќна. Но она "малку" продолжува да недостасува.
Помагав, простував, се грижев, плачев... Неможам и не сакам веќе.
А толку многу сакам да се убедам дека сум силна, и дека можам да истраам. Има нешто што ме спречува во тоа.

http://www.youtube.com/watch?v=lB6a-iD6ZOY

 

Што красно си најдов што ќе правам после факултет...



Е не, ќе работам за 8050!

 

Лепота го краси ликот и делото на Лил! Жути цветич!
Ослепев од она зеленоно, демек жолтово ќе ме смири. Сигурно. А и паметот дојде. И пролетта со него. Амин.

Отсекогаш ми биле интересни римите ко мала што ги создавав(ме) кога пишував(ме) песнички за својата мајка на 8ми март. Па то емоции, то рими, ѓомити `Ода на радоста` да ја преведувавме.
Денешниве деца нејќат ни да пишуваат бре песнички. По рапорт ги праќаат кај мене, јас да им ги составувам. Ааааа треба да ги патентирам анотлогиските рими од типот:

`Мојата мајка е убава и мила, нежна како свила`.

А за годишните времиња стандард:

`Зимата си појде, пролетта си дојде`

Е де, Америка не ја открив богами. Арно ама, процутав и излегов од сивилото на тешко создадените рими. Grown up. Не е за*банција.

Ајт поздрав од мене во оваа студена ноќ, да се одлогирам жолтото цветче ми даде моќ!

 

Денеска е 28 февруари. Платата за февруари ми легна на сметка на 24 февруари, а денес на сметка имам уште 288 денари. Уште месецот за кој земав плата не поминал, јас ја истрошив. Браво ма Ариел, браво!
Тежок ќе биде месецов... а што убави планови имав

 

Како сум се разочарала денеска, ми се чини никој во животот не ме навредил и повредил до овој степен.
И немаше да биде толку страшно, да не се работеше за Нив тројца.
И никогаш нема да им го заборавам ова, ниту целодневното плачење.
Нека дојде утре и ќе бидам подобро, но денеска сум мртва.

Мислев дека ме познаваат подобро...

 

Е не можам повеќе со оваа напнатост, нервоза, главоболки по цел ден уф кај е крајот

 

не си само ти во „ваква финансиска состојба“-ЕВЕ МЕ И МЕНЕ
Ама да сме живи и здрави,ќе печалиме.
Парите се за трошење-е сега тоа што ги трошиме за 3-4 дена платите,мора да значи нешто:или платите ни се мали или пак точно,брзо и ефикасно знаеме да ги најдеме најубавите чевли и облека за да си ги купиме.
Како и да е само за арно нека се трошат платите.

 

Колку е убаво кога бојлерот ќе се расипе доцна навечер.
Тогаш ти е единствената шанса да се шлапкаш во полна када со вода загреана на шпорет

Незаменливо е чувството кога во несреќа наоѓаш причина да си среќен.

 

Си страдаме од чисто егоистични причини и немаме време за ништо друго на овој бел свет. Борда му е бојата, борда му е бојата на овој живот. А и сите го чекаме сонцето да ни ги реши проблемите. Рид, сонце и неговите зраци на видикот - нашата Македонија. Нов ден се раѓа, ама овој е светол, по толку време снопчиња ќе се мушнат во нашите соби. Тогаш сите ќе излезат со ролерките и точоците оти ветуваа, слобода; кило-две помалку од тешката облека .

Пролета секогаш ја гледам низ празнинките во густата трева, во освежените јаболкници кај девојките и испреплетените прсти на заљубените. Ја гледам качена на Исарот, ја мирисам преку липите и ја доживувам преку љубовта. Возбудена, брза прегратка, хистерична со стремеж да биде нежна. Е дури сега, Божине Павловски, жените можат да ги закачат гаќичките како знаме на машкиот полов орган, сега можат да се стрчнат по удолнина и да бидат прифатени во силните раце. Е дури сега Божине Павловски, сфатив колку милни погледи должам.

Znaš šta ću ti učiniti: pokvariću ti igračku koja se zove bol...Музика и стихови. Те снемува, црни пеперуги те носат, а на твое место позната мелодија, стихот кој вчера ми го пееше, оној кој го напиша за мене.

 

Хелоу дер лејдис
Денес, како и изминативе денови сум добра пу пу да не ми е од око оти кога ќе напиздам сум многу лоша и дури самата себеси се мразам.
Не сум вљубена, немам освоено прво место на натпревар математика, нити пак оној што го шмекам ми дојде со маријачи под прозор.
Добра сум сум си сама со себе, убаво ми е. Понекогаш, се забораваат некои работи кои ги имаш секојдневно до тебе, на дофат на рака и толку многу се навикнуваш на нивното присуство што не ги ни забележуваш повеќе. Интересно е меѓутоа, кога во даден момент ќе застанеш и ќе погледнеш околу себе.
Ќе ги видиш истите тие работи кои во целото време во кое си ги игнорирал, биле таму и не те разочарале и не се измениле. Патот ти е под нога, а мозокот во глава само што нели, не треба да заборавиме дека се таму секој ден и дека секој ден минуваме по истиот пат можеби не мислејќи на ништо и не приметувајќи ништо.
Е кога ќе ја видиш вредноста на овие работи, многу нешта се менуваат. Барем за мене се сменија, растам и откривам нови светови и удобно ми е во нив.

 

Ова недела јас ќе сум на Survivor !
Купив подарок за роденденот од дечко ми со целата заштеда и сега ќе си кукам цела недела со 1.000 денари! Алал да ми е!

Во живо на Femina.mk- Survivor Ќе ве известувам, кога ќе можам, како напредувам со гладувањето!

 

Сакам петок, сакам сонце и 20 степени, сакам парк со трева од секој вид и сакам сабота во Капан ан. Толку.

 

Оној кој го искусил истото нешто како тебе најдобро те сфаќа, доволен е и само еден збор.Останатите колку и да се трудат нема да те разберат добро, макар и да им трубиш, црташ па и обоеш.
Искуството го прави своето, а не зборовите

 

СДК дека некои работи се случуваат кога човек најмалку ги очекува :geek: и...
СДК премногу коинциденција не е на арно а посебно ако се случува одеднаш :geek: до толку што почнувам да помислувам дека и не е коинциденција :geek:

 

СДК очајно сум за фарбање!! Хаххаа..
Сега се погледнав, онака подобро, што да кажам 2 прста надраснати аххахаа...
А остатокот од црвената фарбана боја.. Па да речеме - не е толку црвена
Се надевам дека ми ја имаат фарбава во локалниве супермаркети, да избегнам појавување во јавност!

 

Ете после 4 години дојде и 29ти Фебруари Среќен Роденден татичко .Биди здрав,жив,насмеан и уште многу години да ти го славиме роденденот.Аааа уште нешто да не заборавам, немој уште еднаш да си ми рекол да те слушам тебе затоа што пред мене си го видел сонцето ти правиш денес 13 а јас за 4 месеци ќе правам 22 затоа

 

Ногата на Анџелина низ историјата

Spoiler

 

Сакам да кажам дека на самата помисла на него целата вцрвенувам,во секој момент чекам порака или повик,очекувам покана...И понекогаш се затекнувам самата себе како зјапам во одредена точка смеејќи се без причина.
Наутро кога се облекувам помислувам што ќе се случи денес,помислувам на нас и горам од желба да те видам.
Како да го сфатам сево ова? Ми требаш многу и ми недостигаш многу,а ко за инат околностиве не ни даваат да се видиме.Ама ќе ги имаме нашите пет минути,не се секирај.
Се` уште не сум те ни бакнала,а те чувствувам близок.
Ако ме лажиш,нема да ти простам.

 

Не ми се спие. Се изнаспав 12 саати.
Сакав да фатам книга, ама книгата ми е ко апче за спиење.
Така да, боље ич да не ја отварам, и да не ја луфтирам за џабе.
Утре сум втора смена.
Се мислев, дали вечер да учам до касно, а утре да поспијам.
Или пак рано да си легнам, и уште порано да станам, за да учам.
И сфатив... Исти к***ц. Утре книгата нека си почека.
Па неможе све на готово више, јас ја носам, ја шетам, од соба у соба, а она ни фала.
Утре здравје Боже, ако сум наспана, ќе си станам рано, и ќе си научам. Ако не.. здравје.
Ќе идам јас сега да си поглеам џоа неколку цртанчиња, белким ќе ми дојди дремката.
Лека ноќ.