Совети и искуства од мајки за деца од 2-3 години

Алал да ти е како остануваш смирена. Мене од уши чад мислам ми излегува, толку од такт ме вади.
За со други деца дружба, едино во игротека да го однесам, а избегнувам да го носам оти после не можам да го извадам од таму. Тоа е бес и викање. Се чудам од кај го вади гласот во тој момент. Познато ти е очигледно, нема што да ти објаснувам.
Многу ми е криво што не оди во градинка. Ама врската ништо не ни заврши работа и ете го дома не побудалува сите. Посебно мене. Зошто е нон стоп по мене. Во вц едвај одам сама.
А секој ден гледам да сме излезени да се издува истрчи. Одиме до парк на тобогани. И пак е невозможен

 

Останав. Како останав не знам ама останав. За нив светот е се ново и не можат да се изборат со емоциите ниту пак да ги контролираат. Тоа не е лошо однесување или невоспитување туку едноставно премногу му е. Да е 5 или 6 години друго е тогаш и карање и граници мора да се знаат ама на 2 или 3 не може да се исконтролира. Сензорите им се прегреани и тоа е. Мојата оди во градинка. Таму е дисциплинирана како војник ама се што таму крие дома избива плус. Градинката ќе ти даде одмор што јас одам на работа и го немам, ама дека ќе помогне околу емоциите тешко само ќе дуплира

 

Во право си за сѐ, ептен убави совети и даде на Ценева. Кај нас се покажало неколку пати на дело дека кога е во градинка е едно, кога паузира е друго дете. Незадоволствата и бесот ќе си ги има пак, ама нема да се толку чести ако оди во градинка, барем кај нас е така. Син ми излегува од ред и дисциплина секогаш кога ќе се разболи и не оди во градинка. Се одразува на јадење, се одразува на спиење, на досада, испади, незадоволства итн. Кога одат во градинка имаат јасно дефиниран ден, станување во точно време и денот се одвива предвидено. На нивна возраст да се има ред е многу важно и е основа за стабилен развој. Кога денот има ритам детето е помалку раздразливо, подобро спие, подобро јаде итн. Не викам дека децата што не одат во градинка немаат ред, ама по себе знам дека редот кога оди и кога не оди не ни е ист. На страна тоа дека во градинка ќе има повеќе комуникација со врсници, а мајката ќе има малку време за себе и толеранцијата ќе е на подруго ниво.

 

Јас се би дала да оди во градинка. Тој си имаше убав ред и за спиење и за станување ... Ама сега секој можен ред се изгуби. Многу тешко ова одвикнување од цуцлата. Не ја спомнува многу. Ама е станат невозможен. За спиење да не зборувам. Секоја вечер 12 не наоѓа. И во 8 пак е станат. Тоа е малку сон за него. Тој си спиеше по 10-11 саати ноќе и два дење. Сега едвај вкупно 10. Пробувам се можно и не можно да му помогнам да заспие порано. Не дозволува да му се доближам. Не сака да спие и крај. И нормално уморот си го прави своето. И нападите на бес се веќе по три пати под обавеза на ден. Со врескање дур го држи глас. Буквално ми е страв да станам од столица да не се налути што сум станала.
И си го враќам филмот. Тој за секое незадоволство негово одеше и цуцлата си ја земаше, нормално тоа никако не е добро, ама си имаше начин да си се смири. Сега тоа го нема и леле мајко кај да бегам работава. Јас веќе паѓам од болки во грб, зошто се луламе и пробувам да го смирам на секое. А за сон да не зборам. До кога ќе издржиме ќе видиме.
Многу ми е тешко, потешко никогаш не ми било. И си плачам секоја ноќ последните денови. Од што веќе не знам како да му помогнам.

 

Тантрумите на моето дете последниве 2 месеци се пуштени на најјако , незнам и јас како преживувам .. и моето дете не оди во градинка
Спиењето ужасно дремка одбива .
Сега почна да не сака да оди да мочка ако сме на гости не сакам овде сакам дома и трпи трпи и на крај нормално доаѓа лудило почнува да плаче на цел глас се мочка во гаќи и финишот е МАМА ВРАТИ МИ ЈА МОЧКАТА се лути по земја не знае кај тера неможиш да го кренеш во раце мава скупи се фрла , зошто ме крена врати ме на местото да одам сам голем сум сакам сам да одам.
Денес вечерва заспа порано дека беше без дремка после сат време се разбуди му се мочкаше исто почна да плаче не сакаше да го однесам во тоалет потоа настана хаос донеси ми облека носам не таа сакам друга , ајде велам дојди да одбереме заедно не сакам , сакам друга облека .
Почна да ме турка не те сакам мама бегај од мене , седна на плочки со гол газ 20тина минути не ме остваше да му се доближам , пробав да го кренам викам знам дека си лут мама е тука ке помине почна пак да мава пушти ме не те сакам итн итн... можам цела вечер да пишам за нашите тантруми

 

Оф леле а бе ниту една мајка не учела да биде мајка. Ни јас. Катастрофа сум. За ова се и за многу други ситуации што не ги напишав ја однесов и на стручно лице и цел роман од ситуации само ме решија со една реченица. Фаза е ќе помине. И толку. И така чекам да помине. Цел месец минимум трае тоа со цуцлата после не ја бара ама се што цуцлата заменуваат после излегува на виделина. Не мора да значи дека кај сите исто ама тоа е како да лечиш зависник од нешто и не може да биде лесно. Прво дете целото внимание го има и можеби си викам да не анализирам и да не забележувам толку полесно ќе помине и за неа и за мене. Интересно е штоновие фази се повеќе изразени кај семејства каде што најчесто мајките сами ги чуваат децата. Кај што се повечлено семејство детето едноставно нема време до толку да биде центар на внимание и да падне целиот товар на мајката па да се мисли што и како. Има и кај нив ама траат пократко не по 3.4 саати и не се силно изразени. Мојата пред 3 недњли гола по дома не дава да ја облечам. 3 саати. Топло е ама не за да биде гола. Се моча кај стигне и ми пукна филм собрав алишта и надвор со плачки. Тами најдовме едно маче и покрај мачето ја облеков на минус не знам колку. И пелена и ставив на патот што се вика. Дојде есна баба не ја ни знаеме и даде банана и зема ја изеде. Ја само што ќе земама банана во рацете кога ќе рикне некам некам и што сега. Ми идеше да се убијам пред бабата ама тоа е. Ја фати за рака и се шетавме со неа до нејзИното дома. После се вративме сами и ништо како да не било. Едноставно немам објаснување ни зошто тоа се случи. Дојдовме дома пак гола. Е не. Викам што ќе ми плачеш гола се га плачи облечена. Не те аоблакам па не знам што да е. И заспа после помина тој ден. Секој ден различни "авантури" и стрес тестови. Форумот многу помага. Барем знаеме дека не сме единствени. Поддршка до сите.

 

Секој викенд ако не е убаво времето еден ден ја носам во игротека. 1 час или саат и пол мах. Да не се премори после уште потешко е. Претходно не ја носев зА да не се разболи ама сега и со тоа се помирив. Ако се разболи ќе ја лечам. Ако не сака да излезе а најчесто не сака јас излегувам и ја оставам на тие вработените да ми ја донесат. И ми ја носат и не им се буни. Не е убаво чувството ама успева барем за нас.
Еве сега уште спие. Не јс будам. Секој ден во 6 саат ја носам во градинка денес нема. Значи денес и утре ќе нема дневна дремка и кој знае што ме чека после ама оставам време мозокот да и се одмори од цела недела што сум ја кратела па што биде нека биде. После игротека или сити мол и парк. Нема дома цел ден за да не сака да ми се соблече оти само дома така ми прави надвор не.

 

Кај нас нова фаза, не сака во градинка.
Е сега не сака, ќе отидеме ќе влезе и си почнува таму да плаче за дома. Во среда рекла дека не и е добро и ме викнаа. Отидов ја зедов и за 30 сек и беше добро. Ја видоа дека глуми и четв и петок не ми се јавија, ама била незадоволна цело време. Спиела се у ред.
Секој ден преговара со мене дека не сака да оди.
Може се должи на тоа што многу време помина со нас дома, а може и на нешто друго.
Вели не и се караат, не ја допираат физички во смисла тепање или малтретирање, ама не сака.
Не беше вака, беше едно од најсталожените деца таму. Најнезависно.

 

Фаза е, синко пред 3тиот роденден исто Не сакаше да оди. Од нигде никаде почна да плаче пред секое одење. И таму бил тажен..
Ние препишавме на тоа дека тој период имаа многу родендени,па веријатно му станало досадно често да слават и пеат.

Сега е во фаза коа плаче за викенд зошто Не оди на градинка.
Еве баш сега се спремаме да излезиме и да поминеме од кај градинката да види и да се увери дека Не работи

 

Баш ми е жал што поминуваш низ таков период.. Да пробаш некако да ја викнеш ако можеш малку мајка ти на помош или да одиш ти кај нив малку да се излуфтираш. Макар и на една недела, ќе се смени барем малку енергијата. Мораш под итно да најдеш начин да си најдеш работа, било каква, не мора за почеток и во струка да е. Нека е и на пола работно време, ама мораш да работиш. Пред сѐ за твоето психичко здравје. Не ги ставај сите други пред себе, стави си се малку на прво место. На детето му требаш здрава и физички и психички. Најди нешто што ќе те прави да се осеќаш корисно и надвор од дома, што ќе ти даде причина да се спремаш да излезеш од дома и да излезеш од секојдневието. На него му треба време со врсници, рутина и ред. Големо дете е веќе за да се смирувате со нишање во раце. Знам дека од очај е тоа, ама мораш да го одвикнеш од бебешките навики.

 

Сѐ е склоп на околности, ситуации, карактер, опкружување, енергии што детето ги прима од околината итн итн. И син ми е прво внуче од двете страни, цело внимание е за него од сите, ама не мислам дека ова му влијае на однесувањето, барем не засега. Он до сега нема екстремни тантруми, си има испади секојдневно ама многу брзо се смирува, нема трескање од земја итн. Во јавност до сега немал тантрум, ама не значи дека нема да се случи. Му ги знам тригерите, и гледам да избегнувам ризични ситуации. Ако дојде до тантрум го оставам да се исплаче и после разговараме. Во последно време се пушта да мава по нас ако нешто не му дозволиме или некогаш као на шала. За тоа сум строго против и го стопирам и повишувам тон и тука он е навреден и следат плачки со крокодилски солзи, абе очите ги стиска за да течат солзи и да видиме дека е навреден. Ама со тоа што го оставам да се исплаче без да попуштам и да нудам солуции, сфаќа дека е крив и после се извинува и кажува дека не смеел така да направи. Мноогу разговор и многу трпение треба со нив. Син ми ќе полни 3 години во Април и во последниве 2-3 недели како нагло да ми порасна некако во однесувањето.

 

Ја имавме оваа фаза со син ми пред 2-3 месеци. Од дете што обожаваше градинка од еднаш почна да нејќе да оди. Го носевме некако смирен, а таму плачеше откако ќе го оставиме. Исто пошто си кажува сѐ, на прашањата дали некој му вика, го тепа, секогаш кажуваше не. Одбивноста ја снема сама од себе и сега пак обожава да оди. Деновиве беше болен и не одеше и секое сабајле беше истото прашање. Одиме ли на гадинка мамаа.

 

Јас не се оптеретувам да е на струка под обавеза работа. Ама тоа е невозможно ни на пола работно време. Нема кој да го чува. И јас сакам да си дадам издишка, ама нема како. Моментално нема како. И мајка не може да дојде на работа оди.
Сега малку ќе се ангажирам ке одам на некој работилници. Кои сама, повеќето со Давид. Ради него првично прифатив ама подсвесно повеќе за мене . Ама ќе почнам и на вежбање. Свекор нека улетува за тоа кратко време. За повеќе не можам ни да барам за жал.
А тоа за успивањето знам дека е бебешко. Ама верувај ми дека почнав да тропам по врати и да го плашам со баба рога за да дојде во кревет. И тоа е сосем погрешно. Ама стварно веќе ми се исцрпени сите методи на разумно убедување. Никогаш не е бил таков. Ова е лудило!

 

Во бебе центар ние земавме минатата година. Одлични кациги имаат

 

Јас мислам моево дете никад нема да плаче за во градинка плаче за да не оди секое сабајле уствари он сака да оди многу му е убаво таму, влегуваме се додека не стигнеме кај што му облекувам пантофли тогаш почнува да плаче да вика да рика како магаре некое и после ке ми кажат дека се смирил ке ми го снимат како скока и игра, а јас жива ќе се изедам зошто толку да плаче кога таму е умен и се дружи со деца, сам јаде, сам заспива секогаш со 5ки на рацете се враќа дома или со смајлиња, кога го земаме пресреќен излегува ама тоа е.. никој друг не може да го однесе пошо сите се на работа од 6 или 7 и јас сум за тоа задолжена.


За тантруми моево има ТАНТРУМИШТА некој ден нема ни еден, некој ден има 100. Ама кај нас кога има тантрум сака да се гушнеме и он да си плаче, ке поседи на земја ке плаче и ке си дојде кај мене и така гушнати ке плаче ке повторува што сакал а не успеал и ке му текне нешто ново и ко да ништо не било, се смирува секундарно и продолжуваме со животот.

@Ceneva и јас би ти предложила да бараш помош оди кај мајка ти нека се чуваат сменете место може и него ке му дојде добро. Тебе сигурно ке ти дојде барем еден саат у денот да се одалечиш од него и да не сте 24/7 заедно ти зборам од страна на мајка што е дома со детево и знам колку ми значат тие 7 саати кога е во градинка и јас сум посмирена со него имам време за себе. И за се околу себе. Кога имаш помалку време за да сте заедно попосветен си и го искористуваш максимално.

Барај помош најискрено.

 

Да имам од кој да ја барам ќе ја барам.... За мк моментално не можам да одам. Ситуацијата е таква моментално што морам да сум овде. Свекрвата е тазе оперирана. А знаеш кај нас на балканот мажите како се, едно јајце не знае да испржи свекорот. Не можам да ја оставам да се мачи. Кога можеше таа, по мојот пораѓајот многу ми помагаше. Ќе помине и овој период само што ете се се собра одеднаш. Да е помалку нервозен синко и да се регулира ова спиењето поинаку ке е.
Ете да не се жалам денес до сега е ок, весел. Касно дремката, ама сепак немаше плачки и трескања. Се надевам ова убавото време ќе се задржи и да не расположи сите.

 

Знам дека има тема за вакцини, но да не сте примале скоро мрп па да ми споделите искуство? Реакција и слично?

 

Ја примивме на 15 месеци и никаква реакција немаше. Се си помина во најдобар ред.

 

Барај некој за пари да го чува по два саати на еднаш-два пати во недела.
Некое девојче, некоја жена што има искуство. Не мораш ни на страите да им кажуваш ни ѓаволи ни бутур. Сабота-недела ко не работи маж ти ќе му го оставиш на чување цел викенд, ти одиш во хотел една ноќ.
Исто на никој ништо не кажуваш. Да пари чини, ама и твоето ментално здравје не е без пари.
И немој да ми речеш оти маж ти не може да се снајде со него една ноќ, оправдување е. Ако сакаат ич да не спијат и нека плачат двајцата, битно е да не ги слушаш ти.
И кога ќе најдеш ти работа, магично ќе се најде место во градинка. Ќе одиш ид една во друга, ќе молиш и ќе го примаат, мора да ти излезат во пресрет.
На директорка ќе и понудиш 200-300 евра да донирате во градинката или како ви е редот таму и ќе се најде.
И ние сме сега кнап со место од 3 години. Може нема да ни дадат оти не работам, а и очајно сакаме да се селиме од станов и не ни знаеме кај тераме. Ама јас реков, ако е зорт ќе се вработам јас во градинка, иако не ми е струка ама ради предходно искуство и оти толку им фали персонал, и ќе ја земам маци со мене како услов. Впрочем и ми беше понудено дури во една градинка така. Ама им реков ќе размислам до мај. И стварно ако не си најдам нешто кое ми одговара повеќе, спремна сум една година да сум во градинка со поголемите деца и да земам предшколска група. Им кажав уште некна што сакам и како сакам во случај да се предомислам и се согласи шефицата.

Сакав да речам, ти трева многу многу одмор за да можеш да размислиш малку што и каде. Улогата сега во која си не носи никакво признание, а сите демек а дома си ти лесно ти е. А уствари се окозуваш од работа а ни пола саат не можеш да дремеш.
Јас кога паѓам од премор, предавам дете на маж, пијам дијазепам и се гледаме утре од сабајле. Некогаш ќе стане кај 5 ќе ме побара, ама јас до 5 сум сврзана веќе 5 саати сон барем.
Исто имам проблеми со спиење од премор и се будам по 109 пати ноќта.

Инаку мојата веќе не ни бара цуцла. И таму во градинка од поголемите само уште едно девојче носи, другите не и некако не се осеќа сама во целото. Е сега шо не успева и она да се изрегулира секогаш без цуцла јбг ќе си го кркаме.
Мојата е се уште лошка, може и ради цуце ама и ради карактер е. Јас не сум доживеала од бебе од како почна да оди до сега, она мене да ме фати за рака и да се води за мене. Диво, диво дете. Страшно .

 

Од кога почнавте да ги носите децата на забар ? И препорака за детски забар