Да, дечково им помогнал на други, а на нејзе не ваљда зашто тие другите не пребирале што ќе работат. Ми е гајле кој ќе се навреди, вакви што сакаат баш клати врата зимај плата нема што да им помагаш. За што бре? Да зима плата на готово дур вие гз потите и коски оставате за мочани 20, 30000?
Мхм, ти да имаш завршено туризам и да имаш близок што може да те стави и министерка , би идела приватно да работиш , пошто треба сама да се снаоѓаш. Важи дека е така ,уживај
Тебе најубаво ти е да си седиш дома и да си живееш среќно и весело со дечко ти со 700 евра општинска плата. По лесно од ова, здравје.
Тоа нормално, исто како и шо он не седи таму на државно само за 700 евра . Си зима мито он од таму од ваму, дај среди ми тоа, дај среди ми ова . Затоа и човекот си сака фамилија
@Anonimnna5 Тоа што си му рекла дека ќе одиш да работиш чистачка, ти беше само чиста провокација кон него, така? Демек ти не ми средуваш да работам во државно, ете чистачка ќе работам, па као на сентименталност да го фатиш. Колку години си? Зошто толку се понижуваш да молиш некого за работа? Па макар и дечко/маж бил?
Прашање до сите тука, затоа што знам повеќето сте го искусиле ова. Како се чувствувате и постапувате кога другарите/другарките ќе исчезнат затоа што си фатиле некој? Сериозно. Сите мои ги снема.
Поголемиот дел се враќаат кај другарите откако ќе се скараат. Така другар ми направи, ама јас сега не го дружам многу многу.
Па ги избегавам, откако ќе се разведат. А и некои кои се у рутински бракови или врски знаат да се појават после години, кога им требаат краткотрајни ,,освежувања" како кафенце, патување, друштво, за да те замараат пошто им станало монотоно.
И дали ги прифаќаш назад после долг период? Јас толку многу сакам да ја дружам ама ете ја снема тотално. I'm over it што се вика. Кога мене ми треба за искачање никој нема..
Мислам дека во овој случај освен да разговараш со нив како се осеќаш (ако сакаш и ти значат на тоа ниво) нема друго чаре. И тогаш зависи од човекот, некои разбираат, други ќе мислат можеби дека им љубомориш и сл. Што ако сме искрени, вистински пријатели не би го помислиле тоа и не би се оддалечиле ради партнер, туку тоа им доаѓа како најдобар изговор за да се тргнат без да се "лошите". Јасно е дека се имаат други приоритети, обврски, но секој треба да има време да одвои за свој близок другар или пријател. Некој ако во врска го снемува, во брак официјално ќе те заборави. Треба да се има на ум фактот дека пријателите ќе ти бидат на свадбата, сегашниот партнер можеби и не. Јас по тоа се водам, и никогаш не би баталила другари за партнер. Попрво него ќе го шутнам ако ми зборува лошо за нив. Лично сум била и во ситуација кога пријатели ми префрлале за партнер кога јас морав да одвојам од времето и за него (не ги запоставував нив), но тоа ќе го препишам на тинејџерска глупавост, созреани луѓе не се однесуваат така. Накратко, ако ништо друго не функционира, едноставно би ја мечнала енергијата. Колку тие вложуваат во мене, толку и јас во нив. Сите си имаме некои занимации, хобија, интереси. Животот тече. Ќе дојдат луѓе со кои подобро ќе се вклопите. Но и типичниот возрасен живот не остава многу често дружење. Имам мажена другарка, со која среќна сум ако се видиме 1-2 месечно. И тогаш кога ќе се видиме е како да не поминало време, вајбот е ист меѓу нас. Иако сакам повеќе, не замерувам, бидејќи знам дека никогаш не би ми помислила лошо или да ме батали. (Мислењево испадна подолго отколку што очекував)
Јас сум у позиција да имам друштво, неколку блиски другарки, а се дружам и со неколку надвор од мојот микрокосмос, затоа и не се замарам со ,,прифаќање назад", таа празнина ја осеќам на почетокот, кога се менуваат работите, тогаш ми е доста тешко, сега искрено не ми ни фалат, поминало доста време. Е сеа, не знам како ќе се понашам доколку сум у позиција да немам никој, лесно е да се падне во искушение и да се вратиш кај пријатели кои се површни, само колку да имаш контакт со некој. И во врска е исто. Мада, познавајќи се, ќе седам дома и ќе гледам филмови и серии док не цркнем, не би се шуњал со секој/а, а и гордоста ми е проблем. Али сите сме различни, јас си уживам у самотија додека си ја чистам круната. Една ситуација од пред неколку години, јас и моја другарка, доживувавме оладување/дистанцирање од друга блиска другарка. Јас ѝ го дадов следниов совет: - Значи, ќе ни биде тешко годинава/летово/периодов. Ќе видиш - како ќе поминува време, сѐ помалку ќе ја спомнуваме и ќе се навикнеме на нејзиното отсуство. Така и бидна. Сеа, за неа ова беше прво овакво искуство, да изгуби блиска другарка (јас нив две ги запознав како тандем). А јас, пошто сум со „стаж“, знаев како ќе биде. Денес веќе не ја ни спомнуваме, ама затоа цело тоа лето, на секоја пијанка - плачки. Значи, времето ги лечи работите. Ова е клише, ама е вистина. Ќе најдеш нови пријатели, не е крај на свет. А и пробај да разговараш со другарката, кажи ѝ директно дека сакаш повеќе време да поминувате заедно де, јас и овакво искуство имам, до ден денес се дружиме откако разговарав со една другарка околу истиов проблем.
Зборував и објаснав во детал што прави. Ми рече дека сум љубоморна и дека не сум вистинска другарка оти и викам да има повеќе време надвор од партнерот. И така прекинав да и пишувам полека полека. А убаво ни беше. Многу разочарувачки. Неќев да е вака
А колку е тоа ,,повеќе време" за тебе? Како функциониравте до сега, колку често се гледавте/дружевте?
Не не за мене. Генерално. Се гледаме отприлика 1 час месечно а и тој го поминува со дечко и на телефон и едвај чека да си иде дома за да збори со него. Прекина да искача со другите другарки. Неќе да фати работа затоа што нема да има време за дечко и. А он си шета лагано, искача, којзнае шо прај. Она неќе со нас више. Како слепа да е.
Сум била во таа ситуација. Ми било тешко, не дека не. Сум пробала да разговарам во минатото, на крајот јас сум била лоша и љубоморна на нејзината среќа и резултирало со прекин на другарството. Не сакам да сум втора опција за излегување или откажување на планови ако у меѓувреме се договорила со партнерот. Другарката од мојот пример после година ипол време ми се смири, и простив бидејќи не сум злопамтило ама не е тоа тоа веќе. Иако сега имам сериозна врска секогаш гледам да најдам време за друштвото, гледам да има некоја златна средина која ќе одговара на сите. Секогаш ми бил нејасен тој феномен, као имам нова особа во животот, не ми требаш повеќе или ќе те барам кога нема со кого да го трошам времето. Како постапувам сега? Се тргам настрана, сфатив дека со некои луѓе е залуден разговорот а мирот нема цена.
