Edinstvena e. Jas kaj nea bremenost vodev i me porodi. Samo pofalni zborovi i strucnost i kako licnost.
Ne treba da ti e strav od poragaj toa e neato ubavo momentalno boli ama posle prirodno odma mozeah da stanesh a ako si carski na poragajot nema da ti e nishto ama potoa ke imash posledici i po loso e. Moja preporaka e prirodno samo jas sum porodena pred godina ipol i top sum
Еве јас сум царски па бомба поминав, другарката природно два месеци не можеше на гз да седне. Секое тело е индивидуално, не значи дека ќе и биде тешко.
Де бе не ги лажете вака. Секоја си е со различно искуство. Јас природно па на газот не можев да си седнам недела и пол. На страна седев, на страна спиев. Не значи дека од природно одма леташ и од царски дека лежеш 2 месеци. Едно е само сигурно, бебето мора да излезе. Вака или онака И да се плашите, и да не се плашите пак ќе мора да ги родите. Така што подобра опција ви е да не се плашете
Секој пораѓај е различен. Првиот да е прелесен, вториот да биде тежок. Дали царски или природно, двете си имаат и ,,предност” и закрепнување. Ако некоја летала после царски, друга имала потешкотии. Исто и со природно. Само бидете со мисла да имате пораѓај како што е најдобро за вас и вашето бебе. Доктор ќе каже може дека природно е најдобро и сите знаеме тоа, ама ако едноставно не иде, а царски е решението, прифатете го тоа како безбеден начин да дојде беба на свет.
Страв ми е од породување со второто, ради трауми од првото и сега само мислам дека нешто ќе ми се случи мене па згора на се свекрва ми ми долева масло на огнот сепса имало некоја што починала пред година не знам ти што ќе полудам
Мила, прворотка бев.. идев со мислата дека ќе умрам. Дека епизиотомија ќе ми направат со 25 конци дека нема да имам сила да буткам зошто имав бронхит и буфтав.. Отидов со 8 прста отворена зошто мислев дека тоа се лажни болки, се туширав до последно можев бебето во када дома да го родам хахахха.. во болница се доотворив до 10 прста за 2 часа и пораѓајот ми беше прееелесен со 2 напона. Не читај ништо не истражувај.. Сепса у 21 век да добиеш е навистина претешко.. секој пораѓај е различен. Вторите викаат дека полесни се зошто телото знае што правело и памти, првиот е шок навистина. Пиши ми слободно ќе си позбориме кога и да почувствуваш страв или паника, со лесно❤️
Знам дека е клише, ама стварно немој да мислиш, што ако мислиш, нешто ќе смениш? Можеш да смениш на полошо, не знаеш што ќе се случи и сигурно нема да се случи тоа ти што си го верглаш. Јас се плашев од природен втор пораѓај, мислев дека бебето ќе ми се заглави во канал, па царски завршив. Викав ќе дојам ексклузивно 100%, мака мачиме уште да воспоставиме доење. Ама се е тоа нормално и се поднесува. Кога веќе ќе влезеш во болница, тоа е тоа веќе, што ќе биде ќе биде, препушти се.
Оф дај Боже кај сите така.... Јас 24 часа скоро се мачев со болки а многу рано отидов во болница ме изнамачија....И си имам трауми големи... Тешка ми беше одлуката за второ дете ради тоа, ама си го сакам премнпгу и едвај чекам да го видам.....
Како влегло мора и да излезе... Ќути секој ден више се оптеретувам психички што ќе биде како ќе биде што ќе се случи како ќе се случи бидејќи знам веќе нели што ме чека на крај од бременоста... Се плашам да не ми се случи нешто да ги оставам децата без мајка, а едвај чекам да си го видам бебенцето...
Здраво, имам закажан царски рез сега во феб. И ми е многу страв. Второ ми е, дали бидејки првото ми беше со итен царски рез, ваљда имам трауми , сега за ова само најлоши мисли ми се вртат во главата. Се мислам дека непто ке тргне наопаку, дека нешто мене ќе ми се случи… и се некои такви мисли ми се вртат бо главата. Сега не знам дали ми е тоа како некое претчувство или само од преголема загриженост мислам така. Дали има некоја членка што иста е била како мене? Совет како да се смирам малку, минсе плаче само што ќе помислам. Позз
Мила.. Истото го чувствувам и тоа со огромен интензитет. Мене ми е прво, стравот ми е толку голем што цврсто сум убедена дека нешто лошо ќе ми се случи мене и дека нема да дочекам да си го земам малото во раце. Сите ми викаат радувај се најубав момент од животот е ова, но ете мене негативни претчувства и мисли ме обземаат до тој степен што се плашам од дома да излезам, вртоглавици и при седење имам, пулс над 100 цело време, на никој не би му го посакала ова. Нека Бог не чува сите мајки и нашите бебенца и да ни дава сила, молитвата е најдобар лек за се. Ти испраќам сила и љубов
Ова е анксиозност и е нешто сосема нормално. Секоја поминува низ тоа. Кога ќе дојде моментот за пораѓај ќе видите уствари дека џабе сте се плашеле, кога ќе имате наеднаш невидена храброст за да поминете низ тоа. Така да опуштете се, за миг ќе пројде и тоа.
Леле колку е точно ова. Јас со првото кога бев бремена најголемиот страв ми беше пораѓајот, кога дојде денот уште не ми е јасно од кај ми дојде храброста и силата. Сега кога наближува денот пак ме фаќа паника и се тешам дека пак ќе биде исто.
