[СДК] Сакам да кажам...[Стара тема]

Thank you for being there when no one else was...
Случајно налетав на оваа реченица и се сетив дека на неколку личности на кои би им ја посветила...
Да, навистина чудно луѓето доаѓаат во нашите животи кога најмалку очекуваме но за жал и понекогаш заминуваат тогаш кога ни се најпотребни и кога најмалку очекуваме.
Како и да е имајте убаво саботно поладне

 

Проблемите не ми се казни туку предизвик на мојот пат, на мојот духовен развој, Затоа - кога наидувам на проблем не се плашам, едноставно ГО РЕШАВАМ. И секој мој потешко решен проблем МИ Е СЛАДОК бидејќи само тогаш може да ја почувствувам слаткоста на "тешкотијата" која сум ја победила.
Искористи го да стекнеш поголема мудрост и добрина во срцето!

 

...

 

Среќна сумм...
Прилепе многу чувства разбуди денес во мене, ми текна на 19 јули, денот шо ќе го памтам секогаш.
Преубав ден имав, исполнет со шоп шопинг , се облеков од глава до петици, мојте се срцки, се ми изнакупија.
Бато е преубав во костумот, се чека уште денот да дојди.
Ахх, убави денови идат, Кој знам дека многу ќе ме направат среќна.
Уморна сум, одам да поспијам, овај викенд паузирам од излегвања а и трошење пари.

Имајте убава вечер.

 

Срдечен поздрав,после долго време се враќам во Сакам да кажам...
Ме уби,сонцето па дождот!Mе убија деновите од понеделник па до сабота наутро.Врели,пеколни,неубави работни денови.
Течат последните часови од март,а јас со воздишки го испраќам.Веќе ми фали,беше толку убав!Април чека да запише нови лудости,не чека сонцето,плажата и морето,се тоа се убави месеци!
Ама март ми е во срцето!Тешко дека некој може да го замени месецот кој ни ја носи пролета.
Воздшки по месецот со женски шмек.
Со заминувањето на март,ги испраќам и пеколните денови,и дебелиот материјал за учење кои ме одалечија од земјата на бајките.
Викендот мене сега ми почнува,и не на вообичаен начин со очилата за сонце на глава,и кафенцето во рака придружувано од музиката која ја создаваат специфичните минувачи на плоштадот.
Се вартив на зумба и затегнување на телото.Не дека многу ми е потребно,ами ме полни со позитивна енергија,ми пружа задоволсто да подарувам насмевки наколу.
Шешенцето со вода го шеткам низ собата,латно музика и оргинални движења...убаво е !
Ми плаче секое мускулче,ама нека,задоволството е послатко од болката.
Со тивки чекори се упатувам кон тушот,бања со купка со екстракт на ванила.Потоа еден добар сон,капучино повторно од ванилата моја омилена,малку стрес за време на уктамица и време е за свежи модни комбинации.
После долго време се враќам на подумот ,мора да се одолжам за сите ноќи поминати дома со книгата во раце.Високи потпетици,балетанчињата или пуна пета,не битно..ми плаче ногава за нив,а устата по црвениот кармин.
Тоа е,втркање пред огледало со новите парчиња или пак некои стари во сосем нова комбинација ми фалеше ова.Си го враќам животот назад,и тоа е доволна причина да се прослави со добро парче чоколадо.




Smilly,истоштена ама среќна.

 

Пред 30 години, во најсеверниот град на нашата ни сакана Македонија, во една болница, на свет дојде едно розево бебе...
И после толку години, остана дете во душата, бунтовник во животот, некогаш несмасна и трапава, некогаш нежна и емотивна, стана дел од форумов, некогаш мрчатор и сератор, но воглавно во секој пост остава парче од својата душа.
Таа жена денеска сака од срце да ви се заблагодари на сите, што и го збогативте денешниов ден и и го направивте уште поубав, посреќен, повесел. Убаво е кога човек е опкружен со пријатели, а само тие знаат нештата да ги направат посебни. Иако триесет е само бројка која доближува до зрелоста, која потсетува дека третина од животот веќе поминала, сепак денеска ми направививте да се чувствувам посебно и да не се плашам од времето кое поминува толку брзо.
Сега гордо ќе ја пукнам таблава од ѕид


ќе ве почестам со едно парче


и ќе ги полудувам комшиите со моите гласовни способности пеејќи им ја
http://www.youtube.com/watch?v=OsUuPT8_FV8

 

Отсекогаш сум им завидувала на циганчињата. Живеат од ден за ден, гледаат да се најадат, да испушат некоја цигара во денот, да се изнапрскаат по фонтаните. Свака част.
И ич не сакам да звучам ко Весна - бејби ама СТВАРНО НЕ МИ Е ЈАСНО? Како бе можат по цел ден да лежат, ама по цели денови да пијат кафиња и да крекаат, секоја вечер ма TRANSFORMERS не им е рамен, миниќите и по селските "дискотеки". И после леллееле паднав на испитот, стварно е коза професорката ме фатила на пик. Те фатила на пик? Те фатил на пик тебе неиживеаниот пубертет, на 25 години играш одбојка со бруцошите, пиеш кафиња со разно разни принцови секој БОЖЈИ ден, пиеш ракија до 12, а после лижеш една чаша нискобуџетна водка. Е тоа те фатило на пик тебе.
Каде вака,каде? Па после Грујо бил крив??? Не драга, Грујо на твои години бил советник на Претседател.
Туку денов е убав. А утре ке биде уште поубав и пошарен пошто нели е денот на лагата или на шегата, како беше?
Ма не бе не го чекам јас за тоа утрето.
Едвај чекам да се отвори сезоната за рентање точаци, да ме издува малце Вардарец, да ми ја избистри главата од овие овака, како да кажам, лоши впечатоци за одредени индивидуи, нели, во моето окружување.
Ај чао

 

Глувчето ми ги живее последните мигови...мислам дека му дојде крајот...го држам и срце ми се кине некa умре побрзо не можам да го гледам кaко се мачи веќе долго време и се бори со строста...време му е.
Kaj нас животните живеат максимум и среќна сум ради тоа, изглeда убаво им е...ги сакаме толку.

 

Оф леле срце малечко .

Сдк

 

сдк
http://www.youtube.com/watch?v=OSOTVnVZ5bE

 

Еден наркоман помалку во мојот град. И тука се појавува прашањето дали да се жали. Дали да се жали дека е пред се човек, дали да се жали што бил глупав и сам крив што се зафатил со дрога, што којзнае колку млади навлече. Греота за оние кои се гржеа за него и упорно сакаа да го одвикнат, греота. Ако беше дрогата добра ке ја даваа наместо Аналгин.

 

Сакам да ја задржам навиката да станувам во 8 сабајле. Неверојатно е колку денот долг, а ние сите се жалиме дека време нема. Време има, ама ние не го кориситме онака како што треба.
А човек секогаш се чувствува поубаво кога денот му бил продуктивен.
Во пресрет на многу слободни денови, по успешно завршената колоквиумска, правам листи во главата на се што можам и треба да направам. Првата точка ми е, да направам добро за себе со нови навики.

Денес, цел ден ми беше на нозе. Мислам дека кога доаѓаат потопли денови, излегуваат и повеќе обврски.
Ама не се жалам, си ќарив нов лап-топ, и осмех од шестка до шестка. Убавини.
И не ми е гајле што би кажал некој, јас едвај чекам да дојде утре, за да како мало дете се испорадувам на маскирањето и веселите луѓе низ градов.

 

Еден од оние денови кога се е толку совршено , а ништо за право не е.... зависи како гледаш.

Ден кога сите ти се чинат слаби витки као божем модели на Кавали.

Ден кога мислиш дека мачорот го изгубил оној почетен љубовен жар за тебе ,па наеднаш ја гледаш формалноста во целата врска .

Ден кога свајќаш дека парите ВИСТИНА го вртат светот , а сепак ништо не фали ...кафана јадење , пиење друштво прошетки ......ден кога самодовербата ти е негде близу до нула , а ти кажуваат колку си убава .....ма ни јас не се свајќам па не вие .

 

Вчера се качив во автобусот.
Преполн. Испоседнале. Господа и госпожи. Незаинтересирани за оние што ќе стојат додека на седиштето до нив си ги распослале лаптопите, чантите, палтата, гледаат низ прозорецот.
Еден младич што седеше во вториот ред виде дека барам место. Си ја прибра чантата со лаптопот и ми мафна:

- Седни овде.

Го гледам, му се чудам. По три години често возење во автобус прв пат нешто вакво.

- Слободно е? - му викам.

- Yes. - ми вели така изладено, а тоналитетот на неговиот глас и изразот на неговото лице ми вели да не им обраќам внимание на кретениве со кои треба да се возам саат време.

И седнувам одвај пекнувајќи едно Фала од пуста срамежливост.
И седам и седам. Одеднаш шоферот му ја враќа чантата со лаптопот нељубезно црекајќи дека не може да стои напред. Си ја прибира во рацете немирно седејќи и не потпирајќи се на седиштето. После неколку минути всушност го забележав ефектот од целиот чин и сфатив дека чантата му е в скут.
Го гледам. Наликува на тебе, Бу. Потсеќа на тебе. Ладнокрвноста на неговите образи, рамнодушноста на неговaта уста, неговиот вкочанет поглед кој таложи шарање наоколу ако подобро се задлабочиш во нив. Сета таа замрзнатост која едноставно ја движи секоја глетка која опколува - онака како што умееше ти. Сакав да му прозборам. Сакав да речам :

- Ви ја вратија чантата назад? Нељубезни едни.

Но не знам дали ќе бев во право. Можеби тој не мисли дека се нељубезни. Можеби тој не би промрчил за истото како што би промрчил ти. Ти беше мрчалце.
И така си седам, на пати се вртам да го погледнам а тој ги гледа луѓето наоколу.
Го вадам тетрисот од ранец и одминувам неколку колички. Редам неколку тули. Го гасам.
Повторно сакам да му прозборам.
Во главата водиме разговор и му кажувам колку потсеќа на тебе, Бу. Потоа се прашувам, има ли девојка? Заљубен ли е? Среќен ли е? Пишува ли поезија? Слуша ли Џој Дивижн? Се дрогира ли? Сака ли да умре? Верува ли во Господ? Пие ли коњак? Студира ли? Какви дискографии му се кријат во лаптопот?

Не знам дали затоа што те барам наоколу.
Не знам дали затоа што никогаш повеќе нема да го видам твоето лице.

Требаше да се збогуваме на поинаков начин.
Ти од секогаш ме оставаше во прашалници.
Од секогаш ме оставаше во прашалници и ја знаеше сета вистина за мене.
Ти знаеше многу работи за мене уште пред да ме запознаеш, пред да ми се приближиш, пред да ми прозбориш. Дури и се плашев од тоа. Да. Се плашев од тоа, Бу.

Се надевам дека некогаш повторно ќе го сретнам тој љубезен човек што вчера го сретнав во автобусот. Се прашувам каде е сега.

Почивај во мир, Бу. На моменти толку многу ми фалиш, што просто те барам насекаде.
Знам дека ти си ветрот што издувнува и ни ја отвора вратата на терасата.
Оној што доаѓа како одговор и ми го рине лицето кога седам и се прашувам дали треба да им се плашам на луѓево. Знам дека си тука некаде и ме следиш. Дека длабоко во мене мрчиш. Дека овие прашалници во кои ме остави се причина повеќе да не заборавам дека некогаш сретнав еден човек кој сакаше да го преврти светот и да ги истурка овие лица во амбисот на универзумот.

Колку да знаеш, среќна сум. Добра сум. И се надевам дека ќе те направам горда еден ден. Иако знам дека ти веќе знаеш дали ќе биде така.

http://www.youtube.com/watch?v=SLImlDMRIN4

oваа песна нека ти биде и зумбул, и булка, и се што е потребно за да ти биде пролет.

 

Сдк без ова не ми почнува денот спрема родителите и спрема ближните никого да не го разгневам или да го оскрбам Господи, дај ми сили да ја поднесам Тежината на денот денешен и се што во него ќе ми се случи Управувај со мојата волја и научи ме да се молам, да верувам, да се надевам да поднесувам, да простувам и да љубам.

 

Where is the "good" in "goodbye"!?

 

Домашна журка во доцните часови. Звучниците се тресат, а на комшиите сигурно чад од глаата им излегува. Еми гајле ми е!

Денес 2 цртежа од кои се презадоволна. Јеах! Само мои и ничии. Полни се со купишта емоции и секоја линија внимателно е повотрена.
Преку сите тие фотографии, книги, цртежи се пренесуваат емоции, но кој да ги види.

Добив порака кој ме израдува најповеќе од се`. Ќе одам на важен настан.

Си обезбедив и слика од него. Чика, крал си! Ветувам од часови ќе бегам и со тебе ќе си седам, муабет ќе си делкам.

 

Goodbye teacher.

 

СДК... I wish i could free you of the hurt and pain, but the answer is simple - He's the one to blame.

Така де, машкиве се криви за се и точка.

 

СДК ова не е работа, ти ги викаш за искачање, оние не можат, ги мрзи, имало тапа атмосфера во градов, има да, ама искочи за себе направи си сам, искључи се и биди среќен. Ги викаш за у театар, не ми се иде, за у кино исто, немале пари, ајде бе 150 денари, 2 кутии цигари !
Како некои стари баби, они бар вторник и петок шетаат младоста кај ви е младоста пријателки мои

Беше време за завршување со факултетски обврски, се на се, успех. Нова диета, сонце, движење, насмевки, шаренило, среќа. Утре почнува мојот омилен месец. Се будам и јас, се препородувам, среќна сум.