Па не знам дали јас да имам надеж или да давам.. Од околу ми кажува дека не бил за безвезен муабет ( а не правиме секојдневно муабет), според мене човек што е заинтересиран пишува често, ако не сака да пишува ќе најде др начин ( ќе побара тел бр или сл), ќе излезе на кафе повеќе пати па и досаден муабет да е ќе прави, ова се ако е заинтересиран ако не реално што сакам јас можам да направам не надеж, не знам да де превртам наопачки пак ќе е исто. Колку и да бев заангажирана, некој нешто ако му пречи ќе си најде пошто зашто, тоа е моето реално мислење.
Краткиот одговор: не е (доволно) заинтересиран. Долгиот одговор: многу често на почеток ќе ти зборуваат работи што сакаш да ги слушниш, а потоа кога ќе почниш да покажуваш интерес оладуваат и се неконзистентни, но сепак тука некаде за да осигураат дека не бегаш. Дефинитивно не е добар знак тоа што направил да се осеќаш непријатно. Муабети треба да има секакви, во фаза на запознавање сте, а и не знам што подразбира тој под квалитетен муабет. Некои филозофии да разглабате по цел ден само? Јас би ти рекла малку да оладиш, да ја мечниш енергијата која ти ја дава, па ќе видиш како ќе се одвиваат работите. Но сето ова не ми изгледа дека оди на добро, бидејќи имав/имам слично искуство. Лабави си, ако нешто треба да биди нема да треба да го форсираш. Има многу со ментален склоп на деца а начукале 30+.
Може е од типот на луѓе- еден збор, еден алтан. И со таквите не само пишана комуникација и вербална е многу тешко да воспаставиш. Ама дефинитивно чуството што ти го ствара не е за занемарување.
"Доста постар од мене јас 27 тој 33" Реално, можи и арно рекол дека сака квалитетен муабет да прај а не само колку да се збора нешто... А и не мора да значи ама од старт не сте за заедно.
Границата за возраст на сите ни е различна, за некој не се ништо и 10 години, инаку секако не беше за возраст муабетот туку карактњрот не ми приличеше МЕНЕ ЛИЧНО за таа возраст постара од мене, очекував мн изградена личност. Како и да е тоа е последно што треба да обрнеме внимание тука, а не е ни целта на муабетот впеочем, сосема 3та е, сфати тој што сакаше.
moze sovet, vo komunikacija mnogu e indirekten kako da se plasi u slucaj da bide odbien double meaning da ima mislenjeto, mozda taka komunicira so site ne znam, mozda interesna mu e takva komunikacija sto i mene mi e iskr, no ne znam kako da sfatam posto veke me stavi na ignor na poraka ako toa ne e jasno nz sto a od druga strana cuvstvuvam kako da ne saka da prekine kontakt nz navistina premnogu mi se dopagja ja koga ke razvijam i minimalni cuvstva najgolema patetika sum
Се случи неубава случка помеѓу мене и дечкото. Требаше да одиме на вечера со пријатели и во меѓу време да вратам фустан во продавница. Од глупава причина доцнеше 30 минути и кога дојде викав зошто задоцни. Наместо да ми се извини тој уште повеќе почна да вика по мене. Потоа јас се налутив. Возеше како луд за да стигнеме во продавницата да го вратам фустанот и не се извини. Кога стигнавме јас се заинаетив и не сакав да одам да го вратам фустанот. Почна да ми се заканува ако не сум одела ќе им откажел на пријателите. Не отидов им откажа на пријатели јас ја лупнав вратата од колата и заминав. Почна да ми пишува пораки каде сум да се вратам. Ме барал јас не му одговарав. Потоа се вратив дојде кај мене како ништо да не било да се смириме. Јас го одбив, но срцето сакаше да се смириме и почнав да му кажувам тоа. Сега тој ме одбиваше не знам што не ми изнакажа. Крајно беше да се разделиме. Иако негирав видов дека е решен кон тоа и прифатив. Потоа попушти и се смиривме. Со вакви постапки не можам да замислам некаква иднина. Изпомешани ми се чувствата. Дали згрешив некаде во постапките ?
Многу сте избрзале, за глупости. Трпение за вакви ситници. Целата случка е за ништо. Си почнала ти со лутењето за доцнење. Тој уште толку довршил со откажување. Трпение и разбирање.
Не сакам воопшто доцнење. Или веќе ако доцниш кажи ми и наместо да се извини зошто задоцни уште јас бев виновна. Не мораше да им откаже тогаш уште повеќе ме изнервира и уште ми се закануваше. Што требаше да направам да не терам инает и да се смирам како ништо да не било ? Не може едната страна да попушта, а другата кога ќе и текне да се кара и да се смири.
Па и мене некој да ми вика ако задоцнам, или и јас ќе викам, или нема да зборувам. Немало потреба од викање, ако за ова драмите толку, за поголеми работи што треба.. Задоцнил-задоцнил... Се случува. Е сега ако е по стоти пат, друг е проблемот, пак со викање не се решава.
Има луѓе што не сфаќаат како е кога некој си го почитува времето и ваквите секогаш и секаде доцнат. Дали на партнер, дали на работа, дали на патување итн. И тие се просто такви, флегматични. Често немаат осет да си го најават доцнењето и да се извинат (ова е многу битно - испод чест им е) и манипулативно се поставуваат (не ме чуди тоа негово скарување и смирување). Пробај убаво и смирено да го дискутираш ова, иако пак ти ќе бидеш таа што ќе прави отстапки. Обично попушта тој што си е на време и трпи будали. Така да, убаво да си размислиш.
