Сакам да кажам... (без цитирања)

Кога ја читам темата Љубовни проблеми и совети, и се ставам ментално на местото на оној кој не е присутен , предмет на советите и проблемите, тој што е од другата страна, си помислувам „Замисли Виктор, има еден форум таму, некој ми прави целосна дисекција, ме гледа наизменично под микроскоп, па со дурбин, под силно осветлување, лицето ми го зумираат до степен што ми се гледаат порите , ми го мерат черепот, распонот на фронтален кортекс, ми прават ДНК анализа, ми прават fMRI снимка, па одам на томограф, потоа прават триангулација на однесувањето низ разни методолошки постапки: партиципативно набљудување, полуструктуирано интервју, ми ги пробиваат лозинките на социјални медиуми, ме следат кога најмалку сум свесен, прават дата анализа, се внесуваат сите податоци кумулативно и лонгитудинално во SPSS/R, се прави мултиваријантна анализа, факторијална анализа, се генерираат графици, се интерпретира - и јас понекогаш сум бил виновен за ова, иако со најдобра намера, веројатно како и другите...“ и си велам, „Молам Бога да не бидам толкав напор за друго човечко суштество, и некој да помисли дека толку сме отуѓени што му е полесно да се објасни со армија од умови, да направи crowdsourced psychoanalysis и секој (само)повикан да ме интерпретира на основа на своето искуство, проекции, стереотипи, трауми, наместо едноставно да зборуваме ние двајца, да се слушнеме искрено, и колку да ни е тешко да се разбереме...“