Па, така де овде сме сите со едне куп болести....хахахахах...незнаеме што имаме повеќе анксиозност, депресија, опсесивно-компулсиво пореметување, дереализација, она твоето неможам да го запамтам....хахахаха
Ти треба поотворено да зборуваш за твоите симтоми со некој од блиските, колегите на работа....гледаш овде веќе ти олеснува...недозволувај да ти се насобира...ќе ЕКСПЛОДИРАШ бре...
Ај сега кога се стиши малку ситуацијата да ти кажам нешто многу сериозно... МНОГУ БРЗО КУЦАШ...неможам да те стигнам...
Ма сите сте здрави....никој од вас не е болен. Ова од многу мислења и анализирања е ......мавнете на љубов луѓе....хахах ама на некоја бурна љубов.....нема да имате време да мислите на аксов....
Да, тоа е ама не сакаат да признаат...да си фатат некој кој ќе им 1/4 доза љубов насабјале 1/2 љубов доза попладне и 1 цело **** навечер...ќе се препородите...
Да, здрави сме само ни требаат „витамини“, „аминокиселини“ и по некоја „тревка“ убаво распределени во денот...хахахахха денес сум нешто многу расположена.....ме изнасмеа Крик и незнам каде сега се сокрила...хахахахаха
Znaci da mu kaxam na mojov poaktiven da bide a? E pa stom e taka otidov jas na 1 celo...poso e vecer!!! ****
Море и да не е така...и да те нерви ќе се замараш шо го нема ова она....се е полесно од ова анксов. Јас се спасив од чумава и тоа кога се откажав дека има спас се спасив. Ех кога ке се вратам на темава наназад и се читам како кукав и од кревет не станував ми е криво што не бев посилна. Затоа што 10 години се плашев дека ке ме мавне срце...дека имам шизофренија...дека сонувам..дека ке умрам и ништо од тоа не се десиииии. Затоа факајте се за било што од кукање нема спас. Правете било што само немајте мбогу слободно време.
Луѓе, значи така слатко си се изнасмеав вчера седејќи дома на форумов што да ви кажам....ми се продолжи животот за 10 години....
Здраво на сите Ве читам долго време, ама сега првпат решавам да ви пишам. Со психички болести се расправам од мала хаха, ама анкциозноста до овој степен ми се појави пред околу 5-6 месеци. Се случија некој ствари (ништо страшно меѓутоа се одеднаш) и постепено анкциозноста ми се засилуваше за да дојдам до степен кај што не можам буквално од дома да излезам од страв сама. Најгаден симптом е дефинитивно чувството на дереализација и дека едноставно моето тело не ми припаѓа мене. Меѓутоа јас знам дека ќе помине. На 12-3 години успеав да го надминам ОКП така да ќе успеам и во ова. Уште имам црни мисли, уште сум хипоходрик, уште мислам дека ќе умрам кај да е, ама секој ден е подобро и подобро. Денес се враќам на вежбање, поздрава исхрана и се надевам дека ќе успеам целосно да си ги контролирам мислите. Сакав само да споделам искуство и да ве поздравам. Сите сте исклучително силни ( како што кажав ве читам веќе некое време),ви посакувам поскоро да се решите од ова еднаш засекогаш и имајте убав ден
