А тие што со децении пиете терапија (настрана 'работата'), дали се гледате/осеќате себе си како истата личност од пред 10 години и од пред 20 години? Истата личност само постара? Толку ништо се нема променето во основата? Еве лично, пред 7 години ми била дијагнозирана анксиозност и плус социјална анксиозност. Денес да отидам гарантирам дека ниту едно нема да ми биде дијагнозирано. Ама апсолутно максимално комплетно сум друга личност, комплетно ми е променет и менталитетот, и перспективата на животот, светот, себе си, и пристапот кон проблематиките, емоциите, комплексите, многу трауми се исцелени (само присутни као некаков дел од минатата јас), итн, итн. Да, пак ја доживувам анксиозноста, но нема толку јак ефект, тоа е што е, ама сигурно нема да имам дијагноза. Не го кажувам ова као фалење или омаловажување на други, само малце ми е неверно да си ист цел живот, шо се вика. Диклејмер: праам муабет само, ме интересира за да научам, не напаѓам, не омаловажувам.
Да Има луѓе што не ги допира време. Татко ми ми вика како можеш да мислиш на времево, секое време си е убаво хахаха
Како ти успеало? Иначе, да, не сме истите, сменети сме, но само анксиозноста е постојана, зборам за себе..... Некако како да ми оди работава се на полошо и полошо, за жал....
Многу работи испреплетени истовремено, ама ако може да изберам тоа што најмногу имаше влијание тогаш тоа би било стоицизмот. Многу практики од оваа филозофија ме измоделира во друга личност, и ден денес ме води низ сè, вклучувајќи го и справувањето со анскиозноста. Всушност многу од тие нешта се разработуваат со психолог, мој впечаток. Паралелно почнав со медитација. Со пишување во дневник, но со специфична практика, понатаму сфстив дека праам shadow work. Со фокусирање на добра исхрана и да бидам што е можно повеќе физичка активна. Со давање предност на читање книги, над скоро секое друго хоби. Со фокусирање на тоа што ЈАС можам да го направам, вклучувајќи и прифаќање на тоа што не можам да го направам. Многу самозапознавање, откривање што јас сакам, што не сакам, полека исфрлање на тоа што не ми се свиѓа, многу многу работење на одредени трауми, многу прифаќање и на комплекси, маани, нема водење инает, многу саморазбирање, самопочитување, самосакање, не барање валидација или било што од други, самовреднување, самоценење на сопствениот живот, прифаќање на краткоста и кревкоста на животов, многу многу работи.
Причините поради кои ти се појавила анксиозноста. Јас на пример, во 2020 кога првпат бев, имав едни причини (проблеми), па со терапијата и тек на време ги надминав и прекинав терапија, па во меѓувреме ми се појавија нови поради кои пак почнав терапија. И морам да признам првиот пат подобро ја толерирав терапијата а сега лошо, а буквално истите апчиња и истата доза
Да, не се сите причини со иста тежина. Исто и мојата се појавува од различни причини, а поготово јасно ми е за оние неколку пати во животов кога ми достигнала пик. Како и да е, си се справувал, па си прекинувал терапија, немаш пиено 10/20 години без пауза? Значи може да се надмине, имало промени во сето тоа време, тоа е клучното. Како беше она, ако сакаш нешто да се промени, мора да направиш промени.
@MissChievous а што толку ти прави проблем ако пие некој 10 /20 години лекови без пауза? Која си ти да кажуваш кој како да се лечи?
Каде реков дека 1 ми прави проблем некој да пие 10/20 години лекови без пауза, 2 кој како да се лечи? Значи дефинитивно никој не е отворен за вистински искрен разговор и споделување на искуство, секој се вреѓа и гледа на прашањата како напад (?). Нема врска, доволно муабетев, со среќа на сите.
Не сум Мис, ама ќе прокоментирам. Нена, нели тоа е темата, кој како си помага, напредува, уназадува и така натаму. Никој нема ништо против лекови ама ако завршува причата со посета на психијатар и пиење лек, не знам зашто воопшто да збориме. Мислам ако во нешто има разлика кај вакви полесни ментални состојби отколку потешки или физички болести, е што како поединци имаме slightly поголема контрола. Слично како луѓе што некогаш имале огромна трема пред јавен настап, ама по 10тото излагање веќе ја немаат, и тука се очекува со тек на време да се извежбаш за некои работи. Спомна дека никогаш не си била на психолог, само на психијатар, што според мене е грешка ама ти си знаеш
Не сум дијагностицирана со анксиозност, не се ни доживувам како особа што е нешто премногу анксиозна(иако за нијанса повеќе од најобичен човек) ама затоа пак се соочувам со други работи кои би рекла дека се и похронични од анксиозноста и навистина разбирам како е. И за секоја состојба, точно така - нема универзален рецепт. Тоа е единствено точно, особено за вакви теми кои се прешироки и не се ни толку разбрани. Како и да е, како луѓето се доживуваат себе си е битно, ама исто така е битно и објективно колку им е тешка состојбата. А тие две работи може да не се совпаѓаат и најчесто не се ни совпаѓаат зашто ретко кој може субјективно точно да процени сам за себе. Има луѓе за кои анксиозноста е инвалидитет. Не излегуваат од надвор, тотално се изолирани, се плашат од секојдневни работи. Тука анксиозноста е целосно болест. Такви луѓе можат и да се хоспитализираат, зашто не постои разговор на светот кој ќе направи таква личност одеднаш да функционира најнормално. Нешто што исто сакав да спомнам, има луѓе на кои и во самите карактерни црти анксиозноста им е поизразена(тука би се вброила и себе си) и за кои не постои никакво менување на размислувањата кои ќе им ја променат структурата на самиот мозок. Ама исто ко што зборев и во претходните мислења пред некој ден, ова растројство не е неменливо. Можеш денес да си на дно, за десет години да бидеш сосема друга личност и да не исполнуваш веќе ни една карактеристика за болеста. Тотално небитно дали ќе се класифицираш како болен, кога твојот однос кон таа болест е тоа што е позначајно. Џабе ќе си речеш, еј ништо не ми е супер сум, не е ова болест, ако после тоа отидеш и го повторуваш истиот образец на однесување и не сфаќаш дека некои акции се тотално зависни од тебе и мораш да вложиш труд за да ги подобриш. Еве сега ќе илустрирам што мислам, на пример, имаш анксиозност и велиш дека тешко се снаоѓаш во друштво. Океј. Ама истовремено и држиш верувања дека сите луѓе се зли, сакаат да ти наштетат и активно ги осудуваш, критикуваш и понижуваш другите луѓе...како ќе формираш конекција со нив? Значи има растројство, и има типови на размислувања кои ти го влошуваат растројството. А може и да се поврзани, ама не значи дека се за век и векови. Или па, се плашиш од промена, свесен/а си за тоа и...не правиш ништо. Буквално не постои друг начин. Мораш да го направиш тоа што те плаши, малку по малку. Трет пример, не сакаш апсолутно ништо да смениш во сон, исхрана и спорт. Не можеш да се чувствуваш супер ако одморот ти е скролање на тикток и мислиш дека другар ти што трча сабајле е влезен во филм. Тогаш, остани си негативна личност, тоа е тоа. (Напомена, зборам за полесни форми што се менаџираат.) Пак ќе спомнам, 100% сум за терапија и воопшто не ми се допаѓа што е демонизирана. Ама, мора и суплементарна работа. Исто како што некој што има дијабетес, не е да добива само апчиња, туку и поддршка во нутриција, психолог и сл.
Сум била лично он,и оф ,на лекови,и се разбира на пасихотерапевт паралелно по совет на психијатар.Се погоди првиот доктор да биде професор на катедра ,има напишано многу книги за темава и води студенти.За 8 месеци од некоја анкс со многу депресија станав на нозе,ама му верував,секој месец имав преглед кај него и мислев не можам без лекови,ама можев.Благодарна сум што постојат овие лекови.Пред 3 години на блиска особа видов како изгледа клиничка депресија е тоа е хорор од ментална болест.ПОсле ковидот многу добија психички проблеми од изолацијата и стравот.Одењето на психотерапевт и дознавање што е тригер за состојбава помага многу ,ако сакаш да работиш/Негативни страни на антидепресиви освен зголемена тежина е и намалување на либидо до минимум,тука никој не збори за тоа.Ако си во брак или сериозна врска ете ти проблем.Да се појаснам пак сум за лекови.
Јас бев страшно несоцијален човек. Мислам прво карактерно сум така повлечена, така интроверт сум си, немам некое друштво, не сакам тумач социјализација али јас некогаш не знаев буквално да водам муабет, во било какво друштво седев ко кол у гз да имам. Пробував и буквално ми се тресеше гласот, срцево ми лупа, абе не иде и не иде, мме. Кај терапевткава зборев за се и сешто, дома, дечко, работа, разно разни проблеми, онака најслободно. И по порака повремено ќе и пишев нешто, што претходно ми беше тумач срам да ја замарам нели надвор од сесија, па сама ме охрабри дека е океј да пишам некогаш. Претпоставувам сакаше дополнително да помогне да се опуштам во комуникација, али фала богу без злоупотреба. И по некое време и на работа и преку трчањево запознав многу луѓе, па ќе фатиме муабет кој шо е, кај е од каде е, тука ми беше тест и сфатив дека еј види, се извежбав и можам да водам разговор. Со пациенти на работа не сум толку често ама кога треба, ич немам трема како порано. И да не знам нешто што ќе прашаат, симпли идам прашувам колешка, не се кочам, не си викам леле готово не знам и не ме бива. Сум доживувала и панични напади за глупости. И тука ми требаше време да сменам терк на размислување во тие моменти и да си најдам механизми да се смирам. Со тек на време ги имав се поретко и поретко. Јас пак ќе повторам, немам апсолутно ништо против медикаментозна терапија. Ама, воопшто не се лечиш ако ете осеќаш смиреност, ама немаш никаков ред во денот, немап хоби, ништо не се исполнува (мада тука и депресија или друга состојба може да е во прашање), само онака тераш од денес за утре и то је то. Мене ми е стварно греота да се сведеш на такво функционирање на автопилот.
И јас вака слично како тебе, се доживував како несоцијален човек. Имав друштво, не дека немав, се дружев, ама од понепознати социјални ситуации секогаш ми беше непријатно. После тоа, нешто што ми го промени мајндсетот е тоа што сфатив дека ние не сме она што нѐ научиле дека сме. Мислам дека многу карактеристики со кои се опишуваме ни се наметнати од детство и од разно-разни извори, кои потоа ги интернализираме и се идентификуваме со нив. Реално да, секој од нас има базични карактеристики ама верувам дека над нив постои upgrade. Дури и тие што се "негативни" особини, можат да добијат позитивно светло. Најбитно, кога се движиме низ животот, сите нови луѓе кои ги запознаваме нѐ знаат од моментот кога ќе нѐ видат и апсолутно не мора да се претставуваме во онаа слика која не сакаме да ја носиме со себе. Не викам да се преправаме дека сме нешто што не сме, ама не мора да се потпираме на минати трауми како единствено нешто што нѐ дефинира во односите. Некако многу просто звучи вака кога го објаснувам, ама дефинитивно себе-пронаоѓање е битен дел од подобрување.
@Angie1432 немаш ти појма (и нај боже да имаш) од анксизоно растројство и панични напади. Само толку ќе ви кажам.
