Тргни се. На вакви им нема оправање, ти кажувам од искуство. Сум дала дури и шанси откако ќе раскинат и имаш муабет типа извини, нема вака пак. На крај следна врска пак све исто. Со две имав ваква ситуација и ден денес пробуваат да се дружат со мене ама јас си имам веќе нови другарки, а они немаат со кој едно кафе да испијат.
Пробвам да му дам простор да му помини та интензивна фаза од нова врска, после малку поќе барам и давам шанси за дружење. На почеток на врска ми е како очекувана фаза шо мора да се помини. Ако пак ме одбива после 3-4 месеци послаб контакт, комуницирам и кажвам шо ми треба. И после то се тргам ако не можиме да најдиме решение. Му треба простор - ќе му дам, ама пред се ми треба мене мир и да се преорганизирам со другите важни луѓе во мојот живот. Едноставно не сме на исто ниво на важност, јас сметам дека сме поблиски, а другата страна не мисли исто. И ќе бидам повредена и малку тешко ќе прифатам дружење пак, или бар то дружење ќе е со резерва. Ама имам сфатено дека со сила не можи ништо. Шо е мое ќе напрам (давање простор и комуникација), ама со сила не можам ништо. И некогаш знај многу да боли то, ама подобро побрзо да стигниме до тој заклучок за да се заштитиме од долго тлеење на негативни чувства.
И ти фати си некој и готово. Инаку, многу ти е генерално прашањето. Зависи многу од луѓето, од личноста, од годините, од карактерот, дали често сте се гледале и дружеле претходно... Мое искуство е да се даде време на личноста што стапила во врска некој период, месец-два додека е на почеток и да ужива, додека се запознаат подобро, а после самата личност би требало да почне да балансира помеѓу врската и другари/другарки.
Ќе кажам нешто што можеби ќе звучи неубаво, ама мислам дека мажите повеќе си ги задржуваат другарите отколку жените другарките кога ќе дојди за врска/брак. Едноставно премногу примери имам за ова. Тој ќе излегува ќе шета со нив, а таа ќе ги запостави другарките и ќе им вика дека се љубоморни ако ѝ речат дека не поминува доволно време со нив. А ако дојди до разделба, таа прва нив ќе ги бара бидејќи немала никој друг освен партнерот. Е тогаш иди интересното. Некој можеби ќе ја прифати назад, но некој нема да заборави како се однесувала претходно. Според мене, ако навистина се кае би дала една шанса. Но ако истото се повтори на следен партнер, скроз би прекинала контакт. Fool me once, shame on you. Fool me twice, shame on me. А за другото, тешко е но мора да се прифати дека се смениле работите. Со време станува полесно. Баш онака како што се спомна погоре, сѐ помалку и помалку ќе се осеќа нејзиното отсуство. Ќе се најдат други луѓе за дружење, животот продолжува. Таа е во полоша положба ако нема никаков пријател и цело постоење ѝ се врти околу партнерот.
Ако ми веруваш не се замарам.Престанува да пишува,да се јавува и јас се тргам на страна.Нема што да форсирам.
Има ли некој за лп ми треба совет, не се работи за љубовен проблем, не знаев каде да го поставам прашањето.
Ќе пробаш еднаш/два пати да пишеш за да излезете и да се видите ако видиш дека те избегнува и дека не сака, или пак тоа го прави ептен ради реда кратко и набрзина не ти треба. И општо е ова, не само заради дечко/девојка. Сум имала ситуации кога вака ќе сум пишела на другарка и гледам дека ме избегнува и толку. Нема зошто да форсирам нешто што очигледно од другата страна не се сака. Дека нели доколку сака ќе пише следен пат кога може и е слободна. А не да кажува па важи, да, ќе се договориме и толку.
Прво се почувствував малку лошо, а потоа ме фати смеа. Толерирав некои особини колку можев, но кога реши дека единствено дечкото ѝ е битен и почна да се оддалечува си реков дека нема да ја молам 100 пати. Не ми требаат личности кои приоритизираат токсични партнери чија цел е само да ги одвојат од сите и да ги направат зависни од нив. Си имам муабет со други и ќе си барам уште. Немој да ги мислиш таквите. Терај даље.
Голем ризик е тоа да ги отфрлиш сите другарки заради дечкото. Затоа што утре ако раскинеш ке немаш на кого да се пожалиш и да си ја кажеш маката пошто сите си ги отфрлила.
Имам проблем за кој би сакала да слушнам мислења и совети од ваша страна. Моментално сум во 7 годишна врска, која кај и да е очекувам да премине во брак бидејќи со дечко ми зборувавме на таа тема и двајцата сме согласни на следен чекор. Освен некои помали кавги кои мислам дека се нормални за секој пар, сме немале никакви проблеми. Тој е навистина прекрасен човек пред се, и внимателен и грижлив, буквално маж што би го посакала секоја жена и сум среќна што го имам. Живееме заедно, супер функционираме и немаме проблеми. Причината поради која што пишувам е во мене, емотивно сум тотален хаос периодов и се чувствувам многу вознемирено и збунето. На работа кај мене се вработи нов колега пред речиси два месеци, и од самиот старт почувствував дека имаше некаков клик меѓу нас. Имаме доста заеднички теми за разговор и тој тече природно, како буквално да се знаеме цел живот. Убаво ми е во негово присуство, дури и самата помисла дека ќе го видам ме прави среќна. Да напоменам дека ни јас ни тој ја имаме преминато границата, и не знам тој како се осеќа во врска со мене, не ми е ни битно искрено. Проблемот е во мене и како воопшто ми се деси ова кога се ми е совршено во врската? Значи не велам дека готово се заљубив во колегата и не го сакам повеќе дечко ми, туку зошто се појавија чувства кон друг маж кои беа резервирани само за него? Збунета сум и би сакала да слушнам дали е нормално и со друг човек да осеќаш поврзаност на ваков начин. И како да го надминам ова без да прерасне во нешто посериозно?
Јас мислам дека се моментални чувства и ќе поминат. Немој да расипуваш љубов за некој што само ти се допаѓа или ви иде муабетот. Постави си граница во глава до кај смее да одите со муабет и држи некоја дистанца. Може понатаму ќе видиш нешто што нема да ти одговара кај него. Ко што и рекол маж и на Наташа Аксентијевиќ “добро данас је понедељак до петак да си се одљубила.”
Не, нема шанси да си ја расипам врската, не вреди за некој што не го познавам добро. Веќе и поставив граници, сведов контакт на минимум. Само се осеќам како емоционално да сум го изневерила дечко ми и тоа е она што ми пречи. Се надевам дека е нешто минливо.
Па си го изневерила емоционално, барем си свесна. Многу е чуден и непријатен овој дел. Какви чувства? Одговори си го самата ова. Да не се напраат други поголеми проблеми, а сепак срце е у прашање. И зашто ако е све совршено ко шо тврдиш, се јавува ова? Преиспитај ја врската и целава оваа ситуација. Како може да и' се допаѓа друг?
