I se bese na moj grb i na majkami grbot bodejki sestrite mi se pomali baska idev plus vo skolo ne bese lesno nisto
100% токму така. Апсолутно не е едноставно и не постои лекување, постои: 1. Справување со неа, 2. Променување на нештата во животот кои предизвикуваат анксиозност. И ти самаа викаш, сега си супер. Затоа што работиш со години, и работењето вродило позитивни резултати да ти сега си супер. При стресни ситуации се враќа, оти нема лечење, дел е од нас. Некогаш може и да не приметиш дека си под стрес, па да се чудиш од каде сега пак. Ама има причина, не е тоа туку така од никаде. Затоа викам, мора конзистентно работење, нема паузи. Ете ти даде супер примери што ти предизвикува анксиозност (најчестите примери кај сите нас). Трауми од минатото, 'живеење' во иднината, неприсутност во сегашноста, очекувања кои сме си ги замислиле, несигирност и неизвесност што ќе биде, постојана желба да имаме контрола, итн, итн. Значи мора да се работи на тоа да се биде повеќе присутен, да не се лута по минатото и да не се заглавува во замислување на иднината. Мора да се работи во прифаќање на фактот дека врз многу нешта немаме контрола, едноставно така е, тоа мора да се прифати. Исто како што со сигурност еден ден ќе умреме, така со сигурност немаме контрола врз многу работи. Ама врз многу работи ИМАМЕ КОНТРОЛА. Не сме толку беспомошни. Има практики и тактики. Има лекарства. Има психологија. Има филозофија. Има многу нешта. МОРА ДА СЕ ПРИФАТИ И ФАКТОТ ДЕКА НЕ СМЕ ТОЛКУ БЕСПОМОШНИ. Може да се лечи, треба да се лечи, а не да се откажува. Конзистентно лечење, негување, исцелување. КОНЗИСТЕНТНО.
Те разбирам, тоа ти е траума. Ама е нешто што не можеш да го смениш. Се случило. Болно е. Неправда е. Но не можеш ништо да направиш за да го смениш. Нема поента да патиш денес, после толку години. Се надевам татко ти е добар и покрај сè, и дека имате убава врска исполнета со љубов и грижа.
