Сакам да кажам...

Иако секогаш велам дека на крајот сме само ние двајца, јас и партнерот, сепак некој убав мир во душата ми носи и фактот што сум преубаво прифатена од негова фамилија и веќе ги сметам за мои. И без тоа ќе беше во ред, но вака има нешто плус. Знам дека никогаш нема да мора он да биде на средина, да се криеме или преправаме при семејни собири.
Можда и баш зашто толку ги сакам, никогаш не би имала лице да се сместувам таму да живеам или да барам член од негова фамилија да се откажува од свој дел за мене.