Сакам да кажам...

Јас имав ситуација да ми речат - Ај за едни роднини ако сакаш малце спушти цена, луѓето се сиромашни, немаат многу.
А оваа што ми го рече ова сама не знае колку пари има. Јеботе, ако ти се роднини купи го ти за нив па дај им

Стварно ако некој нема, од срце ќе му дадам и така без пари, ама извини у очи будала да ме правиш па нема.

 

Само за потсетување..грото луѓе википедијата уште си ја сметаат за веродостоен извор, така да не би требало да се очекува нешто отповеќе и од оваа категорија.

СДК..после 5 години отсега ќе има огромна разлика во секојдневните комуникации, заради неможноста да се размислува и возврати, многу ќе постанат „унапредени“ и во намалениот фонд на зборови. Најверојатно читањето книги ќе стане поинаква привилегија, па малкуте ќе имаат фонд и ќе развиваат (напредно) критичко размислување (за да понатака бидат способни и водат нешто конкретно). Полесното узназадува.

 

Коа ќе речат хејтери биле тие што имаат слободно време.
Не бе срцка до карактерот е моеш брак и деца да имаш и фул тајм работно време па да најдеш време за хејт, до намерата е не до слободното време. Еве цело време на свет го имам па не ми текнало из чиста мира да зеам некого да вреѓам. Али projections, projections..

 

Ги пробав тие фамозни Марленка топчиња, не го сфаќам хајпот?
Не се до толку за да паднеш на гз
Очекував далеку повкусно.

 

Уште ги немам пробано марленка а од кога им се стрвам.

 

Многу ова ми го потврдиле...
За убаво, за лошо.
Од сите си далеку.
Замисли еден ден, а ќе дојде тој ден кога ќе ти кажат дека родител ти починал.
Онај кој што те поддржувал да заминеш, да печалиш, секојдневно си се слушал на камера.

Си пропуштил родендени од внуци, од родители, од браќа, сестри, пријатели....

А ти, си плескаш плескавици во Мекдоналдс...

 

Некогаш многу глорифицираме како сите сме блиски, цело семејство па и поширокото т.е фамилија, а ако гледаш па и од една потемна страна, никој со никого не се сака, љубомора, за парче место квадрат ќе се фатат за гуша итн... така да не запаѓаме во жалопојки.

Има луѓе што одат во странство само да прехранат семејство, или испратат пари дома да се изгради куќа, за болест не дај боже итн.. или пак некое семејство е разочарано од системот што владее во нашава земја и веројатно се надева на подобра иднина во некоја друга земја, не секој оди да врти плескајци од распрденост.

 

Па јас пишав за оние што се блиски и не реков распрденост.

Не е жалопојка.

 

Лошиот систем, немањето пари, носи нервоза дома, а со тоа расправии и болести. Само тоа че ти кажам.

 

Знаеш како, нашите ќе умрат и додека седиме у опен спејс канцеларија без прозори и без да смееме да идеме да се измочаме... Или па додека вртиме плескавици у Лесковачка. Тоа е, живот.

 

А демек, не знаеме ние?

Али, за жал таква ни е државата, кои сами си ја уништивме.

Сами си ги бираа оние што гласаа.

 

Така е тоа.

Сепак, пропушташ убави моменти со семејството.

 

А ако си правиш уште поубави моменти со најтесното семејство?
Аман со тоа дека сите вртат плескавици во мек. Ни еден не познавам таков. Не одам во мекдоналдс бај д веј, еднаш годишно, ама студенти работат таму.
Дали овие приказни ги смислувате да ви е полесно, не знам.
Не е странство за секој. И блиските фалат. Ама каква патетика некои го прават, шмрцкам еве.
Не знам дали јас носам розеви очила, или толку е трагичен овај животот надвор од мк без да сфатам, поим неам. Бар денес светот е мал.

 

Мене па ми се свиѓа што живееме у ера кај што можеш да бираш дали сакаш у странство или овде, порано ко дете се сеќавам авионски билет можеа да дозволат само богати луѓе.
Сега со многу помал труд можеш да патуваш или да се отселиш.

 

Индивидуално, секаде може да ти е добро или лошо, зависи, нема универзален заклучок што е подобро, само личен. И секако, приоритети.

 

Мислам дека и ти самата бараше да одиш во странство.
Можеби и подобро ќе ти дојде, затоа што постојано не си задоволна со тоа каде си и што правиш.

Не е лесно. Никој не рече. Многу губиш, но и многу добиваш. Меѓутоа кога веќе сама си оформила семејство, твоја обврска е да го дадеш најдоброто за поколението. Јас не сметам дека најдоброто е во Македонија. Можеби ќе биде, но не беше и не е сега.

Постов е намерно напишан за да се даде до знак на тие што живеат во странство, дека треба да се мизерни. Но, не сме. А ќе бевме во Македонија. Зависи кој каде заминал, но не дека не може некој да дојде да ме посети. Има авион, има автобус, со кола може да отидеш и да дојдеш.

 

И во Македонија има некој убаво што живее и во странство мизерно и обратно. Пред се е до мајндсетот и перцепцијата.
Најголем проблем во странство барем за мене, се зафрканциите со документи.

 

Тоа нема збор, ако е некој мизерен во душа, не само во пари; ни мк, ни европа, ни острелија ќе го оправи.
Не сите што заминаа мизеруваа во македонија. Многу софтвераши се заминати пред се. Тие бар не се мизерни ни тогаш ни сега. Едноставно сакаат подобро и повеќе.
За документи, јас во скопје имам повеќе живци искинато него во амстердам.

 

А зашо мислите дека ако некој работи и као вртач на плескаици, дека му е мизерен животот?!

Нема секој факултет или занат, и плус одамна веќе по фаст фудови не се работи за минималец...
Кај мене у град продавачка у фаст фуд зимаше поголема саатница од дечко и бауштелец, и тоа пред 5 години.

Доста омаловажувате работни позиции, особено у ваа вукојебина... Сите се знаеме кои сме, што сме и од каде сме ,нема потреба од продавање муда за бубрези.