Сакам да кажам...

Во животот треба да си го гледате само својот ќеиф.

 

Во последно време сè почесто гледам слики на улица како мажите ги носат ташните на девојките, а почна да ми излегува и на инстаграм истово, па јасно е дека оттаму е тргнато. Прочитав нешто од коментари и најголемиот дел беа како е green flag, bare minimum и сл. романтизирања Страшно како преку соц. мрежи се ставаат на пиедестал нереални, повеќе би рекла крајно исфорсирани и перформативни гестови, додека се занемаруваат суштинските критериуми. Сè повеќе се следи некоја плитка тренд култура во отсуство на критички филтер... И најлошо е што не е ограничена само на помладите генерации

 

Си размислувам онака...
Ако е нормално да смениш дечко по неколку пати, па да си правиш пауза, па сингл, тогаш зошто работодавците гледаат како ред флег ако некој често менува работно место, или прави промена на кариера или еден период прави пауза меѓу работно искуство или едноставно цел живот пробува да се пронајде некаде.

Можеби некоја криза ме фаќа, ама како знаеш на 18 години што да запишеш и што ќе работиш, а никој не очекува со истиот дечко што го имаш на 18 години да завршиш.

Со оглед дека и самите секоја деценија се менуваме, само кариерата и размислувањето за она што го правиме со себе треба да е константа. После анксиозност, депресија, незадоволство. Можеби има зошто. Ние луѓето треба постојано да се менуваме и да целиме кон промени. Комфорт зона и рамна линија убива, споро, но сигурно.

Искрено кога ќе видам некој на истото работно место 20 години и не мрда, мене тоа ми е ред флег. Не е лојалност, воопшто. Неамбиција и немање на цел.