Затоа што овој месец е 100 годишнина од раѓањето на Мајлс. Затоа што го слушам континуирано од дете додека откривам разни фази од неговиот опус и не престанува да ме фасцинира или да ми станува здодевен. За него како дете на трауми од американскиот расизмот, а и за тоа што самиот им ги создавал на други луѓе. За доказот дека може да си проблематична, дури и ужасна личност, но и генијален музичар.
We would be ashes We would be silent and old We would be wisdom We would be left in the cold When we were dancing I saw the look in your eyes Now we are strangers Lost in a sea full of sighs We would be traitors We would forget we were young We would be helpless We are the kingdom to come
