Совети за развојот на деца од 3-5 години

Познавам родители што знаат да менаџираат со времето имаат успешни кариери, дома им е средено,децата мирни,културни...Ама верувам имаат многу помош (свекрва,мајка). Јас ете не успевам се да завршам. Не дека тоа го бара некој од мене, јас самата како да си давам норма дека се што сум замислила морам да завршам и после се нервирам дека не успевам. А во право си, треба да намалам со очекувањата. Да би биле обвраките само тие што ги наброја(играње и грижа околу децата) би било перфектно. Ама сите знаеме дека не е само тоа. Дека ако не кренам јас расфрлани ствари по дома никој друг не крева. Ако не исперам,испеглам јас никој тоа не го прави. И уште милион нешта. Јас правам грешка што немам една мантра во мозоков дека не може се да е идеално,се да стигнам. И полесно ќе е се.
П.с.Башка што ми е пренатрупан денот и осеќам дека паѓам на секое поле,јас во слпбодно време читам за детска психологија, моторички игри, следам страни за нутритивни бебешки оброци..

 

На слична возраст ни се и големите и малите. Со големиот градинката беше огромен феил па со двајцата сум дома секој ден. По пола сат - сат ако излезе со друг. И цело време е така. Гласно зборува, вика, бара внимание.
Љубомора е, на тој начин искажуваат. И нормално е. До пред некое време мама била само за него, сега се осеќа отфрлено. Детето е дете, не бил добар, останал дома и очекувал дека ќе си игра цел ден со мама.

Друг пат кога ќе си во таква ситуација остај несредено и оди на работа. Може нешто и да почека.
Мене секој ден ми е така, секој ден цел ден. И навечер откако ќе заспијат јас отварам компјутер и работам. Како и сама не знам. Ама се' не се постигнува, и нешто мора да се запостави. Средување колку што можам, останатото е на сопругот. Тој е за пуштање машини, миење садови, и други задолженија низ дома, едноставно мора да се подели. Не може се' да биде на тебе. А ќе има секако и друг пат такви денови.

Јас имам видено такви по социјални мрежи.
А вака in real life, сите се полудени.

 

Колку витамин ц давате на 4 и пол годишни деца? Досега купував ацерола од 40 мг и вчера аптекарката ми ги даде од 180мг, таман биле демек за возраста и во нив гледам пиши над 14 години. Да ги кршам и да давам?

 

На моево осумгодишно баш тие му ги давам, не сум ни прочитала за која возраст се. Матичната рече дека се ок доза.

 

Јас мислев дека како ќе растат полесно ќе станува но кај нас обратно. И после четири ипол години исто како бебе да имам.

Заспивање исклучиво само со мене а истото е пропратено со безброј барања и колку да угодуваш никогаш не е доста. Сама спие макс. 3 часа, после тоа автоматски се префрла кај нас на спална. Наутро станувам поизморена и со болки во кичма од што спијам на раб на лежај.

Во споредба со поголем дел од врсниците, таа не била на градинка ни третина од времето што тие одат. Еден месец дали имаме само еднаш или двапати сврзано а во последно време ниту едена недела без прекин. Работам од дома и заостанувам со работата па после морам на викенди да надокнадувам.

И тие денови кога оди во градинка и требаат 15 мин да се оддели од мене, де баци ме, де гушни ме, по стопати таман се оддалечам два чекори ете ја по мене пак, па чекај да ти мавам рака од горе, па не, ај од надвор. А кога отидам да ја земам не сака да си оди... значи се' обратно од тоа што треба.

Се чувствувам како да сме и робови по дома, само нејзините барања и потреби на пиедестал цело време. Собирање играчки за неа е далечен поим а за растурање и правење хаос и нема рамен.

Кога сме излезени или на гости, обавезно мора да се оди во тоалет мин трипати. Не дека навистина толку има потреба. Ако вака е со едно не сакам да замислам како би било со две деца.

 

Кога веќе оди градинка според мене не треба да има одстапки, навика и обврски така се стекнуваат. Не сватив дали не оди ради разбилувања или оти вие и попуштате дека она не сака? Ако и попуштате, тоа е грешка, контролата ја презела она, наместо вие. Пишав веќе дека и мојава станува ( 5 ќе прави во јануар), станува оти си претрпи траума, почна да преспива пак, таман рековме ок е, типката си продолжи со станување, само што јас ја враќам назад во нејзиниот кревет. Маж знае да си се префрли кај неа демек да ја успие пак ама он е одма успан. Еве рече пред 2-3 дена дека нема да станува веќе и да иде кај нас и вистина, баш вечерва ќе видиме како ќе биде. За играчки, јас не собирам, детска не им местам, мое е да исмукам и избришам, играчките е нејзино дали ќе се на место или ќе е хаос. Да, знае да забушава и да остави така ама гледа оти јас не пофаќам и без да и речам ќе си намести, тоа веќе и е навика ама така и во градинка функционираа, секако кога ќе видам дека почнала да мести ќе ја прашам дали и треба помош, некогаш сака, некогаш не. Лошо е кај нас што ради преселба градинка не оди веќе 3 месеци и гледам огромна промена, дефинитивно најубав ред си имаше кога одеше, беше многу поопуштена со луѓе и деца. Ние пробавме да оди на танц као да стекне уште некоја обврска ама и беше страм и се одкажавме.. криво ми е што сега е дома и едвај чекам да ни се јават дека и нашле место, па да си фати ред.

 

Не да е љубомора, апла љубомора е.

И јас мислев, аха не е љубоморен, нема агресија кон бебето супер.
Море море какви моменти сме имале, тантруми испади да се тресе зградава.

Фајрквин, намали очекувања и напори, што можеш остави и на другите да средат, ручек бабите, по дома тоа што е најитно, нешто набрзака, децата горе-долу и ти лично за на работа.
Помош е и преку потребна.

Бубиш, кај мене големиот кога ќе слушнеше дека бебето е во кујна да јаде, со залет се затрчуваше, како напаст некоја, да ржи, вика, што јаде бебето? И јас сакааам.
А ние демек скришум ги делевме за храна, за да се спасиме од цркање, зашто во секој случај имаше испад.
Видовме не видовме, рековме дај на една мака и двајцата ќе јадат, па подобро така отколку да му криеме.
Па месеци знаеше да искажува љубомора кога ќе седнеа и двајцата во хранилки.
Сега е смирен, друга форма е, зборувам за јадењето.

А секако си има пак љубомора.
Го корне за коса, го гмечи, многу му било слатко сега, морал така

 

Хахахах кај нас од страна на дада нема непријатни ситуации кон малата, ептен се гушкаат и играат заедно сега, малово знае да ја искуба или зграпчи за лице ако во моментот сака нешто што има големава во раце ама оваа не и враќа и секогаш ја брани. А за агресивна кон нас беше и тоа највеќе кога ќе имаше некоја промена плус, дали одење накај Мк или идање дома гости бабо дедовци, последно сцена ми направи Мк им се пушташе на стариве нон стоп со лаење, се додека кучето не почна неа да и лае хахах па да видиш прпа и оти критикована она, а малава не, во игротека истиот ден имаше такво катастрофално понашање. Така да, @firequeenn љубмора е, е сега јас не работам па сум со нив по цел ден и некако го имам организирано денов ама вака како вас со работа, со деца, а притоа јас немам никој до мене, би ми било хаос све и тоа е сосема нормално.

 

Љубомора е и јас потврдувам, да не се повторувам, слично однесување има и кај големиот кај нас. Повеќе внимание на големото, помалку на малото. Моиве се 4год и 8 месеци разлика, 6 год со 15 месеци моментално.
Прваче е а дома со брат му знае како бебе да се понаша.
Трпение. И јас уште неможам да гледам толку неред, има денови ми е ок, има денови неможам да гледам толку растурено па мм ме смирува и така се во круг.

 

Живемее со свекор и свекрва.. за првото детенце имав помош.. второто ми е 6 месеци..помош нула...
Нејсе од ко се порородив големово ајде да не оди ајде малку дома.. па го осипа некој вирус беше дома дојде јули авгист немаше деца по градинката.. август септ јак лош стомачен вирус хараше насекаде и не го пуштав да оди... после па почна сипаница и ајде демек нема да оди и оп ајде го пуштив дека помина и фати...од него и малово ..сакам да кажам во 6 месеци 1 месец дали е одил на градинка од пусти страв нешто да не донеср на малотона крај донесе.. поминавме мн лесно фала богу...проблемот е до мене.. толку немам трпение нз само гп карам и после се јадам себеси, плачам, се лутам зошто сум ваква...сама без помош ме нервира многу што се тука бе и не помагаат за ништо..и на крај ср истурам на децата...нз какп да си го исполнам денов да му се посветам на големото.. го запоставив многу пд малото...ајде успиј го ајде појадок дур јаде станал..ајде ручек ајде вечера се ми е вп тоа денот хранење ...алишта... толку сум измпрена од самата себеси што не можам да му обврнам внимание како што беше порано...кажете ми како да сум посмирена како да му посвртам повеќе внимание...

 

Оставаш се, гледаш деца. Јадеш што има, переш нивно и твое, чистиш нивно твое. Стави двајцата на земја, играј си со големото, малото ќе набљудува, ќе чепка, битно вниманието кон големото да ти е.
На другите што им треба, големи се знаат сами. Навечер успиваш и си продолжуваш со нив. И маж поеќе ангажирање.

 

Немаш маж да те замени повремено во обврските дома?

 

Маж оди прекувремено месецов, и секоја недела сум сама со двајца од 7 до 3.
Преку недела си оди во градинка големата.
Мој заклучок бебе и тпдлер не се чуваат сам заедно ако сакаш да не е запоставено едното. Толку тв нема гледано мојава од кога е родена колку што гледаше овие денови. Не се постигнува

 

Ќерче оваа недела не беше во градинка,кашлаше ,па викам ајде нека ја дома,се лечевме.Значи оваа недела штом не отидов во лудница нема кога .
Две 6 месечни бебиња и скоро 4 год дете многу јака комбинација.. Си бараат внимание и едно и друго.
Преособлечи едно,па друго,надој едно па друго,па ајде каши правење,занимавање на големото,па да јаде и тоа..значи цело време си имав занимација,се до 15 часот сама трпение при крај,живци такоџе...
Кој не е чувал бебе и тодлер не знае како е
Денеска сама ќе си закачам медал..

 

Богами со две бебиња и тодлер сама, сите треба орден да ти закачиме.

 

На која возраст може да се очекува да ги препознаваат бројките до 10?

Ќерка ми одамна брои до 10, и пример да и' покажам 2 слики со јаболки, на едната да има да речеме 5, на другата 2, ако ја прашам каде има 2 јаболки, знае.
Муабетот ми е сликовито и со физичко броење, брои до 10.
Но сега сакам да ја учам да ги поврзува со бројки. Пример на истите тие 2 слики со јаболки, да и' кажам поврзи ги со бројките според тоа колку јаболки има, и да знае.

Моментално има 3 години и 3 месеци.

 

Син ми ги поврзува, тука се со возраст, така да сметам дека можете веќе, ќе сфати. Иначе до кога се очекува не знам, тој од година ипол само со бројки се занимава.

 

Сте за разговор?
Што мислите за исклучување на екрани цело време, во насока детето да се фокусира на играта?
Дали тоа би ви одговарало во домот?
Ме поттикна една мајка од Инстаграм.

Јас без телевизор не можам да функционирам.
Песни и видеа се вртат, за да завршам многу работи низ дома, за да не ми цимолка син ми...итн.
Не знам дали и колку му правам лошо со тоа.
Други уреди не добиваат децата мои.

 

Јас и го имам сведено гледањето на тв на минимум, 15 мин сабајле кога ќе стане и 15 пред да си легне навечер.
Цел ден си игра, неверојтна креативност покажува во играта. Си измислува игри, си црта, сече, бои.
Откако почнав ова да го практикувам е многу посмерена, поразбрана, попослушна и побрзо заспива навечер. Дефинитивно ми е супер одлука ограничувањето. Други екрани никогаш не добила, па затоа не ни бара

 

Не можам да разберам зашто дете од 3 ипол години дома кога седиме е бајче, и збориме и се смееме и играме и правиме јадење ама чим искочи од дома се преобразува, трча бара играчки се треска од земја, не ме перцепира дека постојам јас.Вчерс дури и го истепал по газот и ми заспа, како две различни деца да имам