Сакам да кажам...

Па баш дека живеам, сфаќам зошто се такви какви што се. Многу фактори влијаат на тоа.
Прво инфраструктура. Тука и баба со штаки ќе излезе да пешачи. Но тротоарите за рамни, нивелирани и спуштени на многу места за да се движиш непречно. Второ, велосипедски патеки и правила на однесување во сообраќајот имаат уште пред ние држава да создадеме. Трето, одлична медицинска нега и постоперативна грижа. Четврто, висина на стандард, колку повеќе финансии имаш, ќе се храниш поздраво. Нас основна храна ни биле паштети, виршли, бутај леб, месо се јадело доста поретко. Петто, соодветен баланс на работа-семејство. Не ти работи после работно време. Сфаќаш колку влијание има тоа за дали ти ќе имаш време да се посветиш на себе? Шесто, милион правила, прописи, дури и ако работиш физичка работа, да не дојде до исцрпување, повреди и сл. Седмо, огромна заштита на работникот, повеќе е заштитен тој, него работодавецот. Осмо, одлични опции за разни хобиња и друштва. Деветто, одлични решенија за социјално загрозени семејства. Финансиска помош, социјални живеалишта, бесплатно здравство. Можам да пишувам до утре.

Споредуваш високо развиени земји-голем дел окупатори со утепана, војувана земја што се вика до вчера?

И не е дека сите се здрави. Болниците исто така се полни со стари лица, само што има ред и дисциплина, па не гледаш преплавени болници.

Ај следен пат за твое добро, преиспитај се најдобро намерно кога споредуваш утепана раја од сите страни, со финансиски стабилни, заштитени, медицински подмирени лица.

И ќе очекуваш дедо ти или татко ти, тегови да крева во слободно време.

Инаку не велам дека физичкото здравје не е битно. Доста е битно. Како и психичкото. Но, многу често го немаш луксузот да се посветиш на себе.

 

Ааа џабеееее!!
Затоа ти се си правиш од ова, очекуваме 90ка најмалце да доживееш, таман за уште да не смееш по форумов!

 

Кој јас?
И пијам и пушам и ако не е мрсно јадењето не седнувам на маса
Ко шо кажав, реума си иам, така да шо и да праам пак ќе ме болат коските . Барем да поуживам

 

Да вежбаше, сега немаше да имаш реума!

 

Добро, ако толку е небитно сѐ, затоа што секако не знаеме кога ќе умреме, тогаш зошто го немаме истиот став и за пушење, алкохолизам, дрогирање, општо правење работи за кои е јасно дека штетат на организмот? Зошто тогаш воопшто да внимаваме кога поминуваме улица, да не фатиме болест итн? Која е поентата? Или сепак ги правиме некои работи затоа што ни даваат поголем животен век ?

Се разводнуваат факти само заради тоа што не ни се допаѓаат . А за тоа колку сме далеку од менување на перцепцијата дека стар човек = неподвижен човек, и никако инаку, да не зборувам . Како сами да сакате да сте инвалиди на старост . Сѐ тоа убаво ако ви се сруши авион над глава, ама што живот би имале ако не се случи тоа и потоа на старост не можете ни километар да поодите, да чекате смртта да ве спаси . Не е ова да ви посакува некој лошо, само онака, food for thought.

 

Ова е сѐ точно и на место што пишуваш, ама не може да се игнорира и менталитетот на луѓето тука. Факт е дека постои осуда и притисок да сите се однесуваат "спрема годините", каде што спортување и грижа за себе си е нешто што е резервирано само за млади. Особено за многу жени, посветување на себе си е веќе завршена приказна откако ќе родат дете и неретко и ќе бидат предмет на оговарања. Мислам, да не се преправаме дека надвор од еден специфичен тесен општествен круг сите други се со прогресивни размислувања.

 

Ама што имаат врска сите тие работи со самиот менталитет на една нација? Сепак даваш аргументи како старите луѓе во странство се поздрави затоа што имаат можност да бидат активни, а муабетот почна затоа што се ти и останативе тешевте дека нема везе дали си активен или не, сите ќе умреме.

Океј, држат вода повеќето од работите што ги пиша, сепак се согласуваме дека не е најдобар живот да не можеш да си подвижен кога ќе остариш и дека здрава исхрана, физичка активност и релаксирање (баланс работа-слободно време) придонесуваат кон квалитетен живот... така? Такаа???

Затоа што тоа беше се што сакав да кажам, дека баба у Словенија и баба у Македонија се два различни поими и не треба да се нормализира приврзаност за кревет во стари години, кога може и е пожелно многу поинаку за среќен живот.

Проблематичното е што во твоите претходни мислења, ти напиша, црно на бело, дека е најбитно да правиме тоа што ни се прави во моментот за краткоточно задоволство затоа што сите кога-тогаш ќе умреме. Ако тебе ти е океј само да шопингуваш, океј, јас да го послушам твојот совет целиот живот би го поминала во скролање ТикТок и јадење нездрава храна, ама сум свесна дека не се чувствувам најдобро на крајот на денот кога го правам тоа и никогаш не би го промовирала како нешто корисно. Толку.

 

Се прашувам како подобри социоекономски услови го подобруваат менталното стоење на една нација?

 

Џабе се препирате.
Не е битно кој каде е роден.
Кој сака и може нека си вежба или спортува редовно, но не секој го може тоа.
Некој од раѓање е спречен да врши некои активности за цел живот, а друг во текот на животот наидува на пречки.
Здравата исхрана и вежбањето уште на млади години се пожелни, но не се гаранција дека човекот на стари години ќе може да се движи и да дига ствари. Доста луѓе во младоста биле супер активни, но на стари години не можат да мрдат без некакво помагало или помош од друг човек.
Никој на планетава не е имун на болести, несреќи што може да остават трајни последици, повреди и смрт.

 

Па не знам, некои живеат во подобри социоекономски услови, а го имаат стариот менталитет, ме буни тоа.

 

Не знам, јас како што гледам, никој во развиените држави во светот, или така наречениот Прв Свет или Западот, немаат стар менталитет, и се напротив најпрогресивни.

 

Се пораѓаш, хормони нерегулирани, бебе плаче, спиеш по два саати, почнуваш да развиваш депресии, не можеш ни да се избањаш, затоа што никаде не сака да седи освен во раце и како таа жена не би била запуштена? Мислиш дека и дошло до кармин, до готвење цел саат во кујна, до вежбање?

Не знам како некому му изгледа пораѓајот и имањето на бебе, но воопшто не е како на филм. Туку умор, каков што не си го искусила никогаш досега во животот. А мислев дека сум уморна од работа или учење цела ноќ. Цела година практично не спиев. Можеби кога направи 6 месеци спиев по 4 саати, прекинати, многу нормално. РЕМ фаза, што е тоа? Не се сеќавам некаков сон да имав цела година.

Не е менталитет во прашање, чиста физика, а богами и хемија. Кога немаш енергија, не си наспан, како да вежбаш? Кога хормоните ти се гличнати, како да најдеш мотив за било што.

Особено кога немаш никој покрај тебе. Пак ќе рече некој, маж ти кај е. Јас бев на породилно, кај да биде он. И нормално бебето со тебе по цели денови, не го есапи за родител и стварно сум благодарна што го преживеа цело пиштење и заоѓање додека јас ќе најдев време да се избањам.

Кога ќе ја надмине таа фаза, почнува друга приказна. Практично се движи и нормално дека треба да трчаш по него да не се убие. Не знае да јаде само, ќе седеш цел саат да го храниш, а потоа да собираш од земја што ти плука. Не дека не плаче пак по тебе, тек сега пред извесно време дочекав сама без публика во вц да одам.

И пак ќе потпорасне и пак бара внимание. Постојано. Не е дека не сум активна, но наместо да кревам тегови, јас се бесам по љуљашки и игротеки, затоа што некој ако не дојдеш по него, нема ни да си игра, ќе седи и ќе плаче. Ќе се јави некое гуру да ми кажува како треба, ама не го живее мојот живот и не го знае карактерот на моето дете.

Не е дека јас сакам да сум запуштена, туку индиректно тоа станува твој идентитет, затоа што времето ти го крои некој друг.

А најомилен момент, саркастична сум, е кога го успивав по 2-3 саати. Мислиш дека некој после тоа енергија ќе има да се ваља на пилатес топка?

Не е избор во прашање. Воопшто. Туку сфаќаш дека потребите на некој друг се далеку побитни од твоите.

Чекам, ај да ги наречам, пофлексибилни времиња.

 

Па не можиме премногу да им судиме на пензионериве тука зошто не се фит и подвижни до крајот на животот. Најпрво ради условите во кои растеле и живееле, и уште живеат. Баба ми ја немала таа привилегија да се "посвети на себе" кога цел живот работела по ниви и била домаќинка, растела деца и сите обврски по дома биле на неа. Како да се посветиш на себе кога уморот те совладува? И последните години од животот беше неподвижна. Кај нас има многу вакви случаи, исклучок е спротивното. Не можиме да споредуваме пензионери тука и во понапредна држава, тука немаат ни сега пари да се "посветат на себе", кога сите им одат за лекови, сметки и храна.
Со нас помладите е малку подруго и имаме привилегија на избор, иако не сите и во секое време од животот. И убаво е да се биди физички активен, но додека не си ги решиш менталните проблеми и стресот, џабе ќе ти е. Знам дека помага физичката активност за тоа, но исто така знам луѓе што се постојано под стрес и со одење секој ден во теретана. Тука народот повеќе си пати од менталното здравје отколку од физичкото. Со првото се подобрува второто, не обратно. Но во ваква држава и со ваков народ треба стварно да си цврст карактер.

 

Сакам да кажам дека Кино е феноменален бенд!