Има луѓе што се буквално саможивници и само за нив си гледаат ако имаат корист ќе “помогнат” ако не не им е гајле , само не знам од каде им доаѓа тоа дали од дома од мали така биле учени или им е вродено?
Не ми е јасно едно. Си правиш муабет со некој/а, се доверуваш, мислиш дека е си нашла нормална особа за муабет и накрај излегува дека и таа особа те оговара по сите. Што е потребата ме интересира да јадеш г*мна за некој, а од друга страна да се правиш дека си другар/ка?