Што му фали на мојот карактер (самокритика)

Од психолошки аспект ако ти значи мислењето на личноста што те критикува тогаш поише се лутиш дури и за најтривијални ствари, примети каква ќе си кога веќе не ти е важно мислењето.

 

Извини, не те разбирам што сакаш да кажеш

 

Кој дел поточно?

 

На тоа ако ми значи мислењето на другата личност повеќе се лутам и што се тоа тривијални ствари? И каква ќе сум ако не ми значи мислењето на другите

 

Тривијални-банални/ситници.

Ако не ти е генерален проблем со сите да си дефанзивна, тогаш или ќе ја прифатиш критиката од другите или ако сметаш дека не е добра веројатно само ќе искулираш, нема да има емоционално влијание врз тебе.

 

Разбирам меѓутоа незнам зошто тоа е така, можеби дека бев булирана во школо долги години и генерално многу стрес преживеав последниве години, бев осамена без пријатели, моите нон стоп ме штитеа и ме контролираа кај сум што сум и ме тераа да учам секој ден 4 - 6 саата, сите оценки добри да ми бидат, моите се разведоа и не беа во добри односи. Не ги обвинувам нив меѓутоа само изнесувам факти. Понекогаш ја прифаќам критиката понекогаш не, и тогаш луѓето се чудат околу мене зошто јас реагирам така бурноа најчесто не сум ни свесна во моментот како реагирам тек после ќе ми текне

 

Епа во тој случај нерешена траума е.

Еве можам да ти кажам кај мене како е
ја сум оперирана од туѓи мислења буквално не ми е грижа било што да ми кажат се додека не ми е важна личноста.

 

Апсолутно си во право! Зависи и од кого доаѓа критиката

 

Во минатото на форум но и во рил лајф имав изразен антагонистички (wanna be villain ) став. Како да имав потреба гласно ставовите да ги изразам и да победувам у дискусии се додека не сфатив who gives a fuck about your opinion rasperryblossomdont disturb your precious peace
и како што растам духовно целосно ја сменив таа особина

 

Ништо.Топ ми е карактерот дрска сум ама пак ако не сум таква ке ми се качуваат на глава

 

Првото е значително подобрено. Второто останува, ама сега не го гледам како маана.

 

Премногу сум наивна, верувам дека секој ми мисли добро, ако и јас му мислам....

 

Ашваганда му фалело...

 

ate, left no crumbs.

 

Не сум воопшто храбра. За друго не, ама станав плашлива од животот од се

Се чувствувам како лист, и со секој страв како ветрот да ме мава лево-десно, горе-долу.

Каде беше животот без страв, каде ми замина она детското во мене,мислам дека и кога се насмеам на глас и од срце, во позадина имам пак некоја грутка страв..

Е*ате животот од короната наваму што ли се случи со светот, со животот, со радоста..

 

Doza na sebichnost, gledam site da se srekjni okolu mene, chesto se stavam na vtoro treto ili ne znam koe mesto. Ne mozham da sum surov, znam deka ne zasluzhuvaat povekjeto, mi se smachi da sum dobar povekje za drugite.

 

Трпение,влакна на јазик,одмолчување.

 

Да бидам помалку емоционална,да не се поврзувам веднаш со секој,и да не бидам толку многу емпатична..