Совети за развојот на деца од 3-5 години

Стисни заби и издржи, моиве првите денови беа хорор, првиот ден 15 мин издржаа, бегале преку врата, удирале плачеле. Следните денови со плачење до земање цело време. Дома драми неќат да станат, се кријат под столчиња. Втората недела почнаа да спијат таму а година дена беа без дневна дремка. У шок бев. Имаше драми на идење не дека не, и сега има некогаш, ама седат и весели ги земам.

 

Стисни мајка заби. И ние минувме низ истото. Синко вчера 40 мин врескаше на цел глас, ме удараше, ме гризаше за блуза и велеше не сакам да одам. Едвај го облеков, ама го однесов. Душата ми знае како ми беше кога ми го грабнаа од раце, ама само се свртев и заминав. Многу плалел, се смирил ама и каснал некое девојче. Се од преголем револт. Денес беше подобра ситуацијата, зошто му ветив дека го чекам надвор на клупа. Јас не се откажувам. Он е тежок и не прифаќа лесно промени, ама местото му е меѓу децата, а не со мене дома и со баба и дедо.
Иако ние сме во заедница, тој ми е мене залепен. И тука лижи проблемот. Немав опција да го оставам и излегувам поради други причини и тој беше 24/7 со мене.
Сега плаче не да одиш на работа, чекај ме тука на клупа. А јас така му велев за да навикне и на фактот дека и јас ќе одам на работа и мора во градинка. И не му се допаѓа идеата дека јас не сум тука во близина. И буквално го лажам и велам дека сум надвор и чекам да дојде време да го земам. И малку е полесно. И се надевам дека ќе ја засака градинката.
Инаку пред две ноќи, зборуваше во сонот мама не сакам да одам.
Мој совет не се откажувај. Мислам дека ќе им биде убаво, само треба време.
Тешко им е, го фрлам буквално во непознат простор, со непознати жени и деца. Ние овде немаме опција да бидеме внатре со нив ни на почеток. И само можам да замислам што му се врти во главата, мене кога ми е тешко што го оставам на непознати, а не пак нему. Жални се и тешко е ама за нивно добро е. Треба малку да се одвојат, животот нема да ги мази и мора да учат од мали нозе и да се осамосталат
Поддршка и гушки од мене.

 

Јас не би ја менувала одлуката и би ја продолжила адаптацијата од проста причина што кога тогаш ќе мора да се навикне. На 5 години може да биде и уште потешко од сега, не мора да значи ама веројатноста е голема. Промената што и се случува моментално е огрома и нејзината реакција е очекувана. Голема е, сфаќа дека има опција да седи дома со мама и затоа револтот е уште поголем. Со тек на време ќе сфати дека градинката е новата реалност, ќе почне да се зближува со врсници и ќе и стане полесно. Твојата грижа на совест ја разбирам, зошто и јас понекогаш ја имам. Иако работам од 12 до 16ч, тие 4 саати дур јас сум дома, а он во градинка многу често знаат да направат да се осетам “виновно” зошто не е дома со мене. Иако знам дека не треба да се чувствувам така, ама мајки, што да кажам.. Син ми е во нова група од пред некое време, нови учителки и деца, само 1-2 има со него од старата група и минува низ нова адаптација иако оди редовно во градинка веќе 2 години. Има денови кога оди без проблем, ама има и такви кога негодува, не сака да оди и покажува одбивност. Јас немам опција да го оставам дома, ама и да имам мислам дека не би. Децата што одат во градинка се многу посамостојни, посоцијализирани и има многу придобивки и за во моментот и за во иднина. Те охрабрувам да продолжиш со адаптацијата и верувам дека за месец дена ќе споделиш поразлично искуство.

 

Деновиве вртеше едно интервју, гостувала во емисија д-р Софијанова и баш зборуваше за децата и градинките. Нејзиниот став е дека децата апсолутно треба да одат во градинка, таму припаѓаат (се слагам), но вели, да не се форсира по секоја цена. И со тоа се слагам, но што кога немаме избор?
Моето дете, веќе 3ипол години, го запишавме уште на неполни 9 месеци. Ќе тргне 2 недели, дома се лечиме месец дена, ќе тргне 5 дена, се лечиме 2 недели. Две лета по ред не оди, баш ради таа фузирана настава. Значи, дали 5-6 месеци се' на се' одел во градинка. Еден период беше ок, помал беше не разбираше, ама сега после цело лето пауза пак тргна од пред 4 дена и еве сеуште не сака да оди. Луѓе, ама ич не сака. Оваа вечер дури се будеше од сон од страв. Како се стемнува, тој се натажува. Наутро спремањето е плакање и буквално молење да не го носиме. "Ич не ми е убаво, ве молам не ме носете"...
На враќање е насмеан, расположен, негувателката вели дека бил ок, дека соработувал, дружел... јас и маж ми се чудиме...
Не знам дали нашево е она што д-р Софијанова го кажа како исклучок, да не се форсира, појма неам болна тема ми е. Знам дека детето воопшто не сака градинка и мислам дека никогаш нема да сака. Јас никогаш не ја засакав.
А друг избор па и немам...

 

Исти сме. Абе еднаш не поминал ден да не речат неќеме да идеме во градинка, некогаш има и драми со тресење плачење молење, некогаш ќе си кажат они неќеме да одиме ама ќе си се спремат лесно ќе си влезат. Кога реакцијата им е поинтезивна пробувам да разберам дали нешто се случило и во голем дел од случаите го дознавам тригерот и разговараме да се реши. И покрај тоа што немам избор, не мислам дека ги форсирам или дека им правам трауми, едноставно мора да разберат дека тоа е нешто за кое нема да правиме компромиси и дека сакале неќеле им е составен дел од животот. Ми е тешко и на мене кога има драма, и пробувам во такви периоди на друг начин да компезираме, да шетаме, да поминувам повеќе време со нив макар куќата проодела, да разговараме што ги мачи, по потреба и со учителките да ги вклучам, ако се случува нешто ради кои покажуваат реакција. Некогаш се банални (за нас) причини, ама они го доживуваат драматично. Пример учителките им се заканувале или исплашиле со нешто и тоа предизвикува реакција. Па пред нив зборам да слушаат дека имаат на некој на кој може да се потпрат. Најчесто брзо поминува така.

 

Првото мое дете плачеше до крај, никако не засака градинка, никако значи, па ете прваче си почна ко друго дете, сакаше да оди, еве веќе 3то е и никогаш не рекол нејќам на школо. Така си има деца што не сакаат в градинка и тоа е, моравме да го носиме, немаше кој да го чува.
Второво малку подобро е од него, не сака и тој нешто баш и секоја вечер ме прашува дали ќе оди утре в градинка и ме моли да не оди и плачи ама си оди ко попче

 

Исти сме и ние И мојата на 3 год.почна,хаос невиден,уште не сме се адаптирале.Знае дека сум дома со бебе и таа сака дома.Лажење секое утро со купување со се,не сака.Кога ја оставам по мене се смирувала ама не сака да спие,одбивност има спрема градинката ама и јас не се откажувам,си велам ќе се навикне.Дома е љубоморна на бебето иако имам опција да ја оставам дома има баби и дедовци да ја чуваат ама не сакам,сакам да се дружи со деца и да ствара навики.
Се буди и преку вечер вика не сакам градинка,таман ќе се стемни вика темно е утре ќе одиме градинка,не сака ,мислам има фобија.
Носи ја секој ден , би требало да се смири,кога знае дека не ја чекаш се смирува.

 

Здраво мајки
Ќеркичката има 4 ипол години и забележав дека кога го крева левото рамо нагоре, кон вратот, а потоа го спушта надолу, се слуша како да крцка во рамото. Не ја боли и нормално си го движи рамото. Дали и кај вашите деца се случува ова и дали е нормално? Малку сум загрижена.

 

@lackygirl ќе те тагнам и тебе.
Не ми е сеедно, посебно ради тоа што останувам со бебето дома, а тој мора да оди некаде кај што за жива глава не сака.
Па го лажам дека и јас ќе одам на работа, а сестра му во градинка за многу мали бебиња. Не сум му убедлива баш.
Пробувам да разговарам, низ игра да дознаам ствари, ама не сака да зборува за градинката. Многу многу ретко да одговори на некое прашање.
Кога го оставил татко му пред некој ден, воспитувачката му рекла "ајде не плачи, ќе ти се смеат децата", знам дека не е злонамерно, ама ова моево е преосетливо. Тој на вратата и' рекол "нема да ме караш, нели?".. значи има нешто околу неа...
Пробав да дознаам од него, му спомнав и друга градинка, друга учителка, ни тоа не сака.
Еве денес 2 саата пред спиење одеше по мене и ме прашуваше дали ќе оди утре.
Зедов да ја читам на Хедвиг Монтгомери - Време е за градинка, мислев дека ќе има некои типс енд трикс, ама не е баш за тоа книгата.

 

Големиот има 5г. одма се навикна, од прв ден, солза не пуштил, малото е 4г. уште плаче, живци немам, не сака ни доручек да јаде, оди со плачење, нд сака да се дружи, на страна сакал да црта, и таму само мене и брат му не црта
А мора да оди, немам друга опција да седи дома, плаче и во сон се буди последниве денови... за спремање сабајле немаме проблем, знае дека мора да оди, ама пак си плаче и не попушта..
Дома само ми кажува "мама те сакам" како да сака да ми покаже нешто со тоа често кажување.. Немам памет веќе....

 

Да не ве цитирам, синко од септември до март рикаше како магаре ма секое оставање. Почна да спие таму во ноември. Јас бев решена дека ке оди ама на тоа плачење фала им на негувателките, да не беа они немаше да го носам. Они двете беа убедени дека ке се навикне, и ми велеа да се стрпам дека ке биде. Плачеше таму, после на оставање, па не спиеше во 2 го земав глава му паѓаше. Сеа влага со трчање, јас мислам ако он се навикна секое дете ке се навикне. 2 години дома со мене седеше со овој памет на една година ке го пуштев барем тој период од 5-6 месеци кога секој месец беше болен полесно ке го поминевме. Ама сепак задоволна, презадоволна сум од градинката и негователките/воспитувачките, летово и мешани групи со сите седеше, без мака одеше. Буквално таму е од 10до8 до 4ч, секој ден.

 

@DaisyDoo
Вие што сте со бебе, во овој момент тоа има најголемо влијание што дава отпор. Само трпение сега најмногу ти треба. Велиш таму е среќен, се дружи, соработува и го земаш задоволен, на утро му е тешко оти ти остануваш со бебето. Кога ќе се врати биди возбудена што си дошол, ако имаш шанса да поминуваш барем 20 минути сама со него во друга соба да правите нешто забавно, или до дуќан да купите сладолед да си помуабетите и не мора да е за градинката, едноставно тие кратки моменти само меѓу вас ќе му направат рестарт на нервниот систем. Ќе му легне дека кога си доаѓа дома ти си многу среќна што го гледаш и дека ти недостигал.
Не мора да значи дека постои нешто околу учителката, мене повеќе ми личи дека не се трудат доволно. Јас мислев дека син ми никогаш нема да се навикне, тој еве го плаче ако не оди. И пресреќен е кога денот му пришло дете и си играле, со денови потоа само за тоа збори. Прв сеуште не приоѓа, 4 ипол е. Не го ни форсирам, сакам да изгради самодоверба.