Анксиозност

Јас откако работам од дома, си го најдов мирот. Сум го искусила и тоа и тоа.
Има платформи за комуникација со колегите, така да не е толку страшно.
Сакам луѓе, интересна и духовита сум меѓу луѓе. ама си сакам и мир.

Лесно ме нервираат ситници, на пример не сакам некој кога штрака на тастатура, да џвака мастика како да ја силова, да ми шлапка некој додека јадеме на пауза. Башка шушкања, оговарања, рекла казала.
Особено во средини со поголема група на луѓе.
Па прашања што си денеска тажна, среќна, нерасположена, расположена итн,

Мислам дека hybrid систем е најдобро. Ама не секоја фирма го нуди тоа.

Ако имаш по анксиозен карактер, подобро ти е меѓу луѓе, за да се челичиш

 

Немам никогаш добиено досега, и се' ми се случува...

 

Дали некој бил на државно кај БОЈАН ЃОРЃИОСКИ ?На клиника ,ако може искуство.Се работи за студент со малку финаасии ,па сака на државно,или некој друг,било кој во СКОПЈЕ?Моите искуства се со приватни лекари и психолози,па не можам да препорачам.

 

На неколку денови да ме пушта ќе летам хахаха
Најчесто кога сум сама, кога сум излезена итн. А сама сум со бебчето секој ден. Маж ми во 17 доаѓа од работа. Жал ми е многу за детето што и тоа ми е постојано затворено ради мојов ум. Чекаме татко му да е дома за да излеземе болноооо
Кога доаѓа маж ми изгледа се олабавувам и само ми се спие, лежи, се осеќам изморено и без енергија

 

Извини, се пошегував малку. Сакав да ти кажам не се секирај, се' ни доаѓа на сите..затоа сме анксиозни.

 

Здраво на сите.
Сакам да ве прашам како би ја опишале вашата анксиозност?
Дали е повеќе страв од нешто конкретно или буквално ви е страв од се'?
Дали и во најлошите периоди имате некое "safe place" каде може да се смирите?

 

Дали од анксиозност може да се намали чувството за топло и ладно?

 

Цел циклус го исплакав. Еве и денес на 5 ти ден си плачев. Хормони ..

 

имам проблеми со дишењето неможам да си вдишам до крај, но чувството ми е постојано не ме пушта не е периодично, сега со маглавс ептен ме гуши како воздух да немам дали некој се чувствува слично или некој друг проблем имам

 

Ист сум веќе.
И сонот си го пореметив од руминирање.
Дали си пробал/а медикаменти?

 

Oh yeah, веќе 8 години. Сменив шлен и плен. Претпоставувам дека без нив ќе биде похаотично, ха! Навечер ми е најубаво, порано едвај чекав да осамне а, сега - да се стемни.

 

Како сте со анксиозноста во предновогодишниов период? Имате ли некои стравови или нешто што ве мачи? Мене социјалната анксиозност полека почнува да ме мачи

 

Охххх..
Два месеци како се борам со несоница. Два три дена спијам убаво, два три едвај или ич. И вака во круг.
Ќе морам изгледа и ја на медикаменти..

 

Мене се' буквално.
Цела вечер не спиев од страв и тага.

 

Dali vi se slucuvaat vrtoglavici?
Jas stanuvam od spienje i pocnuvaat

 

90% од времето е поради страв создаден од неизвесност и потребата за сигирност, а останатото е кога сум фатена во небрано и сум принудена да правам нешто што не сакам.

Страв од било што. Прост пример, се будам со исекотина на дланката, подотечена, прва помисла што ми прелетува е "зошто е отечено, не е нормално исекотина да е отечена, што ако ми влегла од оние бактериите што "јадат" органи и наскоро умрам". Буквално, тоа е прво што помислувам. После уште малце се самомачам у анксиозност, се преиспитувам од каде ми е исекотината, за да се самофатам шо праам и да почнам да се враќам во реалност со самоубедување дека е само исекотина, дека сè ќе биде океј, дека преувеличувам поради анксиозноста, итн.

Телово и психата лошо ми реагираат на промени. Оттука сета анксиизност. Пошо поголемиот дел од животот бев склона кон негативно размислување, сè уште ми е во природа најпрво така да размислам, да изреагирам.
Се дешава нешто на работа... најпрво ме тресе анксиозност како ќе ми го сјебат раатот, ќе ми сменат позиција, ќе ме отпуштат... нема да можам да најдам работа долго време, или ич... нема да заработувам... нема да иам стаж... нема да иам пензија.... ќе завршам на улица... ќе умрам сама надвор некаде.... Оди возот на анксиозноста, чу, чууууу... се фаќам како уплашено филмови си праам и почнувам да се враќам назад во реалноста.
Абе you name it, што и да е, најпрво имам бран на негативни мисли со огромна несигурност и јако чувство на паника. По дифилт. Да не ме видиш кога треба да патувам... тоа ми е најголем стрес мислам, анксиозност левел бесконечност, едноставно не можам поинаку.

Според мене чарето пред сè е да се прифатиш таков каков што си. Тоа не значи да се оставиш да бидеш жртва на анксиозноста, туку едноставно да го прифатиш фактот дека телото така ти реагира и да научиш да се справуваш со неа.
Мислите се само мисли, можеш да имаш било какви мисли, за секоја негативна тажна очајна страшна плашлива мисла, можеш да имаш спротивна. Тука лежи борбата. Да не се саможалуваме и претерано кукаме оф леле мислам вака мислам така, кутрата јас. Мислиш што мислиш, не можеш некои мисли да ги спречиш, сами се формираат, тоа не значи дека СВЕСНО не можеш спротивни мисли сам да формираш. "Ќе паднам, ќе се онесвестам"... "Не, нема да паднеш, нема да се онесвестиш." "Што ако има војна, што ако мора да пребегнеме, што ако сè ни уништат, што ако сè изгубиме...". "Немаш појма што ќе се случи, си правиш филмови, ништо од тоа нема да се деси, уживај".
Едноставно решаваш дали ќе бидеш жртва на анксиозноста или борец против анксиозноста. Јас сум голем верник дека ако се решиш да не бидеш жртва, со тек на време, со пракса на посветено спротиставување и борење, анксиозноста ќе изгуби огромна моќ и тежина. Да, ќе постои, ќе ја имаш, осеќаш, ќе те дрма. Ама нема да ја сфаќаш така сериозно да ти прави сериозен проблем и да ти го уништува уживањето во животот.

 

Ти благодарам што го сподели ова искуство. Да знаеме дека не сме сами и дека на многу од нас ни се случува исто или слично. Делиме исто човечко искуство и тука сме за да се поддржиме.

Мене многу ми помага филозофијата на будизмот - непостојаноста. Не како концепт туку како искусување на вистината - Се е променливо, па и анксиозноста.

Би сакал да споделам дел од блог текст од Гешталт перспектива, за кој се надевам ќе помогне да ги поминеме празниците посвесно и помирно.

Социјална анксиозност за време на празниците

За многумина од нас дружењата знаат да бидат извор на анксиозност.

Од една страна посакуваме да се поврземе — од друга постојано сме на штрек како нè доживуваат другите.

Размислуваме што ќе кажеме, како изгледаме или дали сме „доволно опуштени“.

Во тој обид да оставиме добар впечаток - го губиме контактот со себе и останатите.

Го криеме срамот, несигурноста, непријатноста — и токму тоа го продлабочува внатрешниот немир.

Ако ти се појави социјалната анксиозност:

- Апсолутно прифати ја - без да се бориш со неа

- Забележи каде во телото ја чувствуваш

- Кои емоции и мисли ги забележуваш?

- Запрашај се - Што ми е потребно сега? Од што се плашам?

Потсети се дека луѓето повеќе се преокупирани со себе, отколку со тебе.

На истата маса има луѓе кои исто така се грижат како другите ги доживуваат.

Со каква тага ќе ја прославиш новата година?

Додека предновогодишните празници носат очекувања дека треба да бидеме среќни, и весели - во многу од нас тагата тивко тагува.

Тие “Среќни” очекувања прават притисок да ги гледаме тагата, бесот, разочараноста, апатијата, депресијата како непосакувани гости. Додека тие тропаат на врата, ние се преправаме дека сме среќни и ги оставаме на студот.

Може ли да се обидеме да им отвориме врата на овие гости? Да ги поканиме во ресторанот, дневната, плоштадот. Да ги држиме за рака и заедно да прославиме со нив?

Наместо да ги заклучиме и оставиме сами - да ги слушнеме.

Кога ќе се појават да им дадеме глас – преку збор, пишување, цртеж, солза, разговор.

Па и некоја чаша вино.

Зашто само кога ќе им дадеме место, тие чувства стануваат дел од животот, наместо да бидат товар.

Во исто време да се потсетиме дека Новата година е момент за нови почетоци. Т.е. секој ден, секој момент е можност за нови почетоци.

Секој момент е можност да погледнеме на нашата ситуација со различен ум. Да ги видиме емоциите како информација за раст, созревање, будење. Можност да се вратиме сега и тука. Да бидеме благодарни за тоа што го имаме и мирни со работите какви што се.

На кои “непосакувани” емоции ќе дадеш простор оваа Нова година?

Имајте Свесна Нова 2026та

 

Мене стоицизмот, скоро врз ништо немаш контрола и моменто мори.

 

Nekoj za razgovor

 

Zdravo
Veke 4 meseci pijam Magnezium glicinat na NOW i sekako custvuvam razlika pdobruvanje, no ona sto me zagrizuva e pulost mi e cesto 50-55 retko da mi e nad 60. Dali na nekoj mu se ima sluceno? Citav deka mozebi moze da e od magneziumot no ne znam.. Da napomenam, ne koristam drugi lekarstva, sekako ke posetam kardiolog, cekam da pusat termini. Predlozete mi dokolku pozmavate nekoj dobar, a da ne e na peivatno. Fala