Љубовни проблеми и совети

Не знам дали ќе ти е од помош, но би сакала да ја споделам мојата перспектива како некој на кој лани му заврши 10 годишна врска заради тоа што му се појавија чувства за друга девојка на сега бившиот дечко.
Прво да кажам дека таа заљубеност/симпатии кон девојката кај него се задржаа три месеци (по раскинувањето) и после се каеше, сфати дека избрзал (негови зборови) и неколку пати се обиде да се смириме, така што на некој начин тој помина низ фазите на тагување три месеци после мене зашто на крај со моето одбивање да бидеме заедно, ко одново да раскинавме т е ко да му „раскинав" јас на него. Ова го кажувам со цел да дадам временска рамка колку време траат тие чувства и дека во најголем број на случаи се минливи, иако ми е сосема јасно дека е индивидуално и не е секоја ситуација иста.
Она што за мене беше изненадување, не знам во каков bubble сум живеела дотогаш, е колку е честа оваа појава во долги врски, сѐ она што го чувствуваш што си го пишала во првиот пост е нешто што го слушнав неброено многу пати кога луѓе решија да се отворат пред мене и да споделат низ што поминале, како им било и како го надминале тоа. Тука ќе додадам дека никој од нив не споделил со партнерот, самите „живееле" со тие чувства и чекале да поминат. Не беше мое да ги судам нив за таа одлука, како што нема ни тебе да ти кажам дали да споделиш со партнерот или не, јас можам за мене да кажам дека сум благодарна што мене ми беше кажано, што јас имав шанса да размислам што понатаму, да се преиспитам, да анализирам what went wrong во врската и на крај да добијам еден closure и да продолжам со животот. Помислата јас да сум на „седмо небо", а некој да се мачи со мене и никогаш да не ми каже дека имало таков кризен период ме плаши и научена од ова искуство не би го приредила утре на партнер, како што не ми беше приредено мене.
Уште нешто, по многуте разговори со бившиот „раскопавме" длабоко и најдовме многу проблеми кои тлееле, за ова со чувствата кои тој ги разви да бидат капка која ја прели чашата, па доколку се решиш да разговараш со партнерот, да знаеш дека би следеле исцрпни разговори и анализи, ама навистина се потребни во вакви долги врски и верувам дека има решение, само фали малку храброст за искреност, првин со себе, па и со другиот.
Со среќа и не се обвинувај за ова што ти се случило, ќе се среди сѐ.

 

Леле многу сте чудни со тоа дека нешто моментално не може да смени врска од толку години.
Она ако не се сомневаше у своите чувства према дечкото, немаше ич ни да го пише проблемов

 

Од збор до збор како јас што би пишала.
Повеќето овде очигледно не ни имале подолга врска кај што имало монотони периоди што се сосема нормални во подолга врска/брак. Нели запознавате и други луѓе во животот освен партнерот? Никогаш не ви се случило да ве привлече некој само затоа што енергиите ви се поклопиле во одреден момент?
Ако сте зрели и изградени личности знаете што сакате во животот - нема некој нов да ви растури нешто што сте граделе без ваша дозвола. Не е крај на светот ако ви се допадне некој друг или ако почувствувате пеперутки во стомакот затоа што со некого ви оди муабетот, и не значи дека не го сакате партнерот ако ви се допадне некој друг.

@Ј.Т.. ако сте во монотон период од врската, а седум години не се малку, нормално е ова што се случува. Не е љубов тоа, само едноставно убаво ти е кога е во твое присуство. Ако се плашиш дека може да прерасне во нешто повеќе, преиспитај ги своите чувства спрема партнерот, поработи на врската. Ако ти е убаво дома со дечкото и уживате во заеднички активности, разговарате, имате убав живот, верувај, колегава не ти е опасност за врската ако си ги поставиш границите, а си ги поставила.
Ама ако не си сигурна во врската, разговарај искрено со дечкото.

 

Е ова!
Ми ги зема зборовите од уста. Се собрале сите светци и светици да ја распнат девојката која ете, развила минливи симпатии за некој колега. Притоа, не направила ништо со него, дури и се тргнала скроз настрана.
Па и неверство направила, аман луѓе добри сте?

 

Сѐ додека немаш силна привлечност мислам дека може да имате пријателски однос.

Сите запознаваме луѓе во кои се пронаоѓаме, со кои делиме заеднички работи и скроз е нормално некогаш да развиеш симпатија. Не е грев, не е крај на светот. Најнормален дел од нашето комплексно човечко постоење. Ако имаме еден човек што го сакаме, не значи дека не сме способни да се зближиме и со друг. Нашиот мозок не е роботска програма.

Плус, самата близина на поминување 8 саати со истите луѓе те става во ситуација да некој што во други услови не би ти бил привлечен, наеднаш да имаш желба за него.

Доколку не ја храниш симпатијата и си одржувате граници - ќе помине. Сосема може да остане платонска и другарска врска ако знаеш дека вистинската љубов која ја чувствуваш е кон дечко ти и си сигурна дека не сакаш да го расипеш тоа.
Остави, ако избледе и помине значи било пролазно.

 

A Kako si sigurna deka SE minlivi? I deka SE trgnala skroz na strana? Istata pisue deka srceto I trepwri I umira od srekja cim go vidi.

Izvini, Ima tuka lugje so znaat so e Kako e I so imaat projdeno niz takvi gluposti.

Ne e prepukuvanje ili teranje inat. Da ne staam meminja ili hehenca poso ete mi SE brisat mislenja zasluzeno, nek SE stavi ona a I site sto ja branite vo koza na deckoto kakov I da e. I Dali on ako I'ma koleska so koja sto imaat isti hobinja ama umiral od srekja koga ke ja vidi ke bide seedno.

Ne, nema!

 

Девојката никаде не спомна монотонија. Баш напротив, вели дека сè им е совршено.

What I'm saying is, нијансите се вака:
1. Скроз човечко и нормално е да помислиш дека колегата е згоден човек или да имате квалитетни разговори.

2. Сум среќна кога ќе го видам - it happens и може да се менаџира.

3. Ова не е само монотонија: Да си емоционално вознемирен 2 месеци, да се преиспитуваш себе, својата врска и да пишуваш есеј на форум за тоа.

Значи ако некој е емоционално дестабилизиран од друга личност, мора да форсира дистанца, а внатрешно се опседнува значи дека полека е веќе емоционално инвестиран.

И тоа "само интелектуално се поклопивме" е почесто поопасно од сексуалната привлечност. Но, и да беше стварно неутрално, немаше да губи од својот мир, да се преиспитува себеси и да пишува воопшто за тоа.

Апсолутно е зрело да се оддалечиш. Но, и зрело е да се осврне кон самата себе и да види ако сè е совршено во врската, не се во монотон период, зошто ова ја дестабилизирало?

Погрешно е само да се притискаш и да се убедуваш во спротивното. Нема да оди во затвор и да засакала некој друг. Важно е само да биде искрена кон себе и кон другите

 

Можеби развиваш пријателски чувства кон колегата.Најверојатно сте се поклопиле во размислувањата,заеднички интереси,теми,хоби.Можеби врската не е монотоно
а,можеби работната атмосфера била,па новиот колега внесил малку расположение и тебе сега ти е драго.Не мора секое чувство да е љубовно што се развива.
Од друга страна малку е комлицирано затоа што колегата е спротивен пол,па автоматски се размислува на заљубеност.Ниту си направила нешто лошо,ниту си имала намери да направиш.Мислам дека кога ќе видиш некоја негова лоша страна(сите ја имаме)ќе ти помине и нема да ти привлекува дотолку внимание

 

Колку сте лабави свака част.
Ако, правдајде вакви работи вие, нормализирајте.

Така и се растураат долгогодишни врски и бракови
Али не бе, монотонија имало. А кој е уствари крив за монотонијата?
Зашто да е монотоно? Како се разбива монотонијата, преку зближување со друг?

 

Либерализација на ултра црвено знаменце, особено по интернетов.

 

Е ај прашај ги форумските ликови дали исто вака би реагирале да беше муж у прашање.
Муж со колешка, шо има лошо у тоа?
Убаво му е на чоекот, го расположува, позитивно му влијае.

 

@J. T.
Оваа состојба знае да се случи во подолгите врски со партнери кои имаат лабилен карактер, затоа најубаво е сама да си го поставиш прашањето дали навистина сакаш да се мажиш или не, дали навистина ќе си исполнета со љубов во бракот!?

Не дека си направила нешто грешно, само треба да си поставиш неколку прашања во главата, ако сега се случило ова, утре/задутре може да се случи нешто повеќе со некој друг, да се падне на тие минливи емоции и после да излезе грешка направив ама те сакам тебе (во превод се е*ам со друг, ама си го сакам сопругот).

 

Ај па ти од еднаш не е страшно.

Се чудам кој само е незрел тука, и сум фрапирана од мислења и ставови на одредени членки у години и со искуство..

 

Ги прочитав сите мислења и си останав воздржена. Не би да коментирам плус, пак крива ќе излезам. За фрапирана, секако си останав, има многу што паметуваат дека имаат искуство, а на крај незрелоста излегува на врвот.

 

Ми се допаѓа како резонираш, со само една забелешка: дали во првите моменти го остави заради бес и повредено его, или едноставно сфати дека си го надраснала по тие 3 месеци патење? Повеќе прашањето е реторичко. Сум зборувала со луге што раскинале ради повредено его, а по неколку годинки ако коцките во животот не се наредиле за нив оптимално, се каеле, ама од инает не признавале на бившиот партнер, ма чак и на пријатели блиски дека згрешиле, едвај прво себе успеаја да си признаат. Не велам дека тоа си, или дека ќе бидеш ти, само се надоврзувам на твоите тези. Од една страна некои ја осудуваат девојката, ти и велиш ќе биде ок, во твојот случај за твојот бивши не било ок, елем кога не се наредило по негово, не си го примила назад. Те молам не ме сфаќај лично, само го коментирам твојот коментар и се надоврзувам.
Со искуството и јас имам сфатено дека заљубеност, допаѓање и љубов зрела не е исто, за љубов треба и работа на врската и на себе, а заљубеноста е хормонална, сексуална привлечност, хемиска реакција која доаѓа без напор, е после дали ќе "зрее" е на актерите како ќе играат.
Јас би рекла дека од грижа на совест нема многу корист, но има разлика дали ќе делуваш или нема да делуваш врз база на заљубеност или лимеранс, занесеност како една случка во 10 години.
"Cold feet" пред брак се позната и честа работа.
Некогаш нема потреба од драма и разврска, некогаш има, не е one size fits all.
Во принцип се сложувам со тебе, само финесите мислам дека не ги сфатив, што не ни мора да ги сфатам. Битно еве ти си знаела за себе си. Но не секој може одма да пресече. Чак ни по 3 месеци. Јас многу сакам отвореност и таква сум, ама на памет не ми паѓа да си играм играчки со чувствата на партнер .

 

Коа ќе кажат, ај бе се дешава, се дешава и да извараш, моли се тебе да не те стрефи, иначе се дешава

Ова од постари особи, е такви со искуство позади себе.

Ќе се убедуваме до недоглед, али тоа е тоа, џабе нормализираат нешто ненормално. Ја ова го сфаќам дека се тапшаат колективно, ради тоа што некад и они истово го имале напраено или го прават.

Монотоно ми е, па се зближувам со финиот убав колега, 8 саати со него сме неразделни, позитива на денот ми е, ме радува, ме усреќува, иам некои чувства, пази ЧУВСТВА самата рече
И ова е океј? Симпатии да развиеш и пеперутки при жив партнер кој те сака, и ти го сакаш, и се спремате за брак, е океј?

Нека си се преиспитаат сите до еден.

 

Знајш како испаѓа работава спрема либерализмот? Се е во името на "прогресот".
Е таква ти работа, без разлика дали не е нормално нештото.

 

Imo, луѓето се ретко симетрични во толеранцијата.

Односно, повеќето би ја рационализирале до бескрај својата "невина конекција" со трета личноста.

Но, 100% би реагирале многу поразлично ако нивниот партнер 2 месеци нема сон, е вознемирен емоционално и пишал есеј за својата колешка на форум.

I mean, be for real people

И не е активно избирање на партнерот секој ден, само бидејќи физички не си го изневерил и си останал со него, a кога си со главата на друго место.

Не е активно избирање и природна посветеност ако си останал со некого, само затоа што раскинувањето на долга врска/рутина ти било покомплицирана опција.

Ова е повеќе performative, отколку actual commitment

Модерно е да се каже дека океј е да си со некој, а да имаш чувства за друг. Но, факт е дека чувствата на крај се акции во нашиот нервен систем кои порано или подоцна ќе протечат од некаде и ќе влијаат врз врската

 

Писменоста на форумов - умрена.
Девојка што пишува најискрено и има доволно self awareness да побара совет. Што треба да направиме, да ја утепаме?