Сакам да кажам...

Не знам како да го пишам ова без да звучи арогантно. Има моменти кај шо сакам да избегам, се да деактивирам, се да избришам и едноставно да ме нема, да не читам, да не слушам ништо шо е онлајн. И зошто? Зошто секој изминат ден последниве години сакам да си ископам очите ради се шо ми паѓа "в скут" за читање. И осеќам како почнувам да сум апатична. И осеќам како да сум едно со страната шо е нервозна. И зошто? Оти не можам да си вервам шо очите ми гледат/ читат и кој е патот да стигниш до тој мисловен процес. И имаше моменти кај шо сакав да разберам. И имаше моменти кај шо сакав да знам. Сега се шо сакам е to miss me with that bullshit.

Од ко го извајв ова од патот, веќе со деној се трујам сама со прашања. Реторички се разбира. Кој е мисловниот процес мој, ако живеам тука, и јас тука воздухот да го прам отров/ плодна почва за рак? Мислам дека сум над то? Мислам дека мене нема да ме стигни? Нема да ги стигни моите сакани? Уште дур беа протестите Битола (и ќе има пак!) го размислував. Тие советници кои живеат во Битола и Новаци, како им одговара да носат сомнително ѓубре над подземни водни, во најплодна почва од цела Македонија (и странство, ама ај да не ја должам темата)? Истото ме дума сега, кој е мисловниот процес на тој шо ќе оди кај (дивите) депонии да фрли чкртка. Ќе се исчисти ѓубрето и магично чадот нема да е опасен?

Одам на онкологија и секој пат има поќе и поќе пациенти и немаме капацитет. Знам многу шо се бунат зошто де нема некој лек дур стигни, де има гужви и мене ми е стрес оти морам со деној да се организирам за да можам да одам за терапија. Еве последно ко бев немаше реагенс за тумор маркери. И дур чекав во ред се думав дека уствари не е дека не се снабдени. Туку секогаш ко ќе одам има барем 1, а некогаш и до 3 нови пациенти на шалтерот на кој одам јас само. Кога одам кон лабораторијата, на шалтерот за нови пациенти има редици и редици. И покрај се то, луѓе кои ги бираме да не штитат полесно им е да не трујат. Луѓе кои гледат дека идат избори ќе напрат се да победат. По секоја цена. А, која е цената? И пред се шо ме интересира, како мислат дека еве нема да стигни и до нив/ во нивната фамилија?

Ми се гади.

Пред мене да падни некој шо пали од депониите сега, или некој шо се залага активно за сомничави депонии - ќе го плукнам. Јазк. И најмалку осеќам жал ако се залагаш за нечија несреќа и скроз истата те снајди. You reap what you sow.

 

Леле ко видов шо рекол онај. Смрди ама не е опасно. Било полошо. Абе ој скриј се во некоја дупка. Си бљуцнав на та вест, заљубоморив на слепи, глуви зошто имат помалку начини за ова легендарна изјава да стигни до нив.

Овие прашања уствари и на протест ги прашвавме секоја Среда. И сега пак од ко гори околу Скопје ми иди да прашам истите прашања. Ко да, со пари можиш да си дозволиш подобра здравствена грижа, ама не е то превенција за болест, ни пак гарантира дека навреме ќе откриеш нешто (особено нешто толку подмолно како рак). Не е ни ко да живејш на друго место и понекогаш да идиш (во случајов) Скопје па од малку да мислиш дека не те фаќа. А, шо е со саканите шо уште се во тој град? Некогаш сакам да знам мисловниот процес ама скроз сум на место кое е нервозно и агресивно, а не отворено кон ваква различност.

Ме интересира како можи некој да вреднува поќе пари од сопственото здравје и од здравјето на саканите. Не очекувам да си ги сакат сограѓаните. Очекувам да се сакат себеси.

 

Цут чисто. Било позагадено, не е ич опасно ова. /s

И ова заборајв да додам вчера ко пишав. Газолижачите на било која политичка партија ми се дно. Зошто имаш луѓе кои не трујат, и имаш луѓе кои велат: "yes daddy" и чекат да бидат труени. "Enablers" ако можам така да ги наречам, се скоро исто виновни и ко тие ко ја фрлат чкртката и тие кои прат плодна почва за да се фрли чкртката. Глеј како велам плодна почва. Нема уше многу да имаме со ова темпо.

 

Скролав рилс и ми излезе као текст "мажите се посреќни со помлади жени". И знаев, знаев дека коментарите ќе се ... какви шо беа. И еден пиши "јас си ја сакам жена ми иако има 60, имајте си ги младите вие". И си реков па ок, убав почеток, слатко ес фак. Многу сакам стара љубов. И после репликите на то.

"Не знајш шо сакаш"
"Замисли ја 10 години порано"
(на шо му реплицира дека ја знај 10 години претходно зошто беа заедно и пак беше исто уба и прекрасна)
"Во коментари секогаш има некој *име и презиме* шо премногу си ја сака жената и е веќе досадно "
(????????????? КОЈ Е ПРОБЛЕМОТ ДЕКА СИ ЈА САКА ЖЕНА МУ ?????????????????)
"Гарантирам дека ти си опседнат со неа, а неа му си здосаден"

Буквално не мора се да е дискусија? Зошто е проблематично дека си ја сака жена му? Шо пропуштам?

 

Ew.