Љубовни проблеми и совети

Проблемот е во терминологијата што си ја користиме кај ваквите емоционални неверства. Велиме „се случи некаков клик меѓу нас“, небаре кликот е живо битие и тој ете така независно од нас доаѓа од некаде и не напаѓа. Не. Ние сме тие што кликаме. Ние сме тие што дозволуваме друга личност да ни чукне на вратата на срцето. Ние сме тие што иницираме. Ние сме тие што дозволуваме некоја друга личност да ни прави муабети на теми или хехенца на кои знаеме дека ни се сензитивни. Ние сме тие што дозволуваме од колегијален однос некој да ни премине во пријателски, па блиско-пријателски, па емотивен, па комуникација и надвор од работа итн. Ние сме тие што не сечеме во старт кога ќе се појави недопустлива комуникација со некој.
Ние сме одговорни да си го чуваме срцето.

Ама сепак ова што го зборам важи повеќе за брак. Врската е само запознавање и се додека не се вериме со таа личност, сосема е во ред да се раскине ако сфатиме дека не е тоа што го бараме/очекуваме од врската. Со други зборови, ниту таа е моја, ниту јас сум нејзин пред брак.

 

Па пак овде не станува збор за искушение.

Искушението е краткотрајна искра, минливо, опционално, нe вложуваш енергија ни време да го мислиш.

Мозокот забележува некој нов, интересен или згоден и во мислите флертуваш со идејата за него. И следниот момент ти поминува и не ти направило разлика во секојдневието.

Она што членката го доживува е промена во нејзиниот нервен систем, емоционално е инвестирана, се соочува со емотивен хаос, аларм кој и вели дека приоритизира нешто надвор од врската, друг извор на чувства.

И да, ни совршените врски не се имуни на хемијата на мозокот и на реакцијата на нешто ново.

Но, има разлика нешто да трае во моментот наспроти нешто да те мачи 2 месеци. Повеќе звучи како енергијата и емоциите доживеале промена, без разлика дали тоа девојката си го признава на себеси или не.

И апсолутно ова не е напад кон неа. Ама лично не би минизирала нешто што ја мачи 2 месеци дека е само монотонија или не е ништо, дека на сите ни е вака, кога не е.

Треба дефинитивно да седне сама со себе и да со биде искрена what's going on

 

Јас лично не верувам дека има чувства спрема него. Симпатија да, ама чувства, не. Оти треба многу долго време да поминеш со некого, и да имаш доверба за да развиеш чувства. Барем кај мене е така.
Емоции или чувства немам спрема секој што ми се допаѓа, искрено. Не се врзувам лесно за луѓе, може затоа така размислувам.
Многу искушенија има во животот, наше е како ќе реагираме на нив.

 

Мала криза да фати во врската или брак и во меѓувреме ако се појави личност која што ќе ја пополни таја криза или нештото што фалело во бракот или врската и почнуваат проблемите. Разни мисли во глава шо понатаму дали ќе згрешам или не,одбивност кон партнерот и така натаму.

 

И имањето симпатија кон некого е претежно light, забавно и минливо, не ти создава ваков хаос во главата.

Пак ми е ова на еден начин минимизирање. За симпатија од работа никој не доаѓа да пише на форум дека е многу вознемирен

Или да се мислиш и прашуваш дали е нормално "и со друг човек да осеќаш поврзаност на ваков начин" - her own words.

А временската рамка за развивањето чувства е екстремно индивидуална работа. На некој му требаат неколку недели, на некој неколку месеци

 

Овде The thought police од 1984 на форумов, ќе апси макар и само да сте помислиле...
Бреј, како и самите никогаш да не помислиле, или им се допаднал друг/а ама сепак свесни за што имаат дома/во врска нe подлегнале на "зовот на хормоните" . Се разбира можеби некој не бил во таква ситуација никогаш, еве немале хемија со никој/никоја освен еден/една целиот живот, или имаат очи стриктно за партнер, или да сме реални некои луге немаат преголем избор, или ете едноставно го пронашле совршениот за нив. ( Совршенство не постои, и кога некој ќе го употреби терминот макар и преносно, мене ми делува фејк).
Емоциите се човечки. Грижата на совест и таа. Со единствена добра улога да те сепне да размислиш како да делуваш. Бурата секако ке помине. The grass is greener.

 

Среќна сум што не можат да се читаат мислите. Инаку сите ќе бевме изневерувачи, вака сите светци и светици, со очи за само еден човек цел живот.
Ама да, во долги врски можат да се појават вакви случаи, иако не секој ќе го признае тоа на глас. Има и разлика што правиш во врска со симпатијата. Јас би отишла до таму дека самите ние си ги "храниме" симпатиите и ги правиме да преминат во нешто повеќе, дури и кога сингл сме. Ако не му придаваме никакво значење и го прифатиме како минливо нешто, може да помине побрзо отколку што се појавило.

Девојката не направила ништо во врска со тоа досега, така да не мора да се распнува дека го изневерила емоционално со самото тоа што помислила дали чувствува нешто за колегата. Таа што треба да направи е да седни и размисли дали е монотона врската или има друг проблем, дали си гледа иднина со партнерот, а тоа сама си го знае длабоко во себе. Ако преовладуваат чувства за трета личност, а првата е само навика, тогаш да, најдобро е да се разделиш. Ама само фактот што си кликнал со друга личност и ти е интересна не значи дека си го изневерил партнерот. Кога ќе го вклучиш разумот нема да направиш никаква глупост.

 

Ама еве кажи ми жити се, што е ова поразлично од дечко кој си скрола на инста и си глеа рандом типки, а е зафатен?
Уз пат упознава некоја од тие, им иде муабет, се зближуваат, има некои си чувства, али уште си ја сака женската.

Зашо се реагира на ваква ситуација, чим е нормална?

Па може колешка од факс му е , може од работа, среќен е што се дружат.

 

Па има разлика, на Инстаграм не сретнуваш некој случајно туку намерно, на работа такви се околностите, се движиш меѓу други луѓе. И некои од нив ќе ти се погодат за дружба и муабет. Таа рече нема никаков контакт со него надвор од работа, плус свесна е за ситуацијата и нема да ги храни симпатиите. За другото времето ќе покажи. Но долг е животот да не сретниш ниедна друга (било каква) интересна личност покрај партнерот.

 

Еве нека не е намерно, случајно налетува на колешка некоја, чатаат, се поврзуваат интелектуално.

Мислам дека на многу од вас не би ви се допаднало ова, би го осудиле, ако беше машко.

Спорниот момент е што има развиено некакви чувства, па се преиспитува самата, свесна дека не чини, па се прашува од кај чувства кон друг, коа тие чувства се резервирани само за една личност, а покрај тоа што е свесна, она сепак мисли на овој, и го мати умот.

 

Па не е пак баш случајно, свесно одбира да си пишува со неа, мада зависи и од контекстот на пишење. Таа на работа не оди за колегата, оди за плата. Надвор од таму тој не постои, не си чатува со него по социјални мрежи во слободно време.
Пак ќе речам, таа си знае. Само кажувам дека ова можи да е нешто сосема минливо ако не му придава значење, и не е толку ретка појава во долги врски кои станале монотони. А ако веќе цело внимание и емоции свесно ги пренасочува на колегата и зборува работи кои треба со партнерот да ги зборува, има проблем.

 

Видете, во животот се наоѓаме во многу различни ситуации, некои од нив и сами си ги ствараме. Е сега членката наишла на некој со кој како она што вели кликнала, а ваму е во долга врска со човек со кој се и е совршено. Она самата си ставила кочница, се оддалечила и сведува контакт на минимум. Суштината на оваа ситуација по мене е подлабока, дали се работи за монотонија во врска, дали има нешто што колегата го има, а го нема кај партнерот, дали дошло до презаситување...има многу дали, а што е конкретната причина она треба да си размисли.