Тага на детето по родителот кој работи во странство...

Бидејќи не најдов соодветно каде да се обратам, решив да отворам нова тема, верувајќи дека не има многу чии мажи се на работа во странство. Маж ми неполна година е таму. Ќерка ми има 4 год,и не верував дека толку ќе го смени однесувањето. Прв пат кога отиде не сакаше воопшто да комуницира со него. Не го бараше, ниту прашуваше за него ,но секој ден плачеше а никој не знаевме зошто. Плачеше за ситници,беше многу нервозна и сите се чудеа што и стана. Ја однесов и на психолог кој само од еден цртеж сфати дека целото тоа однесување и плачење е дека и недостига татко и. Ме изненади бидејќи воопшто не го бараше. По втор пат кога замина и се повтори истото однесување сфатив дека на тој начин искажува дека и недостига татко и. Сега по трет пат отиде и ја гледам дека е тажна. Се трудам на секој начин да ја развеселам ,но ме кине срцето. Дали има некоја мајка слично искуство и совет како да и надокнадам или да и помогнам полесно да го преброди овој период?♥️

 

Иста ситуација и ние имавме цели 3 години беше така , секојпат кога ќе заминеше мм малиот почниваше со вриштење и триста чуда. Утеха наоѓаше во купување секој ден играчка што му стана навика и ден денес се борам против тоа, иако сме сите заедно ако денот не добие нешто макар и лижавче вришти. Ама полека почнувам и тоа да го разубедам подобро јадење да купи отколку да купувам играчки . Инаку совет би ти дала ако може и вас да ве повлече со него сите заедно да сте најубаво е.

 

Да тоа е најдобро но сега за сега е невозможно за жал. Фала ти сепак

 

И јас сум со вас. Сега замина на 10ти на брод на 6 месеци и здравје ќе си дојде на 11јули пред да се породам со второто. Син ми не го бара како и секогаш, ама е многу лут. Го виде на камера, рече само "нејќе тато" и толку беше. Многу се лути, кога се врати мм во септември минатава година, два месеци им требаше за да се поврзат. Таман се поврзаа мм пак замина. Детето осеќа. Жално е и стварно не знам како да најдеме начин веќе ова да не се случува. Навистина претешко е и за нас зашто сме исто ко самохрани родители, ем децата си испаштаат.

 

Колкав е син ти?

 

еее и ваква тема имало
Џомба ке ви бидам тука беее
Прв пат коа замина мм дечките ми беа 3 и 7 години
Не памтам да имав некои проблеми го бараа каде е кога ке си дојде зошто отиде ама се убаво му објаснував по цели денови Од кога ке го изпратевме плачеа ден два
На камера по цели денови го гледаа ама револт не видов во децата освен плачките ден два
Сега 10 години подоцна- ни го бараат и па кога заминува нешто се потресуват ,го носиме на аеродром си идиме и секој по својот пат
Сеа само пари сакаат патики јакни и кафичи хахах
Ке се свикнат не се секирајте и не го нагласувајте тоа ама зборувајте со децата и објаснувајте му и давајте примери пр ете на Трајче татко му не е тука исто и на Јане татко му да знае дека не е само он така

 

И јас сум дете растено со родител шофер. И не осетив никаква траума, ни пак ми се одрази тоа на растот. Да напоменам дека тогаш немаше камери, еднаш у 2-3 ќе се јавеше. Или пак, кога се родив беше во Ирак.
Сега е поинаку, сите деца се емотивни и слично, па и родителите тоа го доживуваат како крај на светот.
Тешко и беше на мајка ми што одгледа сама 4 деца, ама реалноста е дека деца не се гледаат само од љубов.
Јас не би и не сакам партнерот да ми е одвоен од дома, ама дека тоа се одразува многу врз децата, не би рекла.
Битно е да знаат дека тато оди на работа и таква му е работата. Ако ципелдичете вие, нормално ќе осеќат и децата. Ако прифатете како нормално дека тато мора да работи и тие така ќе се однесуваат.

 

Збор ми е дека се сменија буквално штом замине. Сега за сега не плаче но е доста тажна. И пред да замине го молеше да не оди. Ни го скрши срцето. Знае дека татковците на други деца исто така се во странство но не помага баш. Јас се однесувам најнормално,и да сум тажна не покажувам. Но можеби дека мојата е хиперсензитивна па поинаку го доживува сето ова..

 

или бидејки е на почеток да речам скоро е сето ова затоа
понатаки ке биде полесно и за тебе и за децата
само проолжете нормално со животот и не придавајте значење пред децата

 

Можеби...секој почеток е тежок и се е ствар навикне,нели..♥️

 

па да
сеа кога вракам филм ми текнува а го оставиме татко на аеродром до дома плачеа у колата и ден два беа како потиштени
а тоа беше да речиме првите 1,5-2 години или 5-6пати иди ми -дојди ми коа се правеше
сеа со песна си идиме
а за цена на тоа поврзани се многу со мене поготов малото авторитет сум јас за нив ,татко му за сива слива не го рачунат хахаха

 

3 години.

 

Мислам дека е уште полоша возраст.. Ќерка ми од три до четири години беше хаос од тантруми ,и тој период баш тој првпат отиде..Да се надеваме дека ќе бидат посреќни

 

Мм исто работи во странство со тоа што оди обично на секои 3 месеца и седи по 3 месеца. Со години така но не толку често,но откако се роди син ми многу почесто три месеци тука три таму..
Воопшто не го бара, освен што е некако тажен првите денови, дали се навикнал не знам ,пошто од бебе е така, се гледаат на камера, си прават муабет , не плаче се е нормално. Три годинки е. Можеби и тоа што додека е во Мк он и тука оди на работа па некако тоа го олеснува заминувањето. Маката е кај мене,на секое идење ( порано ептен, сега не толку) рикам ко магарица Другата мака е што се "селиме" кај моите и таму седиме додека не дојде. Малтретирање големо. Кој што прави ја со куферите и ќесите а куќата ни зјае празна.
Едвај чекам да се средиме и да не мора да оди повеќе, детево ми порасна без него, џабе и пари и се, некои работи не се надоместуваат со ништо. Вон темава ама да си ја кажам маката.

 

Исто ко Анастасијаки бевме и ние . Спакуј се иди кај мајка, па немал кој дај го на тетка да го причува на некој саат , па не може да се прилагоди дете, не знае дом што му е, кај да спие и сл. Ама се изморив од тоа, сега сме си дома цело време, детето ред си има.
Инаку за тоа кој како преживеал нешто од детството со родители, или како нивните деца прифаќаат некои работи кога не е тука присутен едниот родител е дискутабилна тема.
Стручни лица ми имаат кажано дека Константин касни со говорот баш како последица што не знае дали татко му го напушта. Не е лесно за деца, имам веќе кажано дешавка каде девојче во Ох летово викаше по татко и, почна и мојов ама никој не дојде. Ако некому му е лесно да се прилагоди, мене ми беше лесно пред да потпорасне Константин, сега разбира и многу се лути. Сите различно прифаќаме работи и сите различно се однесуваме.

 

Смеам ли да раскажам приказна од една девојка чиј татко цел живот работи надвор од државава? ( Бидејќи во една тема ме искараа лесно било да дадам туѓи примери ). Инаку јас лично не би сакала мм да работи во странство. Чичко на мм работи и по најискрен совет ни вика не. Така не се одржува брак меѓу млади. Посочи и пример каде братучед на мм веќе 3 години работи Германија и убаво објасни за својот став. Плус и според пресметки исто ни се фаќа и да оди тој да работи странство и да работиме двајцата тука.

 

Боље не..

 

Аха исти пресметки,ако се исти никој нема да оди. За еден месец зема тука што би работел 6 месеца солидна плата не од 200еу.
Сепак е жртва голема и не е лесно за никој.

 

Ако е исто немаше да оставаат фамилии и деца тука за да работат сами надвор, ваљда не се будали луѓето.

 

Ајде јас би сакала да ја чујам,т.е прочитам