Сакам да кажам...

Ова е точно за оние кои имале нормални односи со блиските.
Оние кои имале токсични родители или блиски, нарушени односи или скриени конфликти одењето во странство и исклучувањето од битни настани додека животот минува го сметаат за бенефит.
Но точно е дека се пропушташ, а реприза нема.
И да родендените и сите настани на кој човек се радува се битни во животот бидејки го исполнуваат.

 

Никој не рече дека се помалку вредни тие што вртат плескавици од било кого.

Не ми ја сфати поентата.

@Cosmi единствено, како и секогаш најмногу ме разбира, што сакам да кажам.

 

Па не знам, јас овде гледам лечење на фрустрации. Нека каже некој друг со која намера е кажано освен ако не во навредлив контекст, дека сите што се во странство според тебе обраќаат плескавици.

 

Еве ви нешто од Кербер...

На четириесет години не почнуваш од нула затоа што сакаш или затоа што си инспириран, туку затоа што немаш друг избор освен да дишеш и да се влечеш низ калта додека не излезеш на цврсто. Кога ќе те стрефи развод, кога ќе погребаш најблиски, кога ќе останеш без работа и ќе се вратиш од странство со наведната глава и со тело што веќе не го препознаваш, не барај утеха во мотивациони говори бидејќи тие не плаќаат сметки и не лечат болка. Напред се тргнува на сила и со стиснати заби, така што ќе прифатиш дека стариот живот е мртов и дека овој новиот е грда борба за опстанок во која никој нема да те држи за рака. Како се почнува? Се почнува така што ќе престане да ти е гајле што мислат другите за твојот „неуспех“ и ќе сфатиш дека секој ден што си на нозе е твоја лична победа против сè што се обиде да те закопа. Против килажата и заморот не одиш со диети, туку со инает да не му дозволиш на стресот целосно да те уништи, а против празнината во џебот и во душата одиш со прифаќање на секаква работа и секаков чекор што ќе те извади од мртвата точка. Багажот што го носиш не е украс, туку тежок товар што те забавува, ама во исто време е единственото нешто што ти останало и што ти докажува дека си уште жив по сите удари. Нема магија и нема лесен пат, има само денес и имаш ти, со сите твои лузни и порази, решен дека ако веќе мора да се оди понатаму, ќе одиш по свои правила па макар тоа било и најтешкиот пат што некогаш си го одел.

 

Маче, ако не си Кербер, не разбирам што постојано го/ја влечкаш по темава безвезе.
Темава е-Сакам да кажам. Не- Кербер сака да каже, Бетмен велит и остали туѓи фрустрации.