Извини, ама нормално е да се одделиш од твоите. Ја и женско и една, едвај чекам мој дом, мои правила, мој мир. Ќе ми фалат моите но нема да ги заборавам или баталам. Само нормално е и човечки еден ден да стаиш црта. Никад нема да иам среќно семејство ако ги решавам проблемите на моите или брат/сестра, пошо секој маж/жена и деца си сакаат време, љубов и внимание. Ако ептен нема услови за иселување е едно. Ама некој ако НЕЌЕ да си иде од дома, не треба да праи семејство, пошо од таа приврзаност кон родителите нишо добро нема да искочи.
Nekogas rabotata gi vrzuva za niv i slichno i ne e isplatlivo sekos da menuvame, ako vekje imame pokriv kad glata i stvoreno nesh. Ama dobro sekoj so zamislite.
Тоа се др ситуации. Ама боље да поодам поише од дома до работа. Мирот нема цена. Ако ми се мешаат свекорот и свекрвата, ќе ми преседне и работа и сѐ
@Oscar Lady во вашата ситуација нема простор за компромис, кој и да попушти ќе биде незадоволен. Според мислењава типов има цврст став, така да ако попуштиш ти мислам дека уште повеќе ќе ви се влоши односот понатаму, ќе се окривуваш и себеси и него за можеби лошиот избор. Типот очигледно не сака да се одвои од мама и тато, нека не е странство, макар и во друг стан да сте тука, нема да сака. Па побогу не живееме во 15ти век денес многу родители си ги обезбедуваат и женските деца. На што ќе личи сега жената да каже еј ама јас не сакам да се одвојам од куќата на моите, или дојди тука кај нас или ништо. Кога решаваш да се венчаш, се одвојуваш од твојата фамилија и си ствараш своја. Башка што дури кревал спрат можел со тие пари да купи стан, ама тоа е друга тема на муабет.
Ова. Никогаш не сфатив зошто луѓево избрзуваат и прават спратови, вложуваат во нив, па после идната жена да мора да прави компромис за да дојди тука или ако не да се разделат. Многу попаметно ми е дури вложуваш во цел спрат со тие пари да си обезбедиш свој стан или куќа. Добро во многу случаи и родителите се виновни што самите си имаат замислено дека синчето и невестата ќе живеат со нив и вложиле уште долго пред тоа, па потоа кавги ако не сакаат да живеат тука. Никогаш не би се согласила да живеам во иста куќа со свекрва и свекор, добро се рече погоре, семејството кое го создаваш е побитно од она од кое доаѓаш. За мир за сите најдобро е посебно живеалиште. Не дека е погрешно да живеете во иста куќа, ете некои така си сакаат двете страни, но според мене најпаметна одлука е секој во свое, за да нема после кавги и нарушување на приватност.
Па спрат можеш да уредиш за (ај од ракав ценава) некои си 20 илјади евра, а со истиве пари ни 10 квадрати стан не се зима. Па си викаат имам на готово спратот, уште да уредам, зашто да зимам стан плус уредување. И затоа многу е подобро да продадеш куќата, да купиш две помали или два стана. Ама боже сачувај од куќа у стан да идеш, поарно мирисајте си ги чорапите со свекорите
За кревање и уредување не верувам да се само 20 илјади. Ама дури даваш 20 илјади за спрат, ќе доземеш кредит и ќе вложиш плус во уште еден имот. Божем сите овие што се одделиле и купиле станови, ги искеширале. Е сега можда нема да е со по две спални или не знам што, ама па не верувам дека спратот е поголем од станот. Во секој случај, да се инвестира во свое, одделно, е најдобра опција.
20 илјади мислев за покуќнина и евентуално молерисување не знам. Сеа ако е ептен на цигла оставено, сигурно и повеќе.
So standardov kaj nas i prosekot deka povekjeto ziveat vo zaednica, mnogu bogatashi ispadnavme na forumov ili se samo (ne)realni fantazii
Можеби е, можеби е 100 квадрати, може и 200 којзнае. Ете тој така си наумил дека таму сака жена да носи и да живеат. Безвезе е стварно што за ваква круцијална одлука се прашува само он, а од жената се очекува само да се согласи. Компромис никако не може да се очекува во вакви случаи да има, џабе, он си е решен, не се откажува од идејата, ниту она сака да прифати, што е нормално. Плус и за другите одлуки нејзини не ја почитува и се противи, па што останува за понатаму.. Скроз различни сфаќања и замисли имаат. Тешко да се успее на овој начин. Ама еве времињата се менуваат, никој нејќе да трпи нешто што не сака, и баш убаво што е така. Ти не би сакал одвоено да живеете со жена ти? Некои иначе не сметаат ако е посебен спрат дека е заедница. Реално, посебни се, со посебен влез ама пак си у иста куќа и заебано знае да биде тоа. Сепак ќе се гледате, тука сте, зависи и луѓето какви се. И не секој се нафаќа на тоа. Сакаат луѓето комплетна самостојност и независност, и треба да е така.
Кога влегувам во дискусија некогаш на форумов се осеќам ко да комуницирам со луѓе неизлезени од камено доба. Секаде владее инфлација, не е проблемот само во стандардот туку во немање муда некогаш. Се некој друг е крив. Те државата, те стандардот, те комшиите. Кога е во прашање одделување и стварање свое тогаш е проблем, а за спратови се има. Не сите што створиле се богаташи или им паднале од небо становите. Денес на секој чекор се градат згради, ако никој нема ко што вие кажувате по форумов нема ни да се гради толку. Поголем спрат = поголем трошок, пошто и за спрат требаат пари. Муабетот ми е, чим се креваат спратови, значи не е невозможно и да се купи стан ко што се пишува по форумов.
Ве молам за совет Пред околу седум месеци се запознав со едно дете сосема случајно… но тој мене веќе ме знаел ми имал и пишано. Јас му вратив на порака дури таа вечер кога го запознав. Излеговме една вечер кај него во кола но не се случи ништо само седевме и зборувавме онака… после тоа седев со моето друштво на кафе и тој беше со нас така и го запознав во истото друштво на кафе… но тој мене не ми кажа ништо што планира и како со мене.. е таа вечер дојде на кафе и еден негов другар кој се заљуби во мене и веднаш ми кажа, јас почнав да пишувам со него но јас бев заљубена во првиот… после 5 месеци јас почнав исто така да чувствувам нешто кон детето што се заљуби во мене и прифатив да бидам со него но прво да биде во тајност а потоа да кажеме на сите… и почнавме да се гледаме се беше преубаво многу го засакав ми кажа дека планира иднина со мене а притоа не ме бендисуваше физички.. постојано ми велеше многу си слаба треба да се поправиш… и покрај што толку многу беше заљубен во мене и ми ветуваше иднина и се.. ние излеговме само два пати и еве месец ипол не ме има побарано да се видиме… го прашувам што е работата но ништо не ми кажува… многу лошо се чувствувам.. ве молам за совет❤️
Нема друг совет освен да го баталиш и игнорираш ако пак проба да те побара да се видите. Плус по пишаново ми личите на многу млади, така да батали го и уживај во животот.
Не ми е некој проблем ама малце да си олеснам на душата. Последнава недела дена дечко ми не е нешто арен има проблем со кичмата, а неговите не се тука и е сам. Цело време сум со него, му помагам, го носам на лекари, му готвам, зачистувам. На моменти почнав да се осеќам дека малце се презаситив од него. Не у смисол дека ми е скурчено и не можам да го гледам, ама константо е needy и од толку што е во болки и офка цело време неподнослив е на моменти. И он е свесен за ситуацијата, сто пати ми се извинува и заблагодарува и нормално дека секогаш ќе бидам до него и ќе бидам на помош. Сме седели по медели заедно и на одмори и никогаш не сум се осеќала вака. Сигирно е ради ситуацијава пошто иако сме заедно пак не го имаме тој quality time заедно. Јас на еден крај он на друг легнат на стомак. За односи да не збориме не паѓа тоа на памет ни на двајцата. Почнав да сакам да си седам малкуцка сама така и искрено многу ми е фино.
