Сигурно има, јас кога веќе гледаше напред и стабилно ја држеше главата го ставав нанапред. Сум видела и што ги носат свртени накај тебе. Инаку добар совет ти дале и да ја изведеш пред спиење па надвор да спие додека шетате.
Има кенгури од 1+ свртено накај тебе. Мојата не ја сакаше корпата, во транспортер се шетвме и тоа стално темпирав пред дремка да излезам и ми заспиваше цело лето за 10мин откако ќе излезев па си пиев кафе на раат во маало. Во секој скок ми правеше сцени за количка еве ја денес (во 6ти скок е ) од влае до палма седеше во количка и оддеднаш и текна дека и е доста и почна да кенка да фрла цуцла итн. Ја станав ја стсвив во кенгур и жива среќна назад до влае пееше по пат Мене кенгурот или ваја носилката ми се стално доле во количка / прва помош
Јас со првото бев вака, пред 6 години. Се пробав да сменам од козметика, џабе. После некое време само си помина, претпоставувам нешто хормонско беше. Носев лесна, широка облека помалку да ме чеша.
после колку време помина? и мене ми кажаа дека може дс е хормонски ама цело време излегуваат нови и многу чеша
Па мислам околу 2 недели, искрено во бунило бев тогаш не се ни сеќавам точно. Постпартум, мастит па и уште ова
И ние корпата најмногу ја искористивме. Излегуваме кога е ненаспана, на пример 20 минути пред да треба да заспие. Ужива да спие во количка. И пуштам бел шум и одма е кома.
Да не си ја исплашила. Ние прв пат кога излеговме пошто многу ни е рамно се во населбава румби тумби сирота ги ококори очите се исплаши па полека полека ја возев за да не се доведеме во ситуација да не сака во количка.
Првиот пат беше бајче, се изнаспа. Првиот пат во транспортер, во кола, во транспортер врз количка, итн. Е од вториот пат за сиве три, кога сфати "колку е саатот", вришти до зајдување.
Ваја е за 6+ бебиња, на инста се продава, во седечка положба се носи бебето. Едвај чекам да направи мојов 6 да ја земам, рацеве ми паднаа низ дома, 8 кила е
Ништо тогаш ќе гледам марама, слинг да купам. Морам нешто, пошто сум 100%хендикепирана, нонстоп ми е во раце.
4 ипол месеци сум хендикепирана . Мојов не сакаше во слинг завртен накај мене и шубе ми беше да го ставам нанапред и така си остана во раце.
Мојава да не се урочам поголемиот дел од денот е на подлога.За една недела прави 6 месеци. Се нервира во раце таа Ама на подлога мора да е и мама зашто иначее
Малечко е твоето за ваја, треба да седи. Засега кенгур према тебе завртрено или марама. Транспортерот ќе го сака ќе видиш, во нив се осеќаат во положба гушнатки, му треба време
Јас купив марама не сака во неа ни накај мене ни напред свртена. 2 месеци има и ме работи како сака. Денес ја ставив пак плачеше ама така ја носев не можам веќе рацете не ми држат ме болат умирам. Може требаше пред да останам трудна да вежбам грб и раце да се набилдам за сега да можам по цел ден да ја држам
Може нема да сака, како почнуваат доле на подлога да прават егзибиции намалуваат во раце (ваљда), моево сега е ни ваму ни таму, се има превртено неколку пати, ама не е профи, на подлога без мене се нервира, а во принцип повеќе си лежи сега. Не седи стабилно, се превртува, се тегне надоле ако го потседнеш, а оваа килажа брат му на 8 9 месеци ја имаше. Ама од следен месец очекувам олеснување и повеќе активности.
They laid me down in my crib and closed the door. It was dark all around me. At first, I didn’t really understand what was happening. A little confused, a little scared, I started calling for Mom and Dad. I heard a door open. “Oh… good… they came for me…” But from far away, I only heard a voice: — Shhh… go to sleep. It’s time to rest. The darkness stayed. I felt alone. “I’ll call Mom and Dad again…” And again, from far away: — Shhh… go to sleep. It’s time to rest. No one picked me up. I couldn’t see my mom’s face. “Did I do something wrong?..” And again, that same distant voice: — Shhh… go to sleep. It’s time to rest. I start crying louder. Maybe they just can’t find me? Maybe that’s why they aren’t coming? But minutes pass… And I still don’t see Mom or Dad. Only, from far away: — Shhh… go to sleep. It’s time to rest. I cry with everything I have. I twist, kick, search for Mom’s arms. “Where are they?.. I’ll cry more… They love me… They’ll come…” The whole night passes. And no one comes. Maybe I’m very bad… A week passes. And it feels like no one hears my crying anymore. Today they laid me in my crib again. I lay quietly… barely calling out. Because now I know: No matter how much I cry — no one will come. I’ll lie quietly in the dark, waiting for Dad’s hug, for Mom’s goodnight kiss. Maybe… maybe tonight they’ll come… Maybe if we allow ourselves, even for a moment, to imagine what a baby feels like — left alone in the dark, unable to climb out of the crib, unable to ask for what should be theirs by right — a parent’s love — we might stop thinking it’s normal to leave them crying. A baby isn’t manipulating you. They cry because it’s the only way they can say: “I need you.” When we try to teach babies to “self-soothe” by leaving them to cry, they don’t learn how to sleep. They learn that no matter how loudly they call — no one will come. I know you’re tired, parents. I know people say you’ll “spoil” your child. I know you’re told not to let them “get used to being held.” But please believe this: No one deserves to cry alone in the dark without comfort. Your child loves you. They are not trying to manipulate you. And one day, they will leave your bed on their own. And they won’t come back. But right now… they just need you. Кога планирам со ова дете да правам тренинг на спиење...
