Совети и искуства од мајки за деца од 2-3 години

И ние прво зимо истеравме без вируси, само септември се разболе за 3 дена му помина и еве до сега ни нос му тече ни ништо, пу пууу да не го заречам. А и во градинка оди и во игротеки, стално сме со народ Ова причина огромна за кафана ми е

Редактирав за стомакот да кажам, и син ми скоро секој ден се жали дека го боли мешето. Ќе каже и толку по неколку секунди како шо викаш да го боли, исто пред да кака стално ама и во рандом ситуации спомнува. Не знам и јас дали да испитувам нешто, вака си јаде ептен добро, столицата му е добра, не покажува некои поголеми реакции на болка, не плачи, ништо од тоа, само неколку пати во денот кажува дека го боли мешето и одма заборава

 

Добар ден
Не знам дали веќе има отворено тема за ова, не најдов, можда не ни побарав доволно…. Ама морам да поразговарам со некој за ова…
Имам син од 2 години, и неодамна дознав дека сум повторно бремена, и од тогаш, покрај тоа што, нормално, се израдував и се што треба, јас сум пренервозна и ме нервира секое кемкање и плачење на малиот за без врска, нешто со кое што предходно сум се справувала без проблем. Од една страна се чувствувам некако виновно и ми е страв дека после раѓањето на второто дете, првото ќе се чувствува запоставено или отфрлено, и заради таа помисла се убив од плачење и себеобвинување, а од друга страна, оваа неконтролирана нервоза…. Моето дете не ме знае ваква. Од сабајлево 2 пати му викав (не без причина, ама предходно за било каква причина не сум реагирала вака)… кутрото се изнаплачи и ме бараше да ме гушни, мислам се тресеше од што му беше стресно. Ужасно многу ми е криво и не знам како да си помогнам да останам смирена и да не му правам “трауми” на детето за џабе… веќе и сопругот ме опомени за ова…. Знам дека не е нешто невообичаено, но од тоа што имам гледано во мојата блиска околина, си ветив дека нема да бидам мајка која постојано се дере…..

 

Вознемирена си од хормоните, од неизвесноста која те очекува, детето сега влегува во онаа фаза каде ќе има зголемени барања од тебе и тантруми за мали работи. Го поминав ова и знам дека ти е тешко, но самообвинување не ти помага. Прифати дека си човек и те преплавуваат и најмали работи, не е оправдување, туку мораш самата да си дадеш некаква поддршка. Верувам дека правиш најдобро што можеш, но има периоди, а овој е еден таков каде си ставена под притисок на детето да му бидеш најдобра верзија од себе и организмот кој создава ново бебенце. Ако имаш некој од баба/дедо да ти помогне, побарај помош, како ќе расте плодот, ќе имаш дополнително тежина да обавуваш сѐ што си правела со леснотија претходно. И на крајот, некои жени полесно се справуваат со ова, некои не и тоа е исто така во ред. Немој да си ставаш грижа на совест дека си побарала од некого помош и дека не можеш сама, ако гледаш дека ви штети на сите дома да бидеш постојано нервозна или на раб на плачење. Ова е мое мислење, ти сама знаеш што е најдобро за твоето семејство и за себе. А две деца, да знаеш тешко е, ама е прекрасно кога ќе почнат да си играат, да се гушкаат и да се "тепаат" за твојата прегратка. Минува многу брзо и се заборава.

 

Сите поминуваат низ тој процес, и првото ќе има кризи на почеток, и тебе ќе те пукаат хормони, но ваша задача ќе е да балансирате и јасно покажете дека и двете деца се ваши и ги сакате највеќе. Со првото треба разговор и припрема. Постепено потоа ќе се приврзи за второто и ќе видиш дека нема ништо поубаво од да се имаат едно со друго. Моите се точно 3г разлика, уживам во нивната заедничка игра ( па и карање де) ама искрено се дополнуваат, карактерно скроз различни таман за да се накрај целина.

 

Јас од сабајле 3 пати викав читај се дерев и не ми е криво сега, 2 имам, двете машки, едното 7 г др 2 и пол, ама најлош период е овај од 2 до 4 год, со првото беше тој период исто така ама едно беше и полесно поминував, не се дерев...ама сега неможам да поднесам, за се плачи, тантруми нон стоп има за се
Совет исто како погоре што ти дале, барај помош баба, дедо, тетка...нека го земаат нека го чуваат малку за да имаш малку оддишка во денот.

 

Мајки за месец прави син ми 2 години, почна да кашла од денес. Смеам да му дадам мукоплант имам при рака? Секако ќе го носам понеделник на педијатар. Кашлицата не е сува, има некој мал шлајм. До вчера не му беше ништо, вечер кога легна откако го избањав и исушив почна да кашла и нос му тече.

 

Дојдов да се жалам дека потешко не ми било никогаш, ама НИКОГАШ. За се плаче, вика со крокодилски солзи дури и нервоза ме фаќа за какви глупости плаче и после иде да ме гушка и бацува ко ништо да не било.

 

Лудило леле денес за пижамите тантрумиште, нејќеше да ги слечи за надвор, ама пола сат плачеше гол надолу пижамите в раце....страшно значи. В градинка цела недела оди со 2 мечиња, еден ден 4 носеше негователката рече едно ако му падни плачи

 

Ау не знам многу криво се осеќам и некогаш си викам кај згрешив со детево после зборам со други мајки во градинка и тие истото го кажуваат. Ама не се издржува психички ме исцрпува за се треба да има смислено приказна на која он ќе падне за да се облечеме и излеземе од дома, после не можам дома да го внесам. Оди во градинка после не можам дома да го донесам, а кога го оставам какви драми прави тоа е страшно буквално. За пижами не зборам.. малу ми фали сите да ги фрлам и гол да шета зошо преку глава ми е дојден.
Плаче зошо макароните биле цевки а не биле федери.
Зошто сум отишла во тоалет.
Капак на се и мм работи на терен доаѓа петок или сабота понеделник си оди, побудалев се на се.

 

Кај нас сега му е фора да се соблече и облече сам и добро ама ако треба негде да одиме значи плачки. Нај шо ни помогна фората за облекување на палто од некои кинези
Иначе моето е дете со црвчиња у газот. Не застанува, само се качува некаде, нешто носи, зима работи шо не смее..
Сега почна да зборува, тоа шо му е убаво како сок = кок, цуца = тута, нане = спие, млеко= ајко, смоки = моки, стани, чуче, ам ам..
Ама некогаш не можеме да се разбереме, ќе дојде за рака и стани мамо тамо..
И пробувам да не се дерам и јас ама тоа е на секој се случува...
Со спиење имаме мака ако не е изморен не спие и се заспиваме по саат време..

 

Потполно исти сме и ние ужас , 2 години и 2 месеци сме изгледа некоја фаза им е

 

Навистина значи, стварно се изгледа ова terrible two… јас не смеам ни по памперс онака да го подудрам да се сети, бабите очи ќе ми извадат. Сега деновиве главно му е по 10 пати горе долу кај баба му, и ако не му ја исполниме желбата фрла со се што му е при рака и плачи како да сум го претепала…

 

Ај и јас да се пожалам.
Само се дерам и многу ми е жал. Ама посилно е од мене.
Ич не сакам да сум ваква, нервна мајка, ваљда не и правам трауми? Ама не знам како поинаку, никако не успева.

 

Гледам да не се дерам ама ТОЛКАВИ тантрумишта има. И се понервозен е ако е дома повеќе време, на пример денеска го земаше татко му од градинка, јадеше и одма надвор сега си дојдовме кога се стемни до сега тантрум немал. Приметувам дека дома кога сме по нервозен е, за викенд најчесто како да му се губи редот за градинка и активности после тоа. Еве го истрчан, јаде јаболка и гледа Коте вака топ тераме, да видиме до вечер што ке биде.

 

И јас идам да си поплачам. Денес нервен слом добив и плачев и ме стега во гради од нервоза.
Синко буквално полуде. Сме имале напади на бес, и фрлање по земја. Ама ова што се дешава во последните 10 дена е не знам ни јас како да опишам. Само се плаче и фрла.
Ете денес да опишам што се дешаваше. Станавме се облековме. Ајде да се доручкова. Почнав да му мачкам леб и мармалада. Влезе во шпајз ми иди со пуканките. Тоа сакал да јаде. Во ред сине да доручкуваме и заедно ќе ги пукаме. Не тој не сакал да јаде. Во ред не мораш да јадеш. Кога сакаш тогаш, ама потоа ќе се пукаат пуканки.
Ја зема чинијата и го преврте лебот со мармалада на парќет, и почна да плаче. Ми се споија жичките, зошто ова веќе со денови се некој глупости. Почнав да викам. Го однесов во соба и му реков да седи и да се смири. Седнав на кревет и молчев. Тој плаче ли плаче ко да го тепам крвнички. Го прашувам дали јас ја фрлам храната, тој не мама. А баба? Тој не мама. Па кој те воспитува така. Дали е тоа убаво. Не мама није лепо.....Се смири. Ајде сега може да јадеме? Не нечу да једем. Во ред немораш. И го оставив. Почна да плаче за друго. Па за трето. Ајде да излеземе имав обврска. Сакал во малата кола. Сине врне дожд,не може да се возиш. Се качивме во кола, кога почна да се дере да се фрла да се исправа како ѓаволот да влегол во него, нечу у велики ауто. И го вратив дома почнав и јас да плачам во другата соба. Тој на кревет поплача и се смири. И заспа. Станување одма плачки. Ајде малку се подобри, јадеше тек прв пат во два. До заспивање беше ок. Ајдеее пак нов ред плачки. Нечу да спавам очу да се играм.
Веќе недела дена не сака да спие. И заспива во 11-12 ноќе. Лудило.
Денес спиеше пола саат и од еден и пол на пладне буден. И пак во 11:15 заспа.
Не чекам совети туку само дојдов да излезе од мене. И многу пишав извинете. Ама ова многу тешко било. Овој период буквално го мразам од неговото растење. А јас веќе не знам како со него. Буквално се осеќам како да потфрлувам како родител. Доста пишав. Добра ви ноќ

 

Само да кажам нешто, тоа што си викнала и ти се споиле жичките е нешто човечки, преморена си, стварно исцрпува такво понашање кога ќе се зареди. Ама тоа што после седна, молчеше, не го удри, не го навреди тоа те дефинира како мајка.
Не си сама, сите родители минуваме низ вакви фази, ретко кој ќе си признае дека не може да се справи. Посебно вака кога ќе се погоди гладно/ненаспано дете, и се му смета.
Ви посакувам мирна ноќ.

 

Ќе издржиме до 4 год
И кај нас цел ден се плачки

 

Кој те па тебе лаже вака
Мене шо ме лажеа, ме лажеа ај да си кажам дека на 4 сега ЗНАЕ за шо плаче, и се расправа со тебе ко бабетина некоја и тоа со аргументи
Потешко е да победам сега од порано

 

На 5 е бетер!

 

Мојава сега наполна 3 год уште есента се расправа со мене како некоја свекарва.
И во градинка се карала, се објасвела, такво си е момичето карачка.