Совети, искуства од мајки за бебиња од 6-12 месеци

Јас нудев вода прво со лажичка,па чашка за ракија,па клунче меко(од дм). Потоа почна да пие со клунче тврдо(од икеа) по малку,па од 8м ја земав чашката од нук,магичната. Тек сега на 9ипол почна да пие повеќе вода,и сам и јас кога ќе му дадам.

 

Супер тајминг е 7ипол месеци да почнеш да глумиш дека многу пиеш од цевка, оти ако едно сфатив тоа е дека најмногу впиваат од гледање и повторување.
Ќе му даваш нека се запознава нека гриза, нека чепка, ќе се научи сигурно.

 

99% од децата на негова возраст ги прават истите работи, кое порано, кое покасно. Нема ништо чудно во тоа. Кај нас сите коментираат леле колку е темпераментен, леле дрнато дете бла бла. Он точно дека си покажува и карактер веќе, ама поголем дел од тоа што го прави си е типично за возраста. Треба да се радознали, да истражуваат, да пробуваат да направат работи. Специфичното е што уште не се свесни за ризици, а и нема да бидат уште некое време и затоа си треба 24/7 надзор.
За водење јас не водам. Не е прооден, прво повеќе сакаше да лази, сега веќе и да оди сака. Маж ми знае да го води 5 мин дневно и летнува, многу е брз. Не е уште доволно стабилен за да оди. Некни на контрола матичната ми вика ајде да одиме веќе, као ајде форсирајте го малку. Викам докторке јас нигде не се брзам, сам ќе се пушти кога ќе биде спремен. Чим не се пушта значи не е. Почна стоејќи да се испушта од кај што се држи и да стои 10ина секунди, или на ептен кратка релација да даде две чекорчиња за да се префрли. Што значи не стои во место, секој ден е сѐ поблиску до целта.

 

Овој притисок страшно ме нервира. Ајде, ајде, ајде.
Форсирајте, водете го, нека плаче ама нека оди, и многу други глупави идеи.
Цел живот ќе оди, кај се брзаат, ко некој натпревар да е кој побрзо ќе прооди.

 

И стално муабетот како ние на прв роденден сме оделе Буквално ко натпревар.

 

Кај одење, па и зборување, демек ние на година по цели реченици сме кажувале. Па следно ќе е како од пелени сме се одвикнувале одма после прв роденден и така.

Се во свое време. Не оди долго време ќерка самостојно, неколку недели ама сега се молам бар 5 минути да седне, да одморам, да не трчам без прекин по неа.

 

Да, да ги прашаш бабите и дедовците на на прв роденден таблица множење сме решавале.
Бог да чува.
Уште се лутат ако кажеш не го паткај.

 

Не знам, јас имам внуци од брачеда и внука од брат, како примери какви биле. Ма за моето бајчиња, посебно внука ми беше премирно дете. И тие велат кога го видат дека е бесен
Напорен е ама е многу сладок, нека ми е жив и здрав.
Ни јас не го водам, ниту брзам да прооди. Кога ќе прооди тогаш. Знам надвор кога го изнесам да го поводам ама тоа не е секој ден. И е 10 тина мин. Имаме едни роднини од мм од страната само зборат нашата прооди на 10 и пол и јас ако убаво нека оди. Не знам зошто толку се форсира тоа. Кога преоди преоди. Ќе се изнаоди цел живот после

 

Ништо, ќе го снема стравот кога ќе стане стабилен, стабилноста си доаѓа со тек на време. Ќе оди по мебел, по ѕидови, ќе се држи и потоа ќе стои во место без држење некоја секунда, па ќе прави чекори кога и така ќе зацврсти. Сака да се држи за рака бидејќи така видел дека може. Да се задржи за тебе ако си му во близина тоа е друго, како на мебел што би се задржал, но друго е да оди со држење.
Еве моите две никогаш не сум ги водела, ама ниту еднаш и ни секунда. Првото се исправаше и лазеше до одредено место и пак ќе се исправеше, па масичка со активности за да оди до неа и да си игра и така со клатење научи да стои стабилно во место. Кога го совлада стоењето во место, почна после некое време чекори да прави. На 8 месеци исправен беше, а заоде на 13. Сите тие месеци исклучиво сам и секогаш правеше до каде што му се можностите.
Се разбира дека има страв кога не е стабилен. Ништо лошо не е и невообичаено што се плаши, ќе се опушти. Подобро сам да научи и без држење, претпазлив ќе е со стравот и тоа е позитивно.
Еве и малава никој не ја држи за рака, а и да ја фатиш за рака, таа или ќе седне на газе или ќе ти ја трга отсечно, едноставно не знае за рака да оди и не сака. А страв ѝ е и нејзе, нормално. Не ризикува многу, се плаши. Ако сега ѝ покажам дека може со помош да оди, секако дека ќе бара потоа, ќе знае дека има таква опција.
Нема ни потреба сега да се пушти ако не се осеќа слободен за тоа. Нека врти каде сака држејќи се, нека си шета, стравот ќе го снема кога ќе се осети сигурен и стабилен. Уште им се тресат ноџиња, се гледа дека не се стабилни, а најдобро стабилноста се совладува кога сами со својата тежина ја достигнуваат, без држење, придржување, тегнење рака/раце.
Верувајте, нема да грешите ако не подавате рака, иако сигурно ви изгледа дека го отфрлате детето кога тоа бара рака. Ќе се одвикне од одење со помош и ќе си оди кога ќе е спремно. Не мора да се пушти баш кога мислите дека треба. Ви се чини дека му е време со тоа што оди околу по мебел, но штом сами не се пуштиле, не им е време. Нема потреба да се убрзува процесот со водење..

 

Уште да кажеш како се справуваш со баби и дедовци кои се убедени дека треба да се паткаат ( и скришно ги паткаат ) и ко тебе ќе нема друга

 

Јас само да ви кажам дека ептен сакам да ве читам. Чинам од вас најмногу научив. И се радувам секогаш кога ќе разврзете некоја дискусија .

 

Е ајде де, јас на такви коментари директно лепкам во фаца. Немам живци некој да ми паметува за мое дете.

 

Од двете страни не смеат да ми се мешаат, страв им е да не ми згрешат, јасно им е со кого си имаат работа
Отсекогаш сум имала граници до каде смеат да одат и едните и другите, па и за децата одамна ги поставив и јасно им е кажано на кој начин ги растеме. Сум објаснувала зошто нешто не сакам, објаснувам причини и ако ги сфатат и прифатат океј, ако не, и за тоа има чаре. Мене око не ми трепнува кога се работи за мои деца и не толерирам никого, ни мајка ни свекрва, тука нема компромиси.
Може да помогнат ако сакаат, да се гледаат со внуците, но под мои услови. Додуша, за сЕ секогаш ме прашувале дали може дали за храна, дали за дружење, играње, прошетка. Нивно е да уживаат со внуците во времето што го поминуваат со нив, а не да ми се прават паметни и уште скришно да прават. Барем паткање ќе забележам штом ќе очекува детето да го паткам, си покажува знаци на што го научиле. Е такво нешто и готови се
Како би постапила? Би ги прашала што е позитивното во паткањето, а јас ќе им ги објаснам негативностите од паткањето, а кои се позитивните страни на тоа само да се остави да научи да оди. И би објаснувала додека имам трпение, а потоа ќе следува гледање со детето само во мое присуство, па нека се нервираат што не може да го паткаат. Ако и така се прават паметни, уште поретко ќе го гледаат.

 

Абе секој си дава за право да коментира, не само познати, и непознати. Кога дојде ред една продавачка да ми рече дека нејзината внука на 3 месеци извадила заб, зошто моето на годинка има само два, се ти е јасно. Најиритирачки коментар ми беше сега скоро од свекор ми. Разговара со брат му во Австралија што има внуче помало 6 месеци од моето и двајцата цееело време овој нашиот вака, другиот нашиот така. И во еден момент тој од таму прашува оди ли и овој вика оди оди се пушта, а нема врска! Толку се изнервирав и му кажав на маж ми дека ако уште еднаш го слушнам да измислува дека детето прави нешто што уште не прави ќе му го покажам местото. Се натпреваруваме ли, лечиме ли комплекси, еве не знам.

 

Според свекрва ми, малиот мој на неполни 18 месеци приказни разкажува. Така им кажува на пријателките.
Почнав само да превртувам очи, што ќе се замарам да се објаснувам.

 

Е да, залудно потрошена енергија. После тоа од инат ќе е бетер.

 

Е тоа па тек не го разбирам. До 18 месеци дете треба да прооди. Ниту е задоцнет за нешто, па да се измислува. Некогаш се прашувам дали и ние ќе станеме такви, да не иде тоа со годините
Кај моите, па и кај свекор, свекрва нема такви небулози. И фала богу оставаат јас да одлучувам како што за дете, и за јадење и за се. Знаат да дадат добронамерен совет, ама ќе додадат сепак ти одлучуваш.
И за паткање реков не и не се води дете. За тоа не можам да се пожалам слушаат.
А ти не троши енергија, тој сам ќе си се фати на лагата, зошто кратки и се нозете

 

Мене на прв преглед на ортопед докторот ми рече ке расте на подлога ако ме слушаш, светот исправен ке го гледа кога ке оди, ке стане сам и цел живот ке оди. Он се крева на играчки се исправа на кревет ама паѓа на газе а знае и глава да си ѕвекне. И свекрва ми ке го водела, им кажав еднаш и им реков не повторувам повеќе. Детето не лази ке одело, ако му се оди нека стане и нека оди јас да го водам немам намера. И на вакцина денес бевме, седна на газ сам не сакаше легнат никако и докторката вика аа овој сака да оди, ке ни бега. И баш ме праша дали лази, он зазема позиција за лазење ама не лази туку се спушта и пузи. Ми рече да залази било многу подобро за карлицата се зајакнувала и ми покажа 2-3 вежби да му помогнам да свати што да прави. Па ке пробаме деновиве да видиме што ке биде.

Мене најмногу ми е страв од тоа водење, паткање да не го исплашат и страв да го фати па да се укочи дете. Кога ке сака и ке може ке оди сам ке лета, па ке трчам по него секако

 

Не се мешаат во ништо ни моите ни од маж ми. За негово растење, хранење и слично сме строго ние одговорни и ние се прашуваме. Ама ете свекор ми знае да лупне некоја зелена што не зрее ни во Африка. Како на пример некни јас му давам риба, а он вика ааа риба ли јаде?! На нас не ни даваа дур не ја кажеме буквата Р.
Викам да важи, зошто на вас не ви давале јас сигурно нема да го скратам од куп нутритивни придобивки што ги има рибата. И си го смени за секунда ставот, добро вика чим може дедо само за него ќе лови.

 

Е ова за рибата јас имам слушнато до година не се давало за да може да зборува демек рибата била нема и детето нема да зборува
Се има да се слушне