Ние сме во брак 2 години а во врска бевме 1 година. Мене се ми е истосега обврски тоа е нормално. Иначе подобро ми е во брак
Љубовта откако ќе се омажиме е всушност самата таа љубов што ја доживуваме од самиот почеток, ако сме биле еден за друг, ако ја имало таа искра и таа хемија потребна за меѓусебниот опстанок и заедница сметам дека нема простор за негативни дискусии за темава. Но, нели се се менува и ништо не е вечно, прашањето е колку ние сопружниците сме доволно заљубени еден во друг и колку тоа сме спремни да издржиме пред предизвиците низ животот и секогаш да останеме како "едно", не тврдам дека ништо не може да се смени во однос на самата љубов и односот меѓусебен но тука навистина се во прашање големи фактори. Лично за мене, таа љубов и таа блискост што ја имам со мојот сопруг е непроценлива и далеку пофанцинантна во брак и заедница. Немав време да разглабам како беше во врската но дефенитивно живеачката ми е далеку пофантастична. Во смисол на самото поминато секојдневие и ноќта, компромисот на самата обострана фунционалност, будењето покрај најважниот човек и самиот живот живеејки го со него. Ми се чини дека никогаш во животот нема да се покајам за мојаа одлука за да бидам среќна, исполнета и заљубена. Да имам и уште еден живот би го барала истиот човек под дрво и под камен и без размислување би му го посветила остатокот на мојот живот, без разлика на се!
Љубовта е поголема и мн ни е поубаво сега зошто сме цело време заедно Тој ми е најголемата поддршка и едноставно не можеме еден без друг.
Поинаку е, љубовта е позрела, па тоа е нешто прекрасно. Градиш заедничка иднина со некој без кого веќе не можеш да си го замислиш животот. Правите планови заедно, ги остварувате или се носите со последиците на неуспехот. Се борите заедно. Нема ништо поубаво од тоа да се разбудиш покрај својот сопруг, да го испиете утринското кафе заедно и да си дадете елан за наредниот ден. Според мене, битно е убаво да се познавате еден со друг, да си верувате и безрезервно да се поддржувате, тоа е клучот за доживотен и успешен брак. Треба да си се посветите еден на друг, да правите другиот да се осеќа сакано, почитувано и ценето. И се разбира, никогаш да не ја загубите смислата за хумор.
