Проблемот е во терминологијата што си ја користиме кај ваквите емоционални неверства. Велиме „се случи некаков клик меѓу нас“, небаре кликот е живо битие и тој ете така независно од нас доаѓа од некаде и не напаѓа. Не. Ние сме тие што кликаме. Ние сме тие што дозволуваме друга личност да ни чукне на вратата на срцето. Ние сме тие што иницираме. Ние сме тие што дозволуваме некоја друга личност да ни прави муабети на теми или хехенца на кои знаеме дека ни се сензитивни. Ние сме тие што дозволуваме од колегијален однос некој да ни премине во пријателски, па блиско-пријателски, па емотивен, па комуникација и надвор од работа итн. Ние сме тие што не сечеме во старт кога ќе се појави недопустлива комуникација со некој. Ние сме одговорни да си го чуваме срцето. Ама сепак ова што го зборам важи повеќе за брак. Врската е само запознавање и се додека не се вериме со таа личност, сосема е во ред да се раскине ако сфатиме дека не е тоа што го бараме/очекуваме од врската. Со други зборови, ниту таа е моја, ниту јас сум нејзин пред брак.
Па пак овде не станува збор за искушение. Искушението е краткотрајна искра, минливо, опционално, нe вложуваш енергија ни време да го мислиш. Мозокот забележува некој нов, интересен или згоден и во мислите флертуваш со идејата за него. И следниот момент ти поминува и не ти направило разлика во секојдневието. Она што членката го доживува е промена во нејзиниот нервен систем, емоционално е инвестирана, се соочува со емотивен хаос, аларм кој и вели дека приоритизира нешто надвор од врската, друг извор на чувства. И да, ни совршените врски не се имуни на хемијата на мозокот и на реакцијата на нешто ново. Но, има разлика нешто да трае во моментот наспроти нешто да те мачи 2 месеци. Повеќе звучи како енергијата и емоциите доживеале промена, без разлика дали тоа девојката си го признава на себеси или не. И апсолутно ова не е напад кон неа. Ама лично не би минизирала нешто што ја мачи 2 месеци дека е само монотонија или не е ништо, дека на сите ни е вака, кога не е. Треба дефинитивно да седне сама со себе и да со биде искрена what's going on
Јас лично не верувам дека има чувства спрема него. Симпатија да, ама чувства, не. Оти треба многу долго време да поминеш со некого, и да имаш доверба за да развиеш чувства. Барем кај мене е така. Емоции или чувства немам спрема секој што ми се допаѓа, искрено. Не се врзувам лесно за луѓе, може затоа така размислувам. Многу искушенија има во животот, наше е како ќе реагираме на нив.
Мала криза да фати во врската или брак и во меѓувреме ако се појави личност која што ќе ја пополни таја криза или нештото што фалело во бракот или врската и почнуваат проблемите. Разни мисли во глава шо понатаму дали ќе згрешам или не,одбивност кон партнерот и така натаму.
И имањето симпатија кон некого е претежно light, забавно и минливо, не ти создава ваков хаос во главата. Пак ми е ова на еден начин минимизирање. За симпатија од работа никој не доаѓа да пише на форум дека е многу вознемирен Или да се мислиш и прашуваш дали е нормално "и со друг човек да осеќаш поврзаност на ваков начин" - her own words. А временската рамка за развивањето чувства е екстремно индивидуална работа. На некој му требаат неколку недели, на некој неколку месеци
Овде The thought police од 1984 на форумов, ќе апси макар и само да сте помислиле... Бреј, како и самите никогаш да не помислиле, или им се допаднал друг/а ама сепак свесни за што имаат дома/во врска нe подлегнале на "зовот на хормоните" . Се разбира можеби некој не бил во таква ситуација никогаш, еве немале хемија со никој/никоја освен еден/една целиот живот, или имаат очи стриктно за партнер, или да сме реални некои луге немаат преголем избор, или ете едноставно го пронашле совршениот за нив. ( Совршенство не постои, и кога некој ќе го употреби терминот макар и преносно, мене ми делува фејк). Емоциите се човечки. Грижата на совест и таа. Со единствена добра улога да те сепне да размислиш како да делуваш. Бурата секако ке помине. The grass is greener.
Среќна сум што не можат да се читаат мислите. Инаку сите ќе бевме изневерувачи, вака сите светци и светици, со очи за само еден човек цел живот. Ама да, во долги врски можат да се појават вакви случаи, иако не секој ќе го признае тоа на глас. Има и разлика што правиш во врска со симпатијата. Јас би отишла до таму дека самите ние си ги "храниме" симпатиите и ги правиме да преминат во нешто повеќе, дури и кога сингл сме. Ако не му придаваме никакво значење и го прифатиме како минливо нешто, може да помине побрзо отколку што се појавило. Девојката не направила ништо во врска со тоа досега, така да не мора да се распнува дека го изневерила емоционално со самото тоа што помислила дали чувствува нешто за колегата. Таа што треба да направи е да седни и размисли дали е монотона врската или има друг проблем, дали си гледа иднина со партнерот, а тоа сама си го знае длабоко во себе. Ако преовладуваат чувства за трета личност, а првата е само навика, тогаш да, најдобро е да се разделиш. Ама само фактот што си кликнал со друга личност и ти е интересна не значи дека си го изневерил партнерот. Кога ќе го вклучиш разумот нема да направиш никаква глупост.
Ама еве кажи ми жити се, што е ова поразлично од дечко кој си скрола на инста и си глеа рандом типки, а е зафатен? Уз пат упознава некоја од тие, им иде муабет, се зближуваат, има некои си чувства, али уште си ја сака женската. Зашо се реагира на ваква ситуација, чим е нормална? Па може колешка од факс му е , може од работа, среќен е што се дружат.
Па има разлика, на Инстаграм не сретнуваш некој случајно туку намерно, на работа такви се околностите, се движиш меѓу други луѓе. И некои од нив ќе ти се погодат за дружба и муабет. Таа рече нема никаков контакт со него надвор од работа, плус свесна е за ситуацијата и нема да ги храни симпатиите. За другото времето ќе покажи. Но долг е животот да не сретниш ниедна друга (било каква) интересна личност покрај партнерот.
Еве нека не е намерно, случајно налетува на колешка некоја, чатаат, се поврзуваат интелектуално. Мислам дека на многу од вас не би ви се допаднало ова, би го осудиле, ако беше машко. Спорниот момент е што има развиено некакви чувства, па се преиспитува самата, свесна дека не чини, па се прашува од кај чувства кон друг, коа тие чувства се резервирани само за една личност, а покрај тоа што е свесна, она сепак мисли на овој, и го мати умот.
Па не е пак баш случајно, свесно одбира да си пишува со неа, мада зависи и од контекстот на пишење. Таа на работа не оди за колегата, оди за плата. Надвор од таму тој не постои, не си чатува со него по социјални мрежи во слободно време. Пак ќе речам, таа си знае. Само кажувам дека ова можи да е нешто сосема минливо ако не му придава значење, и не е толку ретка појава во долги врски кои станале монотони. А ако веќе цело внимание и емоции свесно ги пренасочува на колегата и зборува работи кои треба со партнерот да ги зборува, има проблем.
Видете, во животот се наоѓаме во многу различни ситуации, некои од нив и сами си ги ствараме. Е сега членката наишла на некој со кој како она што вели кликнала, а ваму е во долга врска со човек со кој се и е совршено. Она самата си ставила кочница, се оддалечила и сведува контакт на минимум. Суштината на оваа ситуација по мене е подлабока, дали се работи за монотонија во врска, дали има нешто што колегата го има, а го нема кај партнерот, дали дошло до презаситување...има многу дали, а што е конкретната причина она треба да си размисли.
Ах да, нема никаков контакт со него вон работата...само пишува есеј за него на форумот и прашува дали може и со втор да си поврзан како со партнерот Сите вие вака правите за вашите колеги? Не сум знаела, pardonne moi I mean, маж ова да го пишеше, на 15 страни ќе се распнеше уште вчера Да, зрело постапила што го свела контактот на минимум. Но, тоа не е доволно, ако не седне да се преиспита себеси зошто тој и предизвикал емотивен хаос. Тоа е решението се подразбира. Особено е важно добро да размисли пред да донесува одлука за брак За другите мислења, значи плиз. Разграничете еднаш за што овде се дискутира и не ги извртувајте работите. Не станува збор дека си помислил на друг, си погледнал во друг, дека муабетиш со колега, дека ти е пријатно на работата, дека друга личност ти е интересна на карактер. Девојката воопшто не пишува за нешто вакво што е патем нормално. Самата уште во првата реченица вели дека има проблем и проблем со себе, ова ја мачи бидејќи е свесна како се чувствува или не се чувствува во однос на партнерот. Оти ќе ја тапшате по рамото дека сите сме вака, само некои наводно глумиме, не и помагате
Ама пак се нашле, се поврзале, кликнале. Тоа го зборам, тие си контактираат секојдневно, си разменуваат погледи најверојатно, може и некои сигнали да има, зашо иначе го потенцираше меѓу редови тоа дека не ја занимало демек како тоа он ја глеа неа, неговите чувства? Дали чатува или не, само таа знае. Чим се преиспитува во врска со чувствата, јасно е ко ден. Не контам како не ја гледаат големата слика во ситуацијава? Се појави ли интерес за трето лице у една врска, не е тоа тоа више, ко шо се научиле минливо. Од кај знаат бе дека минливо ќе биде?
Ако ги затворите партнерите во подрум ги намалувате шансите да ве изневерат. Follow me for more relationship advice"
Ова е чувство на восхит, не е емоционално неверство. Не си му се закачила на колегата и не си му рекла дека фантазираш акт со него. Џабе те критикуваат. Штом си свесна дека не треба да го романтизираш оти веќе имаш дечко и не го познаваш колегата надвор од работа, застани тука. Не го мисли него, мисли на дечко ти.
Ќе се обидам да бидам поконцизна и да дообјаснам како се одвиваше мојата ситуација и како размислував јас додека сѐ се случуваше, сепак многу детали се, ако сакам сѐ да опфатам ќе треба до утре да пишувам што како од каде. Апсолутно нема проблем што ме праша, не сфаќам ништо лично, таман работа, самата решив да споделам нешто лично мое со надеж дека би добила членката перспектива како некој кој бил „од другата страна". Одговорот на двете потпрашања е „не", воопшто не се работеше ниту за бес ниту за повредено его, ниту го надраснав по 3 месеци. Имавме две раскинувања во размак од една недела. За првото бев во шок, немав време да испроцесирам што слушам и што ни се случува (добив прашања од блиски дали сум претчувствувала нешто, дали му бил сменет односот кон мене, немаше ништо од тоа, целосно бев затечена), тој дојде преплашен и збунет од тие чувства и ми призна (не беше муабетот готово јас се вљубив во друга, кон тебе не чувствувам веќе ништо, туку чувствата кон мене стојат, но ги има и за неа). Од моја страна немаше бес, само чувствував неизмерна болка. Утредента откако спласна првичниот шок, се договоривме да направиме пауза една недела, малку да ни се средат мислите на двајцата, тој да се соземе и да проба да си ги дефинира тие чувства кон девојката и смирено да решиме што понатаму, зашто не се става крај на 10 години туку така. Да скратам, после една недела размислување, јас решив дека би дала шанса на нашата врска, направив „листа" на сѐ што мислев дека се нашите проблеми и бидејќи повеќе беа индивидуални работи на кои требаше да работи секој од нас мојот предлог до него беше да одиме on a break шест месеци, да видиме до каде сме што сме откако ќе измине тоа време и тогаш да донесеме конечна одлука (времето беше арбитрарно, доколу некој пред време донесеше одлука дека треба да е официјален крај, така и ќе беше). Тој одби, сакаше да проба со девојката. Му посакав среќа понатаму и го замолив доколку се предомисли некогаш да не ме бара и да стои зад оваа одлука, за да не поминувам одново низ ваква болка. Да резимирам, мојот совет да се збори со партнер се базира на ова мое искуство - јас имав недела време да размислам што посакувам за мојата врска, на некој начин донесов „информирана согласност" зашто тој беше искрен со мене, за разлика од другите партнери на луѓето кои ги спомнав во првичниот пост, тие не ни имале шанса да слушнат дека има проблем во нивната врска и да размислат како тоа нив ги афектира и што сакаат тие понатаму. Не го преболев јас за три месеци, само кога дојде и ми кажа дека се кае што не ја „прифатил" шансата за шесте месеци и дека сака да се обидеме повторно, јас застанав зад мојата одлука, таа опција за мене веќе не беше во игра, морав да мислам на себе и на мојата добробит, па и на моето недолечено срце, колку и драматично да звучи. Ве разбирам сите што ќе бидете - too long, didn't read.
Така де, ама општо искоментирав. Ме насмеа сега ептен Точно, маченце ми е комшијата, кажав дека ми е маченце не искоментирав дека имам чувства спрема него, треба пошироко да објаснувам или уште не ме разбираш што пишувам? Значи како што јас кажувам дека комшо е маче и мажот ми кажува дека комшиницата е мачкица, едно е да си коментираш, друго е да ти се развијат емоции. Секако не разбираш, џабе објаснувам. А чекај, фантазија и емоција валда знаеш да дека не е исто? Не ми се троши енергија за луѓе кои од носот подалеку не си гледат.
Ummm во целина, бидејќи сте толку фокусирани да испаднете морално супериорни што игнорирате сѐ друго? Тоа што може да си признае сама на себе и да напише на форум барајќи мислење наместо да изневери додека се лаже себе си дека било грешка како што прават 80% од луѓето е веќе добар чекор. Колку од луѓето се реално искрени со себе? Не сум ѝ во главата, не знам дали е минлива симпатија/хиперфиксација или заљубеност - што не верувам. За заљубеност треба повеќе од пиење кафе на пауза.
