У земји што постојано произведуваат страв и несигурност, можеби најголемиот луксуз е да немаш за кого да стравуваш. А стравуваш најмногу за своето, за она кое ќе го оставиш после себе. Зошто би навивал за едната или другата трибина, кога и двете, во суштина, би те оттурнале од својата? Кога растеш како човек во држава што уште не одлучила дали си граѓанин или грешка, седиш со пуканки и гледаш како двата табори се распаѓаат од сопствената омраза и национализам. У овакви моменти чувствувам чуден мир, што можеби никогаш нема да морам да внесам дете у оваа психоза наречена општество.
