Јас верувам дека после било какво искуство, секоја девојка/жена знае што (не) сака. И ако пред неа стои „силен“ пол што не знае што сака и/или не може да ѝ вети ништо, т.е дреме, во најдобар случај фер е да ѝ направи еден муабет. За ова треба карактер, тоа „влечење“ или како и да го класифицираме е веќе однапред познато со самото тоа што некој ќути и не може да каже „извини, јас хххххх“ (што и да е ова). Секој/а бара нешто во партнер, ретко кој како индивидуа зазема одговорност према својот партнер. Апсолутно, не можеш да тажеш по партнер што не ти го валидирал тоа по кое ти однапред си му го потенцирала (за секоја различно) и се радувам секогаш кога ќе видам девојка која излегла од никаква (без разлика дали кратка или долга) врска и наоѓа друг партнер.
Значи според тебе, сериозен маж мора да сака брак затоа што тоа е единствениот начин да ти докаже апсолутна (?) љубов и доверба? Колку години имаш ако смеам да прашам, дали си во брак и колку години си живеела со партнерот пред да се одлучите на хартија? Сите партнери ги условуваш на тој начин, во кој момент (или во кој година од врската) сте разговарале на тема брак и потпис? Што друго треба да направи еден маж освен да се потпише како доказ дека те сака? Зашто би живеела одделно со партнерот, опциите ти се или во брак или секој со своите? Сериозно никој не искусува заеднички живот пред бракот? Како се стекнувате со доверба и со партнерска рутина тогаш, како осознавате како и двајцата се однесувате во одредени секојдневни и несекојдневни животни ситуации? Мислам може сум со некого во врска десет години, а да сме преспале заедно само еднаш во месецот на пример (тоа би биле 120 пати), насорема некој кој две години живее заедно и силом прилика се познава и открива многу многу повеќе. Јас не го девалвирам потписот воопшто, ме интересира зошто вонбрачните партнери се индиректно класифицирани како несериозни и луѓе кои не знаат што сакаат, или сакаат некого да влечат за нос, искрено тоа беше моето првично прашање, не отворив дискусија за некого да убедувам ниту да се оправдувам, се надевам толку сум јасна. Тргнувајќи од себе, да останев во врска со човекот кој сакаше брак и потпис, гадно гадно ќе се заебев, како што се заеба неговата сегашна жена.
Не знам зашто волку е демонизирана вонбрачната заедница. Не знам ни дали знаете дека истата е регулирана со законски и подзаконски акти. Не е туку така ко шо се мисли плукни залепи и без никакви морални принципи
Бракот не менува ништо, хартијата да смени нешто нема, ама на маж кој што не му е битно тоа парче хартија, а жената што ја сака тоа и дава било каква сигурност би склучил брак со неа, бидејќи нему секако не му менува..
Како што реков, многу партнери, не знаат што сакаат, не може да се одлучи, чека години и живеат одделно. Многу ретко денес се одлучуваат за тој чекор, прават прво веридба па после тогаш. Многу што стапија во брак а ги познавам, не живееја заедно претходно.
..па менува малку хартијата, ако некој од партнерите почине, децата наследуваат семејна пензија до 26 години (еве еден пример од многуте). Сега зависи кој како си толкува и милува.
[QUO Во ред, ама некако излегува дека само на жената бракот ѝ дава сигурност (не мажот), а на мажот му е све рамно.
Правно многу менува, тоа сигурно, не знам точно што уште.. Поентата ми беше дека не ја менува љубовта, почита, карактерот на партнерот, проблемите. Бидејќи повеќе стапуваат во брак со намера дека ќе се смени партнерот, дека проблемите ќе исчезнат, ако не се среди ниту со брак мислат ќе се среди со дете, па ајде не со едно треба две..
Децата наследуваат пензија без разлика на брачниот статус на партнерите, ако се признаени од таткото секако. Сакаше можеби да кажеш жената ја наследува пензијата на мажот, бидејќи статусот на децата е ист во брачна и вонбрачна заедница. Децата се деца, на двајца родители.
2026-та сме, редно е да сфатиме дека секое партнерство си има своја сопствена динамика. Динамика која исклучиво си ја поставуваат партнерите меѓу себе, а не луѓето однадвор, општината или форумот. Што значи, нема едно погрешно и нема едно исправно. Секој пар е различен и има различно гледиште што значи за нив иста бранова должина, ист тим и тоа е сосема нормално. Важно е само да се сакате себеси, навреме да разговарате за важни работи и со партнерот да ви е 100000 пати подобро отколку кога би биле сингл
За правно менува да не се лажеме, не знам што менува и како, не сум многу упатен во тоа.. Ама пример јас ако почина би сакал мојата жена да ја наследи мојата плата и да не се мачи, ако веќе може така..
Абе не врат - шија. И да не се во брак т.е вонбрачно, таткото треба да даде изјава за признавање на детето. Да не одиме офф-топик.
Зборуваме за децата, а не за брачниот другар. Децата имаат полно право на здравствено осигурување, поделба на имот и семејна пензија без разлика дали се родени во брачна или вонбрачна заедница или се посвоени. Да не ги мешаме работите.
Не зборевме за одделно живеење. Одделно да живееш може и у брак да си, па да не те есапи за жив/а и да си прави гадости, со оглед на многу од денешниве бракови какви што се од 'љубов' создадени. Љубов, почит, верност и што ти знам таму, или се има или се нема, независно од парчето хартија.
Да, таткото дава изјава кога се раѓа детето и во извод од матична книга се впишува родител, тоа не е проблем. Но не шири дезинформации, децата и сопругата се правно две различни работи. Децата си се заштитени.
You wanna bet some money? Ама да, секој со своите убедувања додека не го разубеди животот. Битно да сме живи и здрави.
Да ама пак е битно како тој човек гледа на тебе, и треба да се потпише дека е татко и дека ги прифаќа. И зошто ако веќе има деца партнерите ко партнери не се битни? Зошто мајката не е битна?
Не сум воопшто напната, аргументираш со неточни информации, мислам дека е во ред да те исправам, за да престанат жениве да ѝ се тресат на пензијата.
