Слушаме и не осудуваме (we listen and we don't judge)

Буквално исто.
Ги прифаќам луѓето такви какви што се, ама се вртам околу нив и нивните карактери како мене ми одговара. Не ги мењам, ги остаам да бидат. Почитувам, ама најмногу себе. Правам тоа што сакам, не праам тоа што не сакам. Не форсирам, само ги прифаќам работите како што се одвиваат. Иам цели, желби и замисли за иднината, ама живеам од ден за ден. Праам сега тоа што сега треба да праам. Нишо не докажувам, кажувам шо мислам, но не форсирам убедување, кој сака нека разбере, кој не сака, не мора, нека мисли шо сака, ако луѓето се глупи и прости, ги оставам да бидат, никого не менувам, баш ме заболе, нивен проблем, неам ни енергија, ни воља да се замарам. Битен ми е само спокојот, а спокојот е гледање на својата работа и здравје.

 

Те сфаќам сосема и иако сум во 24тата година од мојот живот, се чувствувам дека си го одбрав кругот на пријатели што ги сакам и си ја штитам енергијата. Понекогаш сум со мислењето, абе дали излегувам доволно, дали се дружам доволно а од друга страна си велам пак, работам, студирам, имам дом, родители на коишто се посветувам максимално и сето тоа е доволно.

Кога ќе излезам со другарките, сакам да ми биде релаксирачко, не сакам да биде напнато, да се замарам со рекла-казала муабети туку да збориме за нормални работи, да се смееме и просто да заборавам на секојдневните маки од работа, дом итн.

Немам проблем ни сама да си седнам на кафе, клупа, доручек, ручек и да си читам, напротив дури тоа ми е толку релаксирачко што не се ни чувствувам виновна. Имам една најблиска другарка, и ги имам мајка ми и сестра ми, многу повеќе од доволно ми е тоа.