Кога сте попнале со ад дали имавте пад на енергија и поспаност и зашеметеност? Од кога сте почнале да осеќате промена? И дали со тек на време се регулира и поспаноста?
Јас кога почнав првите 2 недели ме тераше само на спиење. Имав и боледување земено за да се опоравам убаво. После бе се сеќавам. Ама мене ми се погоди од прва терапијата.
И мене ме тера само на спиење. Кога ќе легнам неможам да заспијам или само 10мин Ама и со бебе сум, така да, неможам да се луксузирам со спиење Затоа пак навечер во 9 во кревет, кога го успивам јас готова сум
Точно има такви,ама ти нејќеш некој да те потсетува на стари рани или трауми,За некои ова е добро зашто псхотерапија е болен процес,и имаш одбрано да пиеш лекови и да живееш натаму.Еве кај тебе функционира стануваш одиш на работа,живееш исто како сите други и без терапија.Па и за други болести е вака имам дијабет,или нешто друго и се разбира ОДБИРАМ да функционирам.Нормално дека ќе продолжам.Е има денови кога има драма или имав паничен пред некој ден ден,лежев пола ден во кревет,упкав и туфкав ама на другиве дома не кажав ,што ќе ми прават?Нејќам да ме гледа така никој се молев и слушав медитации,и чекав да помине.Утредента со нови сили.
Анксиозно растројство и панични напади не се болести туку состојби. Не си болна, никој овде не е болен. Болест е Шизофренија, Биполарност, Клиничка депресија и ред друго. Ова нашево не е болест. Не си ставајте во глава дека сте болни!!
Во сооднос на темата што се зборуваше погоре, ви оставам краток исечок од моментално книгата што ја читам за overcoming the death anxiety од Ирвин Јалом, ја препорачувам, мене искрено толку ме смири во поглед на тие мисли дури фасцинирана сум. “No positive change can occur in your life as long as you cling to the thought that the reason for your not living well lies outside yourself. As long as you place responsibility entirely on others who treat you unfairly, a loutish husband, a demanding and unsupportive boss, bad gens, irresistible compulsions, then your situation will remain at an impasse. You and you alone are responsible for the cruical aspects of your life situation, and only you have power to change it.” Во кратки црти, дека сите ние треба да се трудиме да сме подобри секој ден и дека сами сме одговорни за сѐ она што ни се случува, како и за психата. Ви посакувам убав празник, поминете го во природа, со најблиските, во мир и спокој
Болни сме и тоа отепани, ова е болест исто страшна како и најтешките болести,само се тешиме дека е состојба
Мене психијатарот ми кажа категорично дека не е болест. Така да ти како сакаш мисли јас не дозволувам да ме контролира.
Анксиозното пореметување и паничните напади се реакција на организмот од претрпена траума,последица од хормонско пореметување и потриснати емоции. Кога личноста е под константен стрес ( за кој не ретко и сама не е свесна туку живее во таа средина, Читајте синдром на Варена жаба) телото го троши серотониниот, го крева кортизолот и андреналиот и е во постојана fight or flight состојба. Откако траумата ќе помине, телото се уште е во состојба на готовност да се брани од нешто што нема никогаш да дојде. Најчесто се тоа 1. Кавги во семството кое ги слушало како дете ( нестабилен брак, токсична околина, алкохолизам, неврства ) ама останувале во брак ради децата , оние кои денес е на АД. 2. Преживеана траума и потиснати емоции за истата за да се справи И затоа сега од се осеќаме "страв". Затоа што никогаш не сме имале сигурност, почетна база на смиреност и се било вон наша контрола. Сетете се само колку од вас како дете бил учен: Ќе дојде татко ти од работа, ќути, биди мирен мора да одмори. Не зборувај пред дедо ти и баба ти. Молчи сине/ќерко за мир во куќа... она што за нас било нормлно всушност било токсично. Мораш да одиш кај тие и тие родини (а тие те навредуваат, ги оговараат твоите пред тебе, тебе ти е неубаво). Мораш да направиш ова Мора да направиш она.. Затоа велам, за да си излечите анксиозност погледнете си назад во животот и реиспитајте каде бил тригерот. И ве молам кога имате траума, барајте помош на почеток. После е мнооогу потешко.
Наврат неколку вечери многу се будам навечер, можам ли да испијам еден мелатонин со Б6 што е комбиниран?
Полесно е да си убеден дека е болест и тоа болест што не се лечи, па така, јбг, нема што да правиш, нема зошто да се трудиш. Ама животот е премногу краток за така да го живееш.
Дали откако ќе ви заврши осеќате невроза, не сакатње луѓе да видите, не доседувам на столица на работа. Еве се напив два пати по 1/4 аклонил ама не можам да издржам ќе пукнам
Да си бараш повеќе мислења, и тоа од психолози, не психијатри, зошто овој те има закопано у мртва точка, нема никогаш да напредуваш во справување ако стварно мислиш дека боледуваш без можност за исцелување.
По што заклучи дека е во право? Незнаев дека анксиозност е болест. До сега од стручни лица омам слушано само дека е состојба...
