Ама ова и е уште пред да останам бремена. Она со бебето е многу нежна, го гали, го бацува, му збори, ми помага се што треба околу него без проблем. Многу мнгоу и не го регистрира. Вака дирекно не искажува љубомора према него, ама индирекно... Ако не е по нејзино нешто и да добие тоа што го сака во моментот настанува хаос, револуција. Се откажав од со лошо пошто видов дека е уште побетер. Пробав со игнорирање, со многу зборење, ништо нема ефект. Едвај чекам да поминат, се надевам наскоро
Здраво на сите. Ви пишувам бидејќи веќе сум очајна и не знам како да му помогнам на моето дете а воедно и на себеси. Детенцето има 3 ипол години и беше прекрасно од бебе мирно, тивко, послушно, бистро дете се до некаде 3тата година. Имавме некои домашни проблеми јас и маж ми по брзо време јас завршив во болница на подолг период бевме разделени околу 1 месец се на се и од тогаш мислам почна да се однесува поинаку. Прво почна со некои да ги наречам тикови, да тегне уши да го фаќа носот когс е вознемирен и слично потоа настапија и т.н тантруми. Фрла, крши, лупа врати, ме мава мене и татко му, се дере, вриска колку што може и не може и не бира место. Само едно нешто да не е по негово и почнува. Не оди во градинка бидејќи сум невработена и јас го чувам дома и навистина веќе не знам како да постапам, некогаш губам трпение знам да му се испоразвикам (знам дека не е решение но некогаш е толку лошо што губам трпение) а тоа уште толку ја влошува ситуацијата. Кога е смирен му зборувам, му кажувам дека не е добро, ќе ми рече да мамо, не сакав згрешив и тоа трае се додека пак нешто не му забранам. Ве молам дајте совет што да правам како да постапувам каде да го носам, дали е пролазна фаза. Се чувствувам како јас да сум крива и покрај сето внимание и труд да воспитам добро дете, целосно сум му посветена од раѓање бидејќи сум дома немам други приоритети.
Не треба детето да го носиш, но треба ти некаде да отидеш. Ова од искуство ти го кажувам. Кога имаш дете каде бетер станува ситуацијата ако кренеш глас и ти, тоа е јасен знак дека треба друг пристап. Како мајка што години си ја чукаше главата ова ти го кажувам. Тригерот е очигледен. Почнало при вашето разделување. Сликата на тоа дете, за топол дом, мама и тато е нарушена. Иако вие сте повторно заедно, тоа нема назад. Но има техники како да постапите во тие моменти. Мој совет не користи детски психолог. Пресмешно е тоа што го прават за вакви ситуации. Бидејќи ова не е траума која треба и кога е смирено детето да се средува. Туку е нешто што се средува додека трае. Е! за тоа тебе ти треба некој конкретно да ти каже што во такви ситуации да правиш. А не од после да му збориш на детето, не вака не така. Касно е потоа. И патем, тебе ти е тешко но веруј ми... на тоа дете му е пута сто потешко. Обрати се кај соодветен психолог. Нарочно велам соодветен бидејќи не секој го бива за специфични работи.
