посети стручно лице за да ја ставиш во ред само деструктивноста и да не ги губиш луѓето кои ти мислат добро преку истата. Се најубаво.
Драга @Possibility еден ден мораш да мрднеш од мртва точка. Не заради другите и дечко ти туку заради себе. Со среќа.
Too much self confidence за некој кој проблем на работа решава со плачење и бегање дома. Ваквото однесување ништо добро нема да ти донесе во иднина.
Јас сум сигурна дека ова не ти било прв испад,по ова што опиша побајаги си во анксиозна состојба,тоа не доаѓа преку ноќ. Сериозно побарај си помош,ако се става проблемот под тепих ќе биде само полошо.
Зошто да нема self-confidence? Зарем ако некој има некаква слабост во животот треба да го изгуби правото на самодоверба и самовреднување во други аспекти ? Еден човек се дефинира само преку една карактерна особина ?? Таа може да има милион други квалитети на кои може да биде горда. Избрзала, дала отказ сега нека се соочи со последиците. На што би личело тоа да бара да ја примат пак, од каде сама заминала ? Играчки ли ќе си игра?
Те поддржувам. Едно е давање поддршка, друго условување и притисок и јас мислам дека твојата ситуација е повеќе замината кон второво.
Девојката си е свесна за ситуацијата и знае дека не си помага сама на себе со тоа што бега од работата ама притисокот ем од дечкото ем од други вака како вас дополнително лошо ѝ прават. Ова е исто како да му викате на човек со скршена нога зошто не пробува да оди со ногата, само затоа што на вас со здрава нога ви се чини толку лесно. @Possibility побарај помош од психолог или психијатар, твојот проблем може да се реши, само мораш да почнеш од некаде.Воопшто не ме чуди што така си изреагирала со работата, затоа што не е воопшто лесно туку така да се соочиш со препрека што ја носиш долго време со себе. Најбитно е да си помогнеш себе си и да знаеш дека промената нема да дојде преку ноќ, но на крај ќе бидеш на многу подобра положба од оваа на која што си заглавена сега.
@Possibility прашањево ти е сместено у љубовни проблеми, значи тебе те занима како да постапиш со дечко ти, а не како да си помогнеш себе си и да се подобриш. Твојот проблем е многу подлабок и поголем од проблемот у врската што сега го имате. Не гледам притисок во неговите постапки туку чиста помош и искрена мисла. Ти помагал да научиш програмирање, кое не се учи за час два, којзнае колку време има вложено во тебе со цел да те опреми со знаење, ти нашол работа што е исто од огромно значење поготово за држава во која владее огромна стапка на невработеност, во која луѓето буквално очи си копаат да дојдат до добро радно место и кријат огласи едни од други, сигурно има и ургирано за тебе, а ти си прифатила, си отишла и вааауу непознати имало ај ќе си идам дома да си поплачам? Слези од џебот на родителите и соочи се со вистинскиот свет, пошто веќе не си дете. Нема веќе фора ќе заплачам и ќе добијам тоа што сакам, пошто погоди, возрасна си. Имаш убава струка, надоградувај се со знаење, запознавај луѓе и зачекори во реалноста. Побарај стручна помош.
Заради ова бегаат луѓе од државава. Не заради пари ко што мислат сите. Заради неинформираност. Заради пикање на носот кај што не ти е место. Заради некултура и незнаење. Светлосни години ви се потребни да се свестите.
Заради што? Дечкото е супер,до неа е проблемот,сама пиша дека и во оваа кавга рекла дека ќе си оди кај родителите,а тој и рекол дека повторно бега од проблемите,значи не и е прв пат,ич не е крив дечкото,стварно не те разбирам зошто се контраш.
А што да му кажам кога на моето "Ќе работам на себе си да се средам", ми кажува "Не, нема, таков ти е карактерот и тоа мене ми штети, не ми се доаѓа дома од тебе, можеш да правиш што сакаш и да одиш каде сакаш" ? Тоа што велам " Во ред, не си должен да се осеќаш така поради мене, не мора да живееме заедно "за него е бегање од проблем. Тоа што велам доколку не најдам по струка, ќе работам било што друго, во маркет на пример. И тоа за него е бегање од проблем. Тоа што заради него, против своја волја прифатив да одам на интервју и да почнам работа во фирма, секако е небитно нели. Единственото коректно спрема него, е да се вратам во фирмата пак. А за оние кои си зедоа за право да нафрлаат претпоставки од ракав: Никогаш до сега не сум се потпрела на ничиј грб за некоја заслуга. Секоја оценка, секој испит, сум го стекнала со знаење и личен труд. Никогаш мама и тато не кренале слушалка да фаќаат врски или да молат за нешто во мое име. Сакав така да биде и со работата, но ете дадов пристап некој друг да вмеша прсти за прв пат. И да, имам и тоа како квалитети со кои сум горда. Не се срамев да признаам дека имам емоционална бариера, кочница но тоа не ме дефинира мене како личност во целост.
Не го слушај бре. Да ти каже дечко/маж не ми се доаѓа од тебе дома треба да си ужасна личност, а не твојов лигуш. Он ќе ти кажувал што е правилно за тебе. Ти си одлучуваш што е правилно за тебе. Ти си го одредуваш темпото по кое сакаш да ги решаваш проблемите свој. НА НИКОГО НЕ МУ ДОЛЖИШ НИШТО. Дечкото те поддржувал, па тоа се прави во врска што мислеше он? Ако нему не му одговара твојот карактер тоа е негов проблем не твој. Може да ти раскине ако сака, но тоа ќе е затоа што тој така одлучил, а не затоа што ти му грешиш него со тоа што имаш социјална фобија. Се поставил авторитетно многу. Као тој нема проблеми, само другите имаат. Правилно во врскава е да те поддржи тебе како ти најдобро се осеќаш така да постапите. А не ко некое лигле да остава пред колегите на работа впечаток, а девојката (најважната личност) му страда дома.
Дечко ти е разочаран бидејќи се залагал за тебе. Значи верувал во тебе, верувал во твоите зборови и ти си го извисила. И нормално обидот да ти помогне го разочарало многу и тоа многу има удел во врската. Една врска вклучува взаемно помагање што значи дека ти треба да се искупиш за твоето однесување таму. Реално, тоа што ти е страв и се преоптеретуваш е само психа. Ти треба помош девојче, вака само ги губиш луѓето околу себе.
Си пишала дека се трудиш околу анксиозноста,можеш да ми кажеш како го правиш тоа,што си презела до сега? Немој да ме сфатиш погрешно,сум поминувала низ слично затоа те прашувам.
Постојан разговор со себе си, убедување и разјаснување на ситуациите, дека нема потреба од таква паника и реакција, дека не е крај на свет и да има некоја ситуација лош исход. Буквално секакви паралели, компарации меѓу ситуација која ја прифаќам како нормална и онаа која ми создава таков страв, со цел да најдам сличност и да ја перцепирам и другава како вообичаена. Барам мотивација која би ме држела стабилна, без тресење на раце, тахикардија и потење. Разговарам и со други, барам туѓо мислење. Гледам да мислам на некој позитивен настан од животот, позитивен исход на ситуацијата, некоја крајна цел како мотивација. Практикувам прошетки кога ми е тешко. Знам да се напијам Неуробион или Бедоксин.
Девојче кога учеше програмирањето, свесна беше дека ќе дојде ден кога ќе треба да одиш на интервју за работа во фирма? Зошто не ја бараш вината во себе навистина не ми е јасно. Тука секој ќе ти даде совет според неговите лични гледања и искуства. Врати се наназад и гледај го проблемот од далеку.
@Possibility никој не те тера да правиш нешто што не сакаш ама ако на секое интервју гледаш со страв нема да постигнеш ништо. Како што кажав претходно, луѓето се молат за таква можност како твојата, чекаат со месеци па дури и години да имаат прилика како твојата која ти не ја искористуваш поради страв кој нема да го надминеш ако се однесуваш на овој начин. И да кажеме дека нема да попуштиш на "притисокот" од дечко ти кој очигледно е дека сака да ти помогне кој е твојот план за напредок? Ако имаш посебен план, тогаш имаш подршка од сите нас, и ако мислиш дека би бил успешен, доколку немаш до кога планираш да тераш вака? И мислам дека имаш нешто што ни немаш кажено овде, како да не е твој прв испад. Не може и не сака секој да толерира вакво однесување, тој го познава твојот карактер, долго време сте заедно и знае како ќе постапиш. Секој има праг на толеранција, секој има поставено праг на толеранција. Имав партнер кој постојано се жалеше како нема пари, како сакал да умре, ми ја исцица целата позитивна енергија, се нервираше за се и сешто. Без разлика колку да сакав да му помогнам, добивав отпор од негова страна и еден ден ставив крај затоа што не знаев што ќе биде следно од него. Во животот мора да се бориме, секој ден ни е нова прилика, нова шанса за нов успех, лесно е да кажеш УФ ако претходно не се потрудиш, лесно е да се откажеш и да кренеш раце. Излези од комфорт зона и направи нешто убаво за себе. Дечко ти и родителите нема секогаш да бидат тука.
Не, бидејќи почнав да учам со цел да работам како Freelancer, никогаш не ми беше цел работа во фирма. Вината за моите постапки си ја сносам, но не го оправдувам секое негово однесување во случајов.
Да се затвориш во соба сама со себе, со исклучиво виртуелна комуникација со други живи суштества, тотално да се изолираш од се ? Супер. Е тек тогаш никогаш нема да излезеш од овој хаос во кој си.
