Тие што анксиозноста или други слични проблеми им се буквално идентитет, комфор зона и што сакаат останатите само да ги сожалуваат и не можат да се замислат во "нормална" состојба. Многу ги има, верувај.
Не е мрза, како што многумина ќе кажат. Некогаш е разочарување, вложување премногу напор во работа, врски. Трауми, смрт на близок и сл. Соочување со сите проблеми.
Не ми е верно искрено но ок ете штом постојат такви. Можеби деканне се чувствувам ко таква па затоа не ми е верно...
Џабе е и секој ден да сме тука, кога не секој/а сака да ги примени советите кои му/ѝ се дадени. А, ништо надворешно не може да помогне додека самата личност не се реши дека ѝ е време за промена.
Што ви помага кога сте анксиозни? Јас посегнувам по (брза) храна и емоционално прејадување со слатки, кафе за да се "фокусирам", doomscrolling на инстаграм, се "гасам" со слушалки на уши, а сите овие работи ми ја влошуваат психичката состојба. Наместо тоа пешачење, разговор со другарка, тренинг, и слично знам дека би ми помогнале но не секогаш имам енергија за ова.. Единствено можеби пишување на лист хартија како де чуствувам ја вади анксиозноста од мене.. Дајте идеи што друго ве смирува вас?
Pijam b6 i disam i izdisuvam dlaboko si go mijam liceto so ladna voda i naogjam nesto da pravam po doma ili se javuvam na drugarka ili na majka mi Da vo pravo si no kolku pati se resiv za promena si rekov stop anksioznosta ne w po silna od mene no tie panicni napadi odednas se pojavuvaat i mene ne mi e jasno kako pogotovo navecer
Бидејќи претпоставувам дека не го рачунаш психологот, прифати го тоа и ќе ти олесни. Последица се од животот, ти треба да согледаш што. Психолог треба да ти помогне да сфатиш ако не можеш сама, но и покрај сè, треба да имаш одредена рутина на одржување на спокојот, да самопрепознаваш што е добро за тебе, да гледаш во себе и да функционираш по твоја замисла. Тука лежи работата.
Bev kaj pdiholog mi doagja mnogu ubavo vo momentot nekolku dena sum dobra i op posle toa se pojavuvaat panikive tamam nesto ke me zdobole odma mislam na najlosoto deka ke umram na srcev ili mozocen udar itn … ( mlada sum so samo 26 godini ) bev na vezbi za hiperventilacija ne velam ne vo red za razlika od prethodnite meseci sega sum mnogu podobra mene najveke mi pomogna tehnikata za disenje sto me ucea
Да, покрај психотерапевт, да те врати на прав пат со размислување и да те насочи и да те акни со реалноста
No mi dade edna applikacija da ja simnam na app store so nejze da disam imaa i meditacija i pomaga za panika Ako sakas ke ti ja dadam pisuva na francuski se nadevam deka ke se snajdes
Секогаш има нешто, ете кај тебе една од работите е филмовите што си ги праиш кога ќе те здоболи нешто, работи на тоа, самата си создаваш стресови со измислени сценарија. Гледај вака на работи: наместо имам анксиозност - животот ми е лош, обратно е, имам живот - анксиозноста ми е лоша. Иначе да, медитацијата многу помага, јас лично 6 години веќе медитирам, мада во последните 2 не постојано, и штом престанам подолг период осеќам разлика. Нема многу заинтересирани за медитација, мислам пред сè зошто очекуваат одма некаква магија, а всушност треба неколку месеци за да има корист. Како и да е, продолжи да ги правиш работите што ти помагаат.
Ансиозноста не може да биде лоша. Буквално е механизам за преживување. Би рекла дури дека одлично те штити штом е во хиперактивна состојба. А начинот на живот придонесува колку ќе биде интензивна. Замисли седиш на работа, ти се гади од шефот, ти се гади од колегите, нозе ти се враќаат, ама ти одиш. И одеднаш седнуваш на работното место почнуваш да губиш воздух, па ти се врти, па стануваш и мислиш дека не знаеш да одиш. Односно стануваш анксиозна. Телото не прави разлика меѓу различни типови на опасност. Тебе ти се гади од работата, ама очекуваш на телото да му е океј. Нема да му биде. Ти вика, оди си или ќе кулминирам во паничен напад. Ама ти седиш, одиш или не одиш на психолог и чекаш анксиозноста да ја убиеш со апчиња. Што е океј, но тоа не значи дека треба да седиш на тоа работно место што те гуши. Не ја менувај анксиозноста, нема да успееш, смени си го животот. Со тоа не дека си извојувала некаква борба со замислен непријател, туку буквално си покажала муда да се бориш за себе. Сумирано зошто и како се случува.
Те прашувам дали имаш и дали имаш доживеан парализирачки напад на паника, и анксиозен напад? Зашто едно е да пишуваш теорија а друго е да живееш со тоа. Тоа е исто како јас што немам родено да давам совети во темите за бренеост, за пороѓај и слично. За некои работи освен ако не ги имаш искусено не можеш да даваш совети.
Не е тоа ексклузивно право на поединци. Како што реков сите ја имаме. Кај мене беше поинтензивна. Се уште имам анксиозност и не сакам да ја немам. Во дадени моменти живот ми спасува. Реагира кога не размислувам рационално или кога правам нешто против своја волја. Не значи дека си имала помало анксиозно растројство ако за пократок период согледаш што всушност е. Е сега имаш две опции, да ми пишуваш колку јас појма немам или навистина да размислиш што пишувам. Може и глупости се за некој, но мене анксиозноста ми е исто потребна колку и среќата.
