Сакам да кажам...

Фала богу дека ќе помогнеш.
Ама прилично е себично целата грижа на стари години да ја товариш на други луѓе, а никако сам да преземеш одговорност.

 

Затоа ќе трчаш сега за после сама да си земаш вода.

 

Јас не би се согласил дека е себично да се очекува од творба како комуна што е семејството да му се помогне на близок роднина, особено ако е дедо или баба или постар мајка или татко.

 

Помагање да.
Грижа 24/7 и да седат до тебе пошто си ги раѓал не.

 

Што ако си водел здрав живот, си се исхранувал здраво, си вежбал и доживееш мозочен удар или имаш Паркинс, или било која болест која ја лимитира твојата подвижност. Заслужуваш да ти подаде некој чаша или толку од тебе, во дол нека те фрлат. Каков муабет жено. Ги жалам тие родители чии деца имаат вакви размислувања.

 

Болести што се надвор од твоја контрола не спаѓаат во муабетот.
Тенќуверимач.

 

И дијабет е генетски, а е поврзано со исхрана. Срцеви заболувања исто така. Рак исто така. Ништо не можеш да спречиш во целост.

И не постои човек кој е целосно здрав. Влијаат и екстерни фактори. Пример загаден воздух. Примарно.

 

Тоа сега не е баш фер, cherry picking што ни се допаѓа а што не само за аргументот да изгледа делумно разумен не е начин на добронамерна дискусија.

 

Ама кој ни гарантира дека ако трчам/трчаш ќе доживееме старост ?
Да убаво е да се грижиш за себе не само за своето физичко здравје туку и психичко нели ама сепак не е тоа сигурна гаранција за утре ден ако остариш и развиеш некоја наследна болест или нз недајбоже некоја незгода доживееш нема да имаш потреба од нечија помош дали било од деца или партнер.

 

На непознат стар човек би му дал чаша вода не пак на родител и не само чаша вода туку се шо можам ќе им помогнам, ама добро не секој има човечност во себе.

 

Ова е најбитното да се запамти во оваа дебата, ништо што е поврзано со староста не е 100% загарантирано, и зборење со некоја си „објективна мисла“ за истово е абсурд.

 

Баш се прашувам, зошто на старост да не ми помага детето. Ќе го школувам, ќе го најадам, ќе го изведам на прав пат, ако забега, ќе се борам да го вратам, ќе го негувам кога е болно, ќе неспијам и ќе чекам да се врати дома, ќе го размазувам, ќе му помагам за децата,ќе помагам и финансиски, ќе наследи се што сум творела цел мој живот. Да не сака чаша вода да ми подаде, ќе се запрашам што човек сум израснала.

Не зборам за 24 часовна грижа, сама ќе се пријавам во старечки дом, ама ако ми треба некогаш да ми испазари или да ми помогне до доктор да одам или некогаш да ми зготви, бог да чува. Не сме странци, мајка и ќерка или мајка и син сме.

 

Работата што треба да ја согледаат луѓе тука, особено за тоа дали е ова слугување или не, е да се сфати дека тоа детето твое да ти помогне во момент на физичка неспособност како постара личност, без разлика од тоа дали сте биле физички најактивни или воопшто неактивни, треба да се гледа не како акт на „ти должам“, туку акт на пожртвеност поради љубов кон некој што цел живот безусловно те сакал.

 

Познавам луѓе што цигарата и ракијата им се најверни другари, живеат од ден за ден, ама очекуваат децата да ги тинтраат на стари години, иначе какви деца се тие ако фатат џаде у Немачка.
Е вакви нема шо да ги тинтраш. Сори нот сори. Зошто би?

А за помош на секој ќе помогнам...шо не е себичен.

 

Запамти, секогаш за овие случаеви што ги спомнуваш потребен е целосен животен контекст за тоа дали заслужуваат или не заслужуваат на крај помош.

 

Јас не осудувам што и како правите, затоа што сите правиме нешто што не е здраво за нас, ама осудувам заблуда и кога испревртувате муабети за да се утешите себеси. Воопшто не е до тоа колку ќе живеете tbh, туку како се чувствувате во моментот. А, да се чувствувате добро во своето тело и дух, едноставно не е можно без редовна физичка активност.

А и не е баш нормално да ти е сеедно колку ќе си способен во постари години, всушност, многу е патетично да си бабата што цело време офка и оперира лев кук 3 пати во година. Пензионер во Македонија и пензионер во Словенија, Германија се 2 различни поима, пошто додека нашите се приврзани за кауч, во странство пензионерите го искористуваат слободното време да се качуваат по карпи и да ја прошетаат Европа со велосипед. Па размислете што е подобро.

 

Не те напаѓам, ама тука неколку од аргументиве си немаат врска со тоа зошто на некого му е подобро како пензионер во Словенија и Германија во споредба со тоа во Македонија.

 

Тие во Словенија и во Германија, не ги дупел кој стигнел.
Транзиција, корупција, елементарни услови ги утепа тие генерации.

Тие таму, не се печеле на сонце, на нива, да ораат и копаат. Тие таму имаат многу подостапна и посоодветна медицинска нега.

Тие таму со тие пензиички можат да си шеткаат. Овие ваму, пола пензија на лекови ја даваат. Останатата за храна.

Буквално се два различни поими. Ама додека овој у странство го штитат синдикати, држава те крепи додека најдеш работа, можеш боловање да земеш 2 години за burn out, работи само тоа што му е во договор и ништо повеќе, седи точно 8 саати и не го боли патката дали некој црка, си оди дома. Овој нашиов, ќе работи на црно, ќе нема ни за пензија, ќе го избркаат и демек некој ќе го заштити и да не редам.

Седењето на кауч не е зашто Македонија е Швајцарија. Туку немање на пари и депресија.

 

Така е. Во право си. Само во Скопје прават. А и многу претходни градоналници на градот и општините, не се со потекло од Скопје. Затоа и го запуштија градот. Но и тие што доаѓаат од другите градови не се криви, затоа што доаѓаат од мака, а не за луксузирање.

Иста е работата и со другите големи градови како Битола, Куманово, Охрид, Штип, каде што на нив па им доаѓаат тие од село.

Миграцијава не верувам да запре, бидејќи треба многу работи да се направат за подобар живот во градовите во внатрешноста и селата.

 

Различниот менталитет кон здравјето / физичката активност нема врска со левелот на корупција во државата, затоа што еве ти живееш во странство, а аргументираш дека не е толку битно да си физички активен и способен кога ќе остариш.