Слушам една песничка која ме погодува во заради моќноста и леденоста на стиховите во кои во голема мера се пронаоѓам. Песната е од серијата “Јесен стиже Дуњо моја“. Епа навистина пристигна есента. Еве ја песната со елементи од серијата: http://www.youtube.com/watch?v=02i4dQVIQbU А еве ја само песната: http://www.youtube.com/watch?v=8FgEgkjjhKE И за крај текстот: Moja dusa iz pepela, iscjedila je kap veselja Da te kapi i poraze, u pobjede preobraze Ja sam kao ponornica, sto uvire i izvire Ja sam kao ona ptica, sto pjeva kada umire Snove sam ozivio i sve patnje isprobao Kockao sam strasno, i ljubio 2X Zivotu srce dao i sve izgubio Moja dusa kao iskra, sa Bogom je samo bliska i kada je krv ko lava, u srcu mi spokoj spava Spoznao sam let i pad, bio sam star ko mlad U zivotu bio kockar, a u dusi bolni sanjar Snove sam ozivio i sve patnje isprobao Kockao sam strasno, i ljubio 2X Zivotu srce dao i sve izgubio Zivotu srce dao i sve izgubio….. Прилично моќно мора да истакнам.
Noch einmal, und noch einmal......und immer noch einmal...jedes Mal ist es besser und besser. http://www.youtube.com/watch?v=c_Q0pw7B8aI
