Poveketo smaceno koga pisuvame edvaj nekoj ke odgovori za da pomogne treba da sme poaktivni za da si pomogne edni na drugi da spodelime poveke iskustva da ja pobedime ovaa prokleta panika anksioznost !
Порано искрено многу ми олеснуваше форумов. Сега што викаш, едвај некој да се најде да пише И јас ќе прашам нешто и се осеќам изигнорирана хахахаа Иначе од саботата почнав со половинка цитрам од сабајле и се осеќам зашеметена. Од кога почнуваат вообичаено да делуваат ад? И дали има некој вакви ефекти, поспаност, без енергија, зашеметеност, осеќам како некој да ме бутка кога се движам или уфилмана сум нешто
Ne pijam ad pijam prirodna baza nikogas ne sum pijela ad bev na lekar ne mi davaat mi vikaat premnogu sum mlada inace i jaas gi imam isite simtomi mi se spie osekam bez energija duri ako stanam da napravam nekoi raboti na primer da zacistam po doma se mislam deka ke pandam pd sto nemam sila zasamatena sum kako da nekoj me butka kako da lebdam i glavata mi e kako go magla Inace koga go citav forumot me ohrabruvase mi davase sila od prethosnite citani iskustva zatoa resiv da se zaclenav si rekov ke si pomogneme edni na drugi no nisto od toa
Sami na sebe samo mozeme da si pomogneme. A drugite iskustva ni pomagaat so toa sto si vikas e ok e i na drug se ima deseno, znaci nisto ne e strashno. I se teshime sto ne sme sami, za zhal mnogu ne ima. I mene do sega ne mi davaja terapii ama vishe neophodno beshe, sama pobarav. So 1god bebe sum na koe sum mu povece od potrebna. Pomosh nemam od nikoj, se sama okolu nego, edinstveno od mazh mi ama mazh mi vo 17h doqgja doma. Ne izlagam od doma, zhal mi e zq deteto shto mi e "kazneto i osudeno" doma da sedi po moja vina. Zatoa morashe nekoj cekor da prevzemam
До обврските е. А, за анксот не е доволно други да тешат. Мора самите да најдеме начин како да се бориме.
Jas sum vo stransvo sama nemam nikoj svoj so dve mali deca maz mi e na rabota po cel den vo moj grb se e na teret domasni ovvrski pazaruvanje zemanje od skolo nosenje se e na moja glava imam svekrva taa zivee vo dolniot kat ne mi pomaga ama bas vo nisto gajle i e plus koga idam na lekar se sama se boram plus ne znam bas dobro jazik
I svekrvami e na dolniot kat pod mene i jas sum celo vreme so deteto ama ona saka da sheta, si vika si imam jas svoj zhivot. Ama koga ja vikam znae da dojde da go pricuva i sl
Да сум ко тебе во прва прилика одам правам пудинг, си испитувам терен и во акција. Жали се жено и глуми малце повеќе. @Adidas888 ти препуштам со советите, таман и јас нешто да поднаучам кога ќе дојде времето, да сум баш без конкуренција.
И мене ми беше тешко, полудев начисто, и накрај си се прифатив таква луда, некогаш си пивнувам некоја чашка, некое диазапамче ако се најде донесено од мк, одам си трошам пари, си планирам шо следно ќе си купам, и така И нормално, по 2, 3 саати на телефон со другарките на камера Мора да си го исполниш времето
За жал се повеќе не има.. Јас искрено кога ќе ја отворам темава си вртам стари објави тогаш имало повеќе епматија, разбирање, желба за помош.. Сега некако секој само си ја пишува маката, дали некој ќе му врати или не не се знае, но битно се искажал и му олеснало. Јас лично сум помагала сум делела совети, доста и во приватни пораки и кога дојде ред да прашам за едни капсули бев игнорирана што вртејќи наназад видов дека истите тие некој членки ги имале користено а не споделија никакво искуство. Ми падна криво да бидам искрена и затоа веќе ретко учествувам во разговориве тука, а не дека не сум анксиозна, си ја мкнам со мене стостојбава со години
Вака. Групи на поддршка се многу моќни. Кога се контролирани од стручно лице па не се хранат сечии делузии. Тука се лутите дека некој не стигнал да пиши нешто, или да помогни. Помош за анксиозност само кај стручно лице. Не знајме дали некој видел нешто и колку е активен за да пиши. Не можи ни да се тапшаме по рамо само и да храниме стравови и делузии. Башка секој е различен и то шо ти помогнало тебе, за мене можи да има контраефект. Мора психотерапија, и доколку е потребно таблети. И ако не кликниме со терапевт - кај друг. Јас сум особа со анксиозност, која се соочва дека истата е веројатно OCD, само ме мрзи да закажам термин и таму. Од ко сум на форумов, мене темава ме вознемирва до плафон. Јас ако читам дека вие имате Х симтоми - јас си замислувам дека ги имам истите. Ако јас читам дека вие имате Х мисли - јас си замислувам дека ги имам истите. За мене најмногу помага игнорирање. Шо ми смета го игнорирам. Пример Актуелни Политички Настани на форумов можи да ме остај без сон со недели, како и ова тема. И ги избегнувам. Ова дип ми е во "агенда" па куц-туц површно читам. Ве молам, ова еве "другарски" го велам, тргнете линија и видете дали барате вистина реална помош од непознат или едноставно си ги храните меѓусебните стравови. И уште за ова: Океј е да знајш и дека не можиш сам и да треба да се потприш на некој друг. Наша одлука е само да сакаме промена, ама вистина да сакаме. И кога сакаме промена и сме отворени кон неа - ќе стигниме до решение. Ама ако misery loves company и не сме спремни да смениме нешто, тогаш и 100 терапевти и 1000 групи за поддршка се џабе.
Тешка е оваа битка. Да не делувам песимистички, но мислам дека мал број се имаат "излечено" од оваа состојба. Ние со здравје да си ја носиме Јас више изморена сум, 17год мака мачам и уште не научив да ја прифатам и да живеам со нејзе. Но од друга страна некогаш кога ќе застанам да размислам, си викам лелеее значи колку сум била јака, нема низ што немам поминато и фала му на Бога еве ме... Од вчера вечерта сум со паники од инфаркт. Цело време ракава лева ме боли А кој е тој што не сака промена? Кој е тој што постојано сака да е во аларм 24/7, кој е тој што сака да е вознемирен и во паники на секое излегување од дома, кој е тој што сака да е затворен како птица во кафез на сончево време и да не набројувам милион работи. Имам работено и со психијатри и со психолози, преголема желба имам за живот и слобода, преголема желба имам за промена и се ама ете цел живот најубавите години се вртам во круг. Неможеш да кажеш дали некој сака или не сака промена
Многу луѓе лол. Ќе бидиш изненадена колку едноставно не барат асистенција (некогаш дури и ради стигма) и доколку се принудени на истата има отпор, или се опипува тема за која не се спремни и пак, има отпор. Терапија не е права линија, нашето ментално здравје исто така не е права линија. Имаме несвесни кочници. Така да не го сфаќај лично ова, или ко напад. Сфати го дека ова е реалност за некои луѓе. Толку.
Анксиозност секој чувствува. Нема лек, затоа што си човек и мора да ја чувствуваш. Кај тебе и другите се јавува во една хронична форма. Анксиозноста се храни кога се плашиш да направиш промена и живееш во зона која ти создава комфорт. Иронично е, но за да не живееш во страв треба да го правиш она што ти предизвикува страв. Но, повеќето работат тоа што не ги исполнува, или работат некаде каде што се потценети, живеат со партнер кој не ги исполнува, имаат burn out, се жртвуваат за друг, а своето не го гледаат. Се додека правиш нешто против себе, ќе ти биде и телото против тебе. Затоа што во анксиозност иако умот е во телото и соработуваат, во твојата свесност се два различни поима. Телото ти реагира додека си на работа, затоа што умот не е задоволен и бара промена. Телото ти реагира дома, затоа што или треба да се отселиш од кај твоите или треба сериозно да смениш нешто со партнерот. Ти реагира секаде каде што умот имал некаква процесуирана опасност. Не е страшна анксиозноста ако знаеш да ја искористиш во твоја полза. Но, дел од луѓето иако сакаат да не се анксиозни, не прават ништо со себе за да не бидат. Џабе е работа со психолог, ако само се гледаш себе си како жртва или не сакаш промена. Промената ќе ти ја донесе среќата иако треба да паднеш уште подлабоко за да станеш. Голем дел од луѓето кои веќе се анксиозни не сакаат дополнително да страдаат. Но кое добро нешто се случило без ризик? Искрено жал ми е низ што поминувате. Но, треба повеќе да се жалите себе, да ја искористите и да направите нешто што е во вистински допир со вашите желби за постоење.
