Оу мај гад, ме расположи со ова. Како добро читање на ситуација, пошто во приказнава, in fact, е вклучена веридба на една од другарките.
Кај мене у друштво поминаа сите тие тестови: врски, веридби, момински, свадби, имаме и едно дете, и куче, и тој тест е поминат, филтерот се направи одамна, сега чекаме разводи на оние кои не гоустнуваа после свадбите. Се шалам. Уствари и не толку, една се разведе и ств. ме прогонува.
И јас порано мислев : Леле, ако не одам на работа ќе заостанам како личност, како битие. Овие неколку месеци ми покажаа дека човек се ќе преживее и дека секој ден расте се по малку и малку. Со резерва и мининална помош од др страна, почнувам полека да живнувам - психички и физички. И не. Работата не смее да ви е на прво место. Здравјето гледајте го. Ако не си здрав - физички, психичко и ментално- не му требаш на никој, не па мислиш некој газда ќе плачи по тебе. Центете се себеси и вашето здравје и фамилија.
Као, се вратив од странство и ги викав на кафе, и прво рекоа не можат, потоа кога пишав пак ме оставика на seen. Ни situationships ми немаат направено вака. Бтв и јас имам одговорност секако, не може цело друштво да ме гоустнува без причина, ама ме повредува што не комуницираат со мене за проблемот. Да не испадне дека се гледам како жртва.
Сфаќам, грдо чувство е да си отфрлен. Верувам дека повеќето проблеми можат да се решат ако сакаат двете страни да искомуницираат за проблемот наместо да се гоустнува. Никој не е совршен и сите сме правеле некакви грешки. Многу е краток животот да не зборуваме меѓусебно за нешто што можеби нема да е ни битно по 5 години, никој не знае што нѐ чека утре. Се надевам ќе го решите проблемот со друштвото.
Па добро ти не живееш во Македонија кај што телефонот ѕвони ЦЕЛО ВРЕМЕ, од пациенти, од врски, од колеги... мислиш дека некој кенди креш си игра додека умира некој друг? Мислам, да, лесно е да го кажеш ова кога живееш во цивилизирана земја каде што сите кои работат во болница екшли можат да се посветат на работата.
Буквално. Иначе дур сум на темава, одговорно тврдам дека гледаа по телефони и пиеја кафиња пошто ја урлав ко ненормален по нив за на крај да ми викнат обезбедување после х саати проседени таму како кактус и гледајќи како никој ништо не превзема. Е од кога си го доби обезбедувањето, тогаш дојде хирург и ги напраи од гомно подоле зашто не реагирале. Сума сумарум, голем кур, си добив ја повик у 5 сабајле дека починала жената и никому ништо, another one for the books. Кур да јадат, буквално.
Да, мислам. Што бара медицинска сестра у болница каде што врие од пациенти уопште да седи со телефон во раце? Јас работам со компјутери т.е не сум поврзан со живи битиа па телефонот додека сум на работа не го користам. Сега ќе ги браниме дека и они се луѓе? Што е следно? Хирургот на сред операција да стави стори (мада мислам и таква глупост имаше кај нас у башибозуков) пошто ете и он треба да се пофали што работи? Ви се чудам на паметот и стварно некогаш посакувам да се најдете во слична ситуација т.е на другата страна па да видите колку ви се глупави коментарите.
