Зошто ама зошто не сте воспитани, па и децата нормално ви се такви? Дефинитивно кревам бело знаменце, се предавам, јас не сум за гости
Уште колку пати ќе треба да го повторам ова за да биде меморирано во нечија глава? Ни во свој, ни во туѓ филм не сакам да бидам статистка!
Еден од најпаметните совети што ги имам чуено во последно: Подобро дај една шанса на 20 момци, отколку 20 шанси на еден.
Празнина.. Кога ќе загребиш под неа - лутина. А кога ќе загребиш под неа пак - тага. Огромна тага. Со години.. Сфаќаш дека тоа никогаш всушност не бил твојот карактер. Туку траумите во детството, кавгите, расправиите, болката, солзите, безнадежноста, безизлезноста, намањето со кого да се разговара... Иако поминало време, тие се тука, во вид на кнедла во грлото, стегање во градите, солзи кои сами протекуваат кога човек останува сам во четири ѕида.. Се прашуваш дали некогаш ќе помине таа тага. И наеднаш ништо ти нема смисла. Колку е заебано чувството кога некој ќе те праша нешто за детството или само ќе го спомни, а тебе ти навираат солзи кои вешто се обидуваш да ги скријаш додека во себе се прашуваш „Кое детство?“...
Многу сакам да трошам, да порачувам онлајн, мислам да немам лимит, милион нешта би испорачала без размислување, а сепак коа ќе видам како се слизнуваат средствата од трансакциска сум ваква Меракот се крши бе вака, нонстоп висам на апликацијата да видам каква е ситуација.. Сакам и да трошам и да останува нечепнато
Електричен тротинет е лош изум кој никаде не го собира и само пречи, по улица низ возилата, по велосипедски патеки или тротоари низ луѓево. Секаде се ко нешто што или некој ќе ги собере или тие ќе соберат некој.
Читајќи два дена какви верници и неверници има и за што се прават муабет ми иди да земам крстената вода и темјанот да испрскам, почадам и се помолам во нивно име Амин
Животе не очекував ваков филм да ми изрежираш Незнам само во кој жарн да го сместам.. има од се по нешто.
Во таа фаза од животот сум каде што не знам што попрво, а сакам да имам и да постигнам се одеднаш, а свесна сум дека морам едно по едно. Свесна сум дека градење кариера е долгорочен процес, но јас сакам да постигнам одредената цел веднаш преку ноќ, а сакам повеќе одмор, патувања, да запознаам нови култури, да научам нови вештини, да читам повеќе книги, да гледам повеќе филмови, да имам барем мал најмал социјален живот, а не 2 пати во годината, сакам здрав живот, вежбање, немање стрес, сакам маченце, сакам детенце, но колку што сакам толку и не сакам и ме плаши помислата дека не сум на тоа ниво на стабилност за да сум одговорна за ново суштество. Сакам се, но знам дека ќе треба да почекам, а во меѓувреме да го ценам тоа што веќе го имам.
Животот е многу, ама многу не фер! За некого мајка, за друг макеа.... Зошто добрите луѓе најмногу страдаат? Лута сум на животот, на универзумот, на сѐ!
Она кога се бањаш и средуваш, завршуваш, и те чека ваква порака за добра ноќ.. Priceless Spoiler Ezhence, dodека tivko izminuva ovaa topla nokj, sakam da znaеs kolku mnogu mi nedostigas. Srceto mi chuka pobrzo koga i da se setam na ubavite momenti, a sekој mig bez tvojata pregratka mi e polovina zivot. Legni si porano i zatvori gi ocite i zamisli me pokraj tebe, kako nezno te drzam za raka, ti ja galam kosata i te zaspivam na moite gradi. Sоnuvaj ubavo dusicke i neka ti e na zdravje kapenjeto. Edvaj cekam utre da ja pomirisam mojata meka kosicka i da se izgubam vo nea Leka nokj moja najmila ✨❤️
Никогаш не се знае кога ќе си го откриеш скриениот талент. Последните неколку месеци си го открив јас мојот, дури и се мислам дали треба да си ја сменам професијата или само за мене да си го користам талентов. Среќа па не го открив прекасно имам уште 2-3 години можност за да се пробам во таа професија, вреди да се размисли.
Еее будала јас, гушкај, поддржувај луѓе, мајка и болна од рак. Ајде греота е, другарка ми е. Доаѓа момент кога мене ми е потреба поддршка, ништо од нејзина страна. Со колата, со дечко и, ајт мене кој ме шљива. Ееее има Господ.
Треба да се нормализира автентичноста и relational > transactional пaртнерски/другарски врски. Ако сакаш некој од срце ќе направиш добро да му биде нема да калкулираш и размислуваш.
Сакам да кажам дека ми тежи ова веќе некое време. А, то е враќањето, или ко шо вели @Angie1432 ко ќе си збораме - никогаш не заминувањето на конзерватизмот. Само шо некое време беше латентен. Ми тежи зошто можам да речам дека тие тогашни конзервативци со кои сум дискутирала не беа во право за многу работи, ама беа за една работа. Та работа е дека многу имаа перформативен либерализам и го третираа како тренд. Јас пред 10 години можев да најдам многу поќе луѓе со заеднички теми за муабет од сега. Јас пак се осеќам #blessed дека сите тие критички настроени луѓе (кои останаа) со големи срца ми се пак во животот. Само шо ако пред само 10 години имав х3 поќе луѓе кои ги доживував како отворени, и емпатични, сега се handful. Луѓе кои беа способни за дискусија дури и (односно, особено кога) не сме на 100% иста страна. Оти за мене, големина и квалитет на чоек е да сослуша, да размисли и да е отворен кон промена на мислење ако фактите велат поинаку. Пошто за да сум кај шо сум со ставови сум зборала и зборала и зборала и сум читала и читала и читала. Ич не ми е срам да кажам дека некогаш сум имала поинакви ставој. Ич не ми е срам да кажам дека во скоро 30 години се осеќам како да сум била поќе луѓе и проживеала поќе животи. Ама, основата е та. Јас не можам да се оддалечам од основата која е буквално за фундаментални човекови права и емпатија. "Gotcha" моменти во обид за дискусија ми се толкав turn off шо порано бев petty, сега учам да се повлечам и игнорирам. Осеќам страшен burn out и то ме плаши. Се осеќам како да ќе се затворам во некое мое меурче зошто се осеќам како многу мал дел од околината да го нуди то шо го барам. Шо е стварно штета зошто сакам, о, многу сакам да зборам. Многу сакам да дискутирам. Особено ако со некој не се согласам и да видам од кај иди то негово размислување и која е основата. Ама и на тие другите фала им. Зошто дури и да беше перформативно, дури и да беше young person rebelling - бев изложена и на тие ставови. Оти некогаш осеќаш нешто ама не можиш да го преточиш во зборови оти немаш искуство. Некогаш не ни можиш да замислиш поинаква реалност ради начинот на кој си растен (јас, многу конзервативно и многу религиозно) и ти треба такво екстра туркање за да го напрајш потребниот чекор за критична мисла. Разговори за "from woke to alt-right pipeline" е "тренди" тема зошто е нешто шо многу се забележва особено од корона навака. Ама вервам дека то е само ради одење во екстрем. Бевме во конзервативен екстрем, и за да се балансира заминавме во "woke". И место да се балансира, сега пак заминавме во спротивен правец. Дури и PC Principal во South Park - Politically Correct, се преименува во Primarily Christian. Ок, то ми е презабавно. Одличен старт на новата сезона. Јас знам дека свет кај шо секој си гледа свој двор и не шерифува во друг е Утопија која нема да ја дочекам(е). Знам дека свет каде нема насилство врз деца, луѓе и животни е, пак, Утопија која нема да ја дочекам(е). Знам дека немање мизогинија е Утопија која нема да ја дочекам(е). Знам дека трошка поќе еко свест на сметка на личен луксуз е исто така Утопија која нема да ја дочекам(е). Само не разбирам. Не разбирам како е то да имаш толку омраза за некој шо не го знајш. И то ова иди од чоек шо е генерално petty and resentful. Знам да мразам. Знам да "колнам". Знам да се лутам и карам. Ама секогаш има основа за то. И не мислам дека е исправно. Напротив. Сметам дека е маана. Шо не разбирам е, зошто да ме лути како Х особа живеј? Оти да ме лути како У особа се облекува? Шо ми згреши ова животинче за јас да му наштетам? Итн. Не ме афектира никако за да е омраза која ме труе оти на крај на ден та омраза се одразва и на мене. Мојата омраза е резервирана за комшиите пред се cuz fuck them. И така. Прво сакав да зборам за како јас се осеќам во врска со ова. Ама се наканвам кога сум послободна да пишам и зошто иди до ова - према мене. Јас дур чекав @Angie1432 да ми кажи дали можи да ја означам: *ѝ пишав во 7 сабајле.
Илинден не е само празник туку Илинден е крв, завет, вера и земја. Од востание до АСНОМ, од Илинден до денес над Македонија. Оваа земја, живее преку борбата на своите синови и ќерки. Слободата не се моли туку се зема. На народот му е доста од молчење и потчинување. Додека некои тргуваат со идентитетот, прават покорување сведувајќи го нашиот македонски идентитет на "погача, тавче гравче, пинџур и полнети пиперки", менуваат име, ние се сеќаваме на Илинденците, тие кои животот го дадоа за Македонија и со крв платија за ние денеска да живееме слободно. Ете тоа е слобода и слободен живот, слободна Македонија и Европа, да се избориш со чест, а не да чекаш некој да те признае дека постоиш а притоа да те потцени на секаков можен начин.
