Сакам да кажам [стара тема]

Сакам да кажам...

СДК дека ми се оди на журкаааааааааа

http://www.youtube.com/watch?v=vHJAUuic ... r_embedded

 

Сакам да кажам...

сдк дека денот беше прекрасен и сега додека се смрачува јас си седам на терасата го осеќам ветерчко онака убаво како подувнува ме прави среќна сето она зеленило што го гледам околу мена а музиката ме општа и повторно ме враќа во форма,за неколку часа среќата ќе се зголеми имајте прекрасна вечер ...

 

Сакам да кажам...

^Aјде Крејзи одиме
Така јас немам друштво,никој не иде..па ќе се дружиме
ЌЕ ти играм таму* Ај ем дрти дрти денср,дрти дрти денср

 

Сакам да кажам...

ајде

 

Сакам да кажам...

СДК. наајјјубавитее денови у мојот живот !!!!

 

Сакам да кажам...

^^
СДК и јас ви се придружувам на журката.Баш вчера ова го помислив.Ептен ми се оде на некоја луда журка,да се изнапијам и да се изнаиграм баш ко што заслужувам.

 

Сакам да кажам...

Summer nights! Ако има нешто поубаво од летна вечер јас еве ке се прекрстам прекрасно е чувството кога те дувка топло ветре,се шеткаш со пријатно друштво,тресиш глупости,гледаш разни луѓе,градот преполн со разни живи суштества се на се убавини..го сакам летото а и тоа мене валда ме сака

и еден поздрав за сите кои што во моментов би заиграле на песничкава,уживајтеее во моментите кои ви ги носи животот е тоа сакав да кажам
http://www.youtube.com/watch?v=FpJUrt0O7uY

 

Сакам да кажам...

Вчера бев на презентација на првата книга-песни на една братучетка.Таа има 15 год. а толку убаво знае да пишува и плус има освоено многу награди на државно и општинско ниво. Преска прочитав неколку песни од книгата и се воодушевив. Се надевам дека ќе продолжи да пишува и да освојува награди, и дека еден ден ќе стане светски познат писател.
Се гордеам со неа.

 

Сакам да кажам...

Бааа добив бањање со црево, и телефонски повик кој ми предизвика насмевка и толкава болка истовремено.
Имам и дилема, трилема, сеедно што.

Додека најдобриот другар ми кажува со смеење дека е можно да го напушти овој свет доколку прави одредени работи, а сеуште ги прави, јас се чудам на себеси, а воедно и се молам додека се плашам а сеуште желудников не ја сварил таа вест како што треба. Се молам да не се соочам со мојот најголем страв - смртта. Поготово не на толку близок човек што го сметам за брат. А тој се смее. И вика уживај. Двете машки во мојот живот, нерачунајќи ги татко ми и брат ми, постојано викаат уживај. А уствари само сакаат да ме поштедат всушност задавајќи ми поголема мака. Приглупи се на моменти. Среќа јас сум доволно смирена во секоја факинг секунда.

Али знам, се ќе биде во ред. Другар ми ќе биде океј, излечен и пак тој стариот, дечко ми како што тргнал деновиве ме прави најсреќна на целиот свет и само нека остане таков, јас слабеам, имам распуст од еден месец пред асолно да ги фатам испитите. И некако сум задоволна, т.е презадоволна каде стојам во животот со моите 19 години.

Сакам да планирам што ќе се случува година дена унапред, или за десет години унапред, но некои одлуки ете така сакам моментално да ги донесам. Се чувствувам некако по по по не знам како. Сигурно ме разбирате.

И додека седам на тераса и размислувам за се и сешто, знам дека не можам да знам што ми носи утре животот. Мразам промени, но итекако сакам пресврти. Ама пресврти што ми одговараат.

Секако доволно сум стабилна и со оние што не ми одговараат да се сносам како што треба.

Додека животот ме прави да паѓам, јас постојано ќе се дигам. Инаетот во мене е поголем.

Инаетот да успеам, во она што јас, како личност која одговара за секоја своја постапка сум го зацртала.
И многу филозофирам денес ама и не се замарам. Или таков заклучок оддавам.
Се прашувам дали маската што ја носев постојано станува моето вистинско лице. Дали стварно пред другите ќе успеам да бидам хартлес. Сфатив така е поубаво.

А можеби ова е само еден од оние денови.
Утре е нов ден. А мене моментално ми се мо*ка па сум приморана да го привршам постов.

И да ви посакам да бидете среќни. Со ситни и можеби малку, а за вас премногу вредни работи да знаете да ја цените вистинската среќа. Таа е насекаде околу нас.
Дури и во најтешкото обидете се да се насмевнете, дури и да е лажно, некој ќе ви поверува, па дури може и да го расположите. Секој човек со својата мака.

Ајт со здравје.

 

Сакам да кажам...

Се е потрошено, празно, кажано. Не сакам да зборувам. Сакам да пишувам.
Се наоѓам на еден врв, сама, на кој се ми се чини дека ќе се лизнам во секој миг, ќе паднам во стрмна удолница. Не сакам да паднам, без крик, нечујно, без трепет, без чувства, како тело без душа. Но нема да се борам да се задржам, да останам, зашто и немам некоја посебна причина. Се ми е недостижно, недофатно, далечно.
Стојам во место, а со секој изминат дел од секундата, се е подалеку. Во далечината се чувствува фригидност, индиферентност, нечовечност. Нема кој да се сврти ако паднам и нема кој да ми подаде рака ако пробам да се качам.
Сите вештачки насмевки во далечината избледуваат, сите лажно насолзени очи ми го вртат грбот, сите проѕирни, провидни луѓе ми се губат од видикот, сите пријателства на стаклени нозе се кршат. Ништо не останува. Останувам само јас, на самиот почеток од мојот крај.
Крај бидејќи посакувала јас да се случи или не, нема да ме заобиколи. Крај на бурата во мене, експлозија од се што ми се таложи и ми ја труе душата, неблагодарност и невозвратеност, стравот од секој мој чекој, помислата дека секој потег е погрешен, од чувството дека не си доволен, не си сакан поради тоа што си.
И го чекам тој крај. Зошто после се, логично е човек да се препушти, да се предаде.
Тие долу не знаат колку се мали во моите очи, колку се предвидливи. Не знаат колку ми е трула душава, колку ми е полна со болка. Колку сакам да врискам, да плачам, да трчам. Не знаат колку сум сама. Не знаат за искреност, не возвраќаат со љубов. Не сочувствуваат и не мислат на никој освен на нив.
Ни најмалку не ги осудувам, зашто никогаш и не дозволив да ми се приближат доволно. А тие што ми се приближија, не заслужуваат ни да ме гледаат како точка.
Па, ако се лизнам, на вештачките тажни лица, брзо ќе заблеска насмевка, впрочем ако некој воопшто забележи. И нема да жалам. радо би паѓала како мртво тело надолу, како труп, ако знам дека светот засекогаш останува ваков, никаков, суров, себичен и гаден.
Би сакала да можам да издржам, да продолжам, да препознаам некој долу, некој кој ќе ми ја исполни душата, ќе ме врати во живот. Но моите нозе се преслаби, се лизгаат, уморни се. Се изморив и јас.
Се изморив и да пишувам. Зошто секоја точка е почеток на нова реченица, исто како и моето паѓање.

п.с

Спојлер

знам дека напишав епопеја но тоа сакав да кажам, најмногу на себе си, да ми олесни

 

Сакам да кажам...

Ааах... сакам да живеам во безбеден свет, каде не постои оружје,насилство...Каде пеат птички цел ден,каде пеат сите луѓе заедно со нив...

Каде тревата е зелена,без ѓубре..каде морињата,океаните ,езерата,реките се беспрекорно сини,чисти како солза...

Каде проблемите се решаваат со топка сладолед,наместо со боксови,удирање...

Каде се е бесплатно,никој ништо не мора да плаќа...
Каде хармонијата,среќата,мирот се всушност богатството на светот,а не материјалните работи...

Каде има љубов за срце, и зборовите скршено срце се забранети засекогаш...

И за крај...

http://www.youtube.com/watch?v=6a8F28WVXlk

 

Сакам да кажам...

воденото узивање беше прекрасно , само што кратко траеше
тренерката(помала е од мене и дрзи часови по аеробик) ми објасни дека со пливањето се размрдува и заврстува целото тело, а јас после секоја посета сум исцрпена и ми отвара апетит.
и имав прилика како е привање со мерење на брзина, ама не би мозела тоа никогаш

 

Сакам да кажам...

СДК.текстов ми е најубав

Tuzno je kad osobe koje poznajes postanu osobe koje si poznavao. Kada mozes proci pored nekoga kao da nikada nije bio veliki dio tvojeg zivota. I kako si nekada mogao pricati s nekim satima a sada ga jedva mozes pogledati. Ne razumijem kako… se mozes smijati cijeli dan, a zaspati u suzama ponoci. Kako se slike nikada ne mjenjaju, a ljudi u njima da. Kako mozemo voljeti tako nevino, a to se moze pretvoriti u mrznju tako brzo. Kako najbolji prijatelj moze postati najgori neprijatelj, a kako je cudno kad najgori neprijatelj postane najbolji prijatelj. Kako se ‘zauvijek’ pretvara u nekoliko kratkih mjeseci, za koje bi dao sve da se vrate. Kako mozemo pustiti nesto za sto smo nekada rekli da ne mozemo zivjeti bez toga. Kako iako znamo da je pustanje neceg bolje za nas, boli jednako. Kako ljudi koji su jednom htjeli provesti svaki trenutak s tobom, sada misle da je nekoliko minuta previse. Kako miris osobe ostaje s nama i kad osobe nestanu. Kako ljudi daju obecanja i daju vam srce da ce ih ispuniti, makar znaju kako cesto se dogodi da se obecanja prekrse. Kako vas ljudi mogu izbrisati iz svojeg zivota samo zato sto je to jednostavnije

 

Сакам да кажам...

haha
http://www.smile.mk/zenska-tepacka/

 

Сакам да кажам...

СДК дека сум згрозена од тоа што го слушнав... Тажно, мизерно, ужасно... Во каков свет живееме?
Ја силувал сестрата на жената зашто жената го изневерила? Или внук кој ја силувал бабата??
Болна работа!! Сечење на пенисот заслужуваат и ништо повеќе. Тоа е доволно!!!

 

Сакам да кажам...

Баш преска кога бев на пракса го слушнав ова на радио.Вистина е мизерно, особено првиот случај. А оној кој ја силувал баба му не ми се верува,баба му ејј,баба му од 75 години. Болен ум.

 

Сакам да кажам...

Сакам да кажам дека си слушам ретро хитови, пишувам мејл до една драга личност, и уживам!

Уште малку ќе си легнам зошто ПМС-ов станува неиздржлив, а утре ќе станам и ќе се погледнам во огледало да ја видам мојата убавина во најголем сјај!

http://www.femina.mk/%D0%BD%D0%BE%D0%B2 ... 0%BD%D0%B0

Добра ноќ девојчиња, уживајте во мирисот на летото зошто е најубав, макар бил и со примеси на мирис од растопен асфалт!

 

Сакам да кажам...

СДк.. Те знам !
Само толку.

 

Сакам да кажам...

Дали би можела да го кажам тоа за Велешаните????Секако ,ама не сакам да ги генерализирам луѓето...

 

Сакам да кажам...

СДК
Не ја напаѓајте одма велешанка,зошто и некои од вас викаат дека велешани се оговарачи,и не знам што...

Нејзино мислење си е, вие ако имате ваше за велешани кажете си го,остајте ја на раат.