Сакам да кажам [стара тема]

Сакам да кажам...

Најтажната работа во животот е кога ќе запознаеш некој што многу ти значи, за на крајот да сфатиш дека не сте биле створени еден за друг и едноставно мора да го пуштиш да замине!

 

Сакам да кажам...

Во моето најсекси издание, со највисоката штикла, кратки шорцеви и светкави нозе ( бај д веј слаби нозе) чекорев гордо одејќи накај другарка ми така видно ослабена, и оппп, кочи ете ти го човекот. Видно запрепастен од мојот изглед имав 6 пропуштени повици вечерва (ова патем е единствената светла точка во вечерва другото е ужас до ужас), и следуваше испрашување на мсн. Мх мх мх. Да не рече некој дека тркалото не се врти ? Рапидно се врти, а јас уживам.

 

Сакам да кажам...

Прво утро во Скопје, после 8 дена будење крај море.
Раскажување на домашните, кафе, мирис на перени алишта од балкон, тазе сечена лубеница, преран погодок за моите вжештени усни.
Менструална добивка, чаршафот се сплоти со мојата 3325 по ред изгубена невиност!
Уште ми трепери срцето, знам и за кого, и како, и од каде.
Затоа и пишувам онаква поезија, преполна со Празност!
Не сакам да мислам повеќе, само ќе си чувствувам, па што сака нека се случува. И денес одам на протест, и денес ќе го кренам гласот, ставот, очите, кон правдата.
Мувите си играат аргентинско танго над лустеров, се чудам како ќе издржам ноќна смена вечер, но...
Животов, и покрај сите борби и пекмезења, ме радува.
Ко што би рекол Иван, имам машка интуиција дека нешто допрва ни доаѓа!
Не знам колку тоа постои кај нив, но јас денес сум свесно рамнодушна.
И среќна што сум тука, своја на своето. Нема подобро зајдисонце од македонското. Нема посладок гаден воздух од скопскиот. Нема поубав сон, од оној за него. Така, отарасен од секакви реалности, чист сон.
По којзнае кој пат, чакрата ми се отвори за свеж ветер, со старата сила.
А - ме поздравува слатко. Ми должи пар обетки, вино во Менада, и еден силен преграб, како да никогаш повеќе нема да ме види.

И да... Мојата песна, целосно... - http://www.youtube.com/watch?v=_lrVymj9xHY

 

Сакам да кажам...

СДК ќе си протестираме, некогаш во толпата, некогаш заедно со него надвор од толпата, ама денес со нејзе.
Мој е не го пуштам додека не замине в туѓина.
Ова чуство ретко е, не, не, не ми бега. Сега сфаќам дека има право што се плаши. Играм како лавица, гребам и грабам и бегам.
Една вечер ветена под отворено небо, дал в Битола, дал в Скопје, важно да се случи. Полна сум Љубов, морам да ја предадам.

 

Сакам да кажам...

СДК...
Веќе три дена по „нова“ шема, во ново опкружување и на различни места...
Насмеани лица, заљубени парови, здравици, заводливо играње, пијано пеење, (без)успешни флертови, „пицнати“ девојки (иако во моите очи не постојат)...
Сето тоа го има, и многу повеќе, и севкупно придонесува за една уникатна, убава слика на нашиот ноќен живот, и ретко кого остава рамнодушен. А сепак, ете ме мене, како странец на сите тие места, набљудувајќи се’ што се случува отстрана, и чувствувајќи дека некаде од позадина, од најтемните сенки, една личност скришно постои во мојот живот, и ги чека видливите резултати на тоа „подобро утре.“ А дотогаш, прешкртана е уште една бројка; Остануваат уште 118. Ќе издржам, си го ветив себеси тоа, и’ го ветив неа тоа! Чекорам по многу несигурна територија, и целта може воопшто да не е онаква каква што посакувам, но што да правам? Само го следам срцево...
СДК 2...
И официјално почнав да барам потенцијални издавачи за збирката аматерска поезија и проза која ја пишувам. Има материјал за околу 100 страни, и токму и затоа насловот ќе биде нешто во стилот „100 начини на кои те сакам“. Секако, уште на самата корица, ќе стои посветата, односно нејзиното име и презиме. Се надевам ќе допре таа порака до неа...

 

Сакам да кажам...

Минувам по улицата. Одминувам една продавница и случајно се вртам и продолжувам да одам. Но се вратив и се залепив на стаклото. Уште да почнев да го лижам . ЉубоФ на прв поглед. Кога ги видов оние римјанки. Нешто како оние на Росоњерка што ги постирала во темата за чевли.
Од убави поубави. Леле срцето ми се стегна. Морам да ги имам

 

Сакам да кажам...

Сакам да кажам дека денов ќе помине прекрасно,тое е она чувство толку убаво кое те облева и ти дава мотив,сила,надеж и убавина,денот ми започна ведро,релаксирано...за разлика од вчера вечерта мислев дека пак ме напаѓа депресијата-ама тоа било краткотрајно,СРЕЌНА СУМ ШТО ДИШАМ!Му се радувам на сонцето како мало детенце,вкусот на кафето го осеќам како благодет,ме чекаат цвеќиња за садење-едвај чекам!Денес ќе уживам во својот мир,сама,потполно исполнета...Животот е убав и покрај сите тешкотии на кои ќе наиде човек. ДЕНЕС СИТЕ ВЕ САКАМММММММММ.................

П.С.---Живеј го денешниот ден најдобро што можеш,не знаеме што ќе биде утре..?

 

Сакам да кажам...

http://weheartit.com/entry/10947383

сакаммм бе,пак

 

Сакам да кажам...

животот е ѓубре невидено...

 

Сакам да кажам...

СДК ми нидостига,ТОЈ !!!!

 

Сакам да кажам...


zosto lugevo od Evropa mislat deka vo Makedonija cvetaat rozi?
kako ovaa devojkava so koja se dopisuvam po poteklo e od Rusija t.e. od edno malo mestence, i saka da dojde vo Makedonija da ja zapoznaam so fin decko so koj bi funkcionirale i sekako da se omazi za nego (bog da cuva i da brani) ko vo Rusija da nema fini decki :^

 

Сакам да кажам...

Сдк дека постојано мислам на него.
Не конкретно на него туку на тоа како он би можел пак да направи нешто со бившата
Знам дека никогаш не би се смирил, но ме живцира помислата дека таа му се јавува, па може и да го покани да излезат(се надевам не).
И сето тоа собрано ме јаде од внатре и страшно многу ме нервира
Лек некој за ова знаете???
Јас би рекла време и само време.

 

Сакам да кажам...

Ми се плаче, ми се рика.

Ми пука главава, цела недела не сум излегла од дома.
Казна .
Дека отцените ми биле сите 5-ки, е како може?
Тоа може само кај моиве старци.
Ке одам во дом за деца без родители, жими се, таму подобро ке си живеам.

Ми се иде да се пукам у слепоочница.

 

Сакам да кажам...

Каков шок ме мавна по сабајлечки.
Имам толку живи соништа, што мислев дека е крај на светот. Збудалена трчав до кујна, а таму мајка ми си прави слатко од јагоди, мртва ладна. Урлав како кретен како така може да си прави слатко, кога сите ќе умреме и нема да има кој да го јаде.
Се срамам дури што го пишувам ова....

Инаку, сакам да кажам дека градов е фантастично чуден и одвратен во исто време. Во 2 часот после полноќ можеш да играш фудбал на булеварите, заедно со бубашвабите, додека од некоја страна шиба неодолива арома на канализација. Тоа е такво доживување, што после цела вечер ве тера да се превртувате во кревет мислејќи дека ве напаѓа армија на шваби.
Не можам ни да почнам да опишувам каква гадливост будат во мене тие мали гнаси. Толку се мали и гадни, а јас сум толку беспомошна кога ќе ги видам. Поседуваат супер моќ-неуништливи се. Не можеш да ги убиеш, од причина што ти се гади и ти е жал за твојот чевел.
Не за џабе имам кошмари.

Знае ли некоја кога последен пат прскале по канализациите?!

 

Сакам да кажам...

СДК није ме било некое време,ама сега еве ме.
Ми искочи ненадејно патување во Белград и си поминав прекрасно
Го сакам летото баш ради ваквите работи.Обожавам да патувам,обожавам авантури.Обожавам непознато.Обожавам нови спомени.
Ма го обожавам стрелецот во мене.Нисам ја крива,крив је хороскоп И делумно мајка ми што ме родила баш тогаш
Небитно,битно е тоа што ми фалевте ејј.Абе ко семејство ве осеќам ,ко моиве дома,мои сте си.

И тргнувам во нови походи во нашето форумско дружење.
Чао Београде

 

Сакам да кажам...

Мора да кажам дека ја сакам девојката од групата Памперс.
Алал да и е како пее со душа , срце...ептен голем сексипил се крие во тоа чупе.
Вчера бев на нивна свирка и еве уште ми е во очите она. Ју ар секси мадафакаааа!!!!

Иначе убаво ми е , иако главата секогаш ми е полна со секакви мисли,прашалници. И жешко ми е и итно ми треба масажа , сончање и коктелчиња.

Ве поздравувам !!

 

Сакам да кажам...

СДК доброутро! За повеќето е добарден, ама за мене е утро. Не сакам кога вака ќе преспијам цел ден, а знам дека летово така ќе биде.. Како сте ми вие? Арни, расположени?

 

Сакам да кажам...

СДК и да се надоврзам на мислењето на Старфиш во врска со бубашвабите. Се сеќавам јасно како ден на мојата прва средба со овие Чак Норис суштества. Прва година на факултет, јас бруцош полн со надеж и ентузијазам дека ќе прилагоди новиот самостоен живот. И тогаш едно убаво сончево утро, се будам, се тегнам на креветот, отварам очи и што да видам - црн монструм близу 2см легачи на ѕидот спроти мене . Немав до тогаш такво нешто видено. Да го смачкам со рака како комарче, не иди во предвид џиновско е. Да го стегнам со патиката, пак не бива според големината можам да замислам што ќе се случи на белиот зид, а после и со мене од газдарицата. По кратко време решив. Најдов селојтеп ама од оние дебелите, големите, на прсти и полека му се приближив и го залепив на ѕидот И уште 2-3 ленти одозгора за сигурност. После 2-3 дена пак иста случка, и пак истата постапка, само ова бубаче беше нешто помало. Ги крстивме Буби-би и Буби-џи...да ме отепате не знам зошто ама имаше и со тоа некоја приказна. Интересното е што после 2 недели кога ќе ги чепневме со моливче или стилце одозгора уште мрдаа. Гнасни, одвратни, брзи суштества!!! Цело Скопје е преплавено. Се тешев дека во овој стан каде што сум сега нема вакви монструми, ама да се пофалам пред некој ден после 3 години и овој стан го доби првиот смртен случај. Славно загина под мојата патика. Одвратно прокрцка. Гнасни ми се дури да ги убивам.

 

Сакам да кажам...

Добро утро и од мене. Јас пак баш сакам да го преспијам пеколов, топлово.