Со син ми не сум имала проблем со ова, ама ќерка ми поатојано пишти за нешто што не може. Среќа во јавност уште не напраела сцена. Ама дома е лудница кој ќе посака нешто Пред некој месец почна да плаче за нешто за време на ручек и многу ме налути и ја пратив во соба, сега може ќе ме осудите за оваа постапка ама вредеше. За 5 мин слезе и ми рече се "мамо се смирив, сакам да јадам" и од тогаш кој пат изреагира така ја праќам во соба. И после цел ден е мирна.
Ме насмеа и ме врати во детството. Не знам дали е правилно или за осуда зашто како родител го немам искусено, само како дете. Татко ми, кога веќе му ги спојував жичките, а тој дошол уморен од работа исто ме праќаше во соба (нормално со висок и остар екс ју тон), да размислам што правам. И ќе си поплачам во соба или ќе поседам да помине време и се умилкував после
Првиот пат викнав дури мм се исплаши ама веќе доволно е само да покажам со прст и да речам оди во соба. Исто, ќе поплаче и ќе се умилкува после.
Бркање на децата во соба да седат сами кога се вознемирени ги учи и понатака да се однесуваат така. Односно во тинејџерски години да се затвараат сами во соба и да не разговараат за своите проблеми. Најдобро е да се валидираат детските чувства во самиот момент и да им се објасни како стојат работите. Заследете ги biglittlefeelings на инста.
Ги следам и уште сега го седнувам малиот и му зборам на негова висина. Маж ми се крсти ама нека. Инаку да, таква последица имаше и кај мене и долго време ми требаше да се зближам со моите и да почнам да разговарам за проблемите. Затоа нагласив екс ју
Јас следам детски психолози на инста ама не сум се нашла во таква ситуација. Секако живи луѓе сме, некогаш ни пука филмот и не може да се контролираме. Во такви ситуцаии верувам дека е тешко да се сетиш што си читала
Абе кај не појдов, кај не барав совети .. Која не тактика ја применив. Едноставно ништо не помага. Еден ден е злато и таман ќе речеш ете кризата помина, фаза било, нареден ден ќе наплати поштено. Зборам зборам зборам и се е тоа ок моментално. Кога излагаме од дома секогаш имаме договор. Нема да плаче, нема да се кара, кога ќе кажеме дома, ако неќе ќе каже со убаво пр. Уште 5 мин, се е важи и добро, и навистина е така се до моментот да си одиме. Пак е драма. Не пали ни поткуп, ни лажење... И викаш, темно е - има сијалици ми вика, сите деца ќе спијат- е мене не ми се спие. А знае, свесна е дека плачела. Па после кога ќе се свести дека тоа не било во ред ми вика: мамо знаеш ја зошто плачев? Зошто се удрив/ зошто бев гладна/ зошто ми се пиеше вода итн... А врска нема, зошто секад се носам со мене а и сите други мајки околу нас и стално се подмирени со се.
И кај нас е ужас сеуште. 3 години и 2 месеци е, и не верувам дека ќе се смени. Тоа тоа .. не се опишува, само може да ја видите и да почнете да се крстите, мислиш ѓаволот влегол во неа. Урла,вришти и клоца се околу неа, фрла играчки,ќебиња,перници,патики, се што и е на дофат. Денес имаше три епизоди од по пола саат, на втората ме излуди. Ме гледа во очи и хистерише, ја кренав во раце за да ја седнам на кревет го удри бебето со патика по уста. Како Боже сачувај,нетокму, 15 пати повторува мама мама мама мама, па уз липање вика ања ања ања.. Досега не ја однесов, ама ве молам дајте предлог за детски психолог да закажам во понеделник. Ќе ја снимам кога ќе прави така да можам да покажам на докторката, бидејќи не се опишува со зборови што всушност се случува тогаш
Мојава секој ден ја фаќа тантрумот и тоа неколку пати во денот едвај ја смирувам.Што да правам како да ја смирам?
Сигурно има решение некое т. е. цака некоја за да не прави така. Кај некои пали тоттално игнорирање, кај некои разговор кај некои тотално пренасочување на енергијата некаков спорт, учење иитн. Можеби ете сака да е 24/7 во центарот на вниманието па затоа и така прави. Не е лесно со деца што имаат тантруми.
Кога прв пат почнаа тантрумите кај вашите бебиња/деца? Моето е 13 месеци и последниве 2-3 дена е неподнослив. Вреска, се треска од земја ако не е нешто по негово, ако не му дадам нешто што сака или ако не го земам во раце. Очекував дека подоцна ќе почнат, после година и пол.
Јас со првото никаква мака, ама второто леле мори мајко, ако нешто сака и не му дадам, тоа е легнување на земја со вриштење и буквално ништо нема да му одвлече внимание. Ама некако не се нервирам, чил сум, знам дека се периоди
Од 9ти скок почнаа така поизразено, и претходно некогаш знаеше да се случи ама ова сега е престрашно, толку за секоја банална работа се легнува на земја и се мава со глава се влече како гума некоја не можеш да го додржиш, не знам како не го боли главата што си ја мава бе Некогаш стварно сум при крај со нервите, ама постепено почнав да се навикнувам.
Немам кеиф да ја изнесам надвор , абе трча , се качува каде не треба , не слуша, фаќа сешто внатре со плачки ја внесувам. И внатре знае да се качува по маси по столови отвара фиоки , отвара врата . Пробувам и со убаво да зборувам и да и викнам и да ја плеснам по газето но пак си тера по нејзино. 21 месец сме инаку.
Еве убав натпис за тантрумите во кој психолог објаснува што се и како да се справат родителите со нив: https://www.novamakedonija.com.mk/m...ecata-tie-se-nedozvolivi-za-zdravi-generacii/
Еве и јас да се придружам во групата 2 години и 1 месец е малиот, да се пожалам чисто малку да ми олесни, веќе една недела скоро секој ден кога се враќаме дома не сака да влезе дома вика нејќам го тато вришти,исто како ѓавол да гледа му треба време да се смири, стварно не знам што да направам. Ако има некој да сподели како да се справам со оваа.
