Чувството кога....

Кога некој од такт те вади неколку дена по ред, сѐ молчиш, молчиш, ама кога ќе пукнеш.... Е баш тоа чувство..

 

Имаш внатрешен мир и знаеш дека без разлика што и да се случи ќе бидеш во ред.

 

Ти е сеедно.

 

Сфаќаш дека нема ништо поубаво од внатрешниот мир

 

Кога уживаш во тишината и во преубавото кафе што си го направил/а.

 

Трпиш, трпиш и на крајот пукаш на "ситница". Мразам кога заплачувам во тие моменти а другите околу мене се смеат на тоа како сум заплакала како што кажав на "ситница"
А многу такви ситници требале за да се прелие чашата...