Ситничарење, злопамтило или осетливост

Вака, јас сум многу голем ситничар што не познавам поголем ситничар од мене. Незнам што е со мене, незнам веќе кај да одам, кај да барам спас... Другите на ум не си ставаат некој што ќе им каже, а јас овој така ми кажаоној вака ми кажа, значи многу сум замерлива, го мразам тој факт за мене. Кога некој нешто ќе ме увреди јас за тоа длабоко размислувам 4 недели (може и повеќе)... Еве случка од лани, едни роднини на моите роднини кои живеат во Финска дојдоа во нивниот роден крај (таму и јас живеам), јас и мајка ми имавме работа до градот и во градот ги сретнавме нив, тие беа пред портата на некои комшии на моите роднини, мајка им на девојчињата ме поздрави, а тие мене не ме поздравија... Леле како се изнервирав и цело време се жалев дома на моите оти тие мене не ме поздравија... Да се малечки ајде, но тие се скоро моја генерација како можеа да не ме поздрават???? Еве и друга случка, пред скоро време бев кај мојата комшивка со која имаме приближна возраст и си правевме муабет за ова за она и потоа дојде некое момче и комшивката ми рече дека ќе оди да се пресоблече и тоа момчето што дојде кај неа рече дека ќе оделе до градот. Потоа јас ја прашав дали тој и е дечко и таа почна да се крсти и ми рече пред да треснам глупост да размислам, и тоа мене до срце ме заболе таа што ми рече така.... Незнам што ми стана на мене, зошто бре луѓе сум таква ситничарка? Родителите ми велат таква ситничарка не бев ни кога имав 4 години сега кога треба дечковци да барам сум таква... Епа што да правам веќе? Ни јас не сакам да сум ваква, воопшто не сакам толку да ситничарам, па како да ви објаснам... Тоа што ситничарам е посилно од мене, значи јас сакам да престанам да ситничарам толку, стварно не знам што е ова од мене... Ке ме опцуе некој кога дома ќе се вратам плачам, кога ќе ме навреди некој не плачам но цело време се жалам, ќе ме турне некој се нервирам... Значи од ова ситничарење што го имам неможам да си ги живеам најубавите години... Такво злопамтило сум, таква ситничарка сум, толку сум осетлива што неможам да ви опишам. "Сите" лоши и добри работи ги памтам, значи лошите работи од меморијата не можам да ги избришам.... Ве молам помогнете ми бидејќи јас вака понатаму не ќе можам да живеам, дадете ми некој совет ве молам, да знаете дека ќе ви бидам благодарна за секој добронамерен совет...

 

Добро е што си свесна дека е лошо тоа што премногу си земаш при срце. Кога веќе си свесна за тоа, следен чекор е да се обидеш да бидеш полабава и да не се оптеретуваш со тие ситници. Не си била секогаш таква. Значи период е. Можеш да го одвикнеш. Можеш да пробаш и да се обратиш на стручно лице, психолог.

 

Да одиш да поразговараш со психолог.

 

Но се обидував да ја отфрлам таа гадна навика, но еве не можам и не можам

А може ли некој совет прво да ми даде, некој по што знае како со вакви ситуации?

 

Најдобар совет ќе добиеш од психолог кому тоа му е работа. И сама кажуваш дека сама не можеш да ја отфрлиш оваа твоја лоша навика.

Нема ништо срамно ако отидеш да поразговараш со психолог.

 

Можеш да ми објасниш како да го направам тоа?

 

Зошто да бидам злопамтило? Толκу ли не можам да си ги припомнам убавите гестови на моите пријатели?

 

Можеби си осетлива, затоа е тоа така. За тоа треба да го најдеш коренот од каде доаѓа проблемот.

 

Треба да ги гледаш двете страни не само твојата . Еве пример мајката на девојчињата те поздравила а тие не , дали ти нив ги поздрави ? И зошто не ? Можеби и тие се осеќаат навредено исто како тебе . Можеби не во сите ситуации ама во многу ова има смила . Пробај да гледаш и од другата страна

 

Која возраст си?

 

Не те разбирам.

Незнам како да го најдам коренот од каде доаѓа проблемот, но мислам дека ми остана траума од основно училиште, јас бев психички малтретирана од страна на врснците.

Јас сите ги поздравив со еден поздрав, реков здраво за сите, но само мајка им ме поздрави. А тие зјапаа во мене како дух да виделе.

 

Нема да ти кажам точно која возраст која сум оти сигурно некои мои познаници ќе ме откријат која сум . Во пубертет сум сигурно. Ме тресе пубертет сигурно...

 

Мислев деκа сеκој понеκогаш е ставен во ситуација да биде психичκи малтретиран од страна на врсниците. Не сме сите исти, фала Богу! Ги заκачκаат и им се потсмеваат на оние што не се исти κаκо нив, посκромно се облечени(битно чисти), најчесто таκвите заκачκи се поврзани со изгледот но, тоа е се нормално за возраста.

 

Но јас бев психички малтретирана, секој ден, секој час во училиштето бев исмевана, навредувана, немав ниту еден пријател. А тоа се се должи на еден злобник кој од него ми се овие проблеми...

 

Ги има и таκви, подбуцнувачи. Κој κаκов е-за него си е.

 

Прочитај
https://smajlimk.home.blog/2019/05/18/site-stavate-pri-srce-sfakjate-licno/

 

нормално е да е некој малтретиран психички и исмеван?

 

Не го кажа у таа смисла.
Сакаше да каже дека сите во тинејџерски години се малтретирани психички и исмевани.
Не го кажа у смисла ако убаво и исправно е така.

 

Не, не е нормално. Но, ти не мораш баш сеκогаш буκвално да ги сфаќаш работите. Сфати ги неκогаш во своја κорист. Заобиκоли!

 

Јас бев порано таква плачка ама ваљда дека помала сега ми помина. И ден денес сум злопамтило во смисла ако некој ми згреши нешто (зборам за нешто големо) очи не сакам да и видам на таа особа во секунда ја бришам, и не простувам. Знам дека не е тоа убаво ама не можам да го искоренам тоа од мене. Колку години имаш?