Dali se cusvuvate i vie umorni preku den so teski oci kako da vi se gasi teloto ? Mene me fakja strav panika
Понекогаш. Но, за разлика од порано не му се препуштам целосно на ова чувство. Застанувам, се анализирам зошто ми иде. Заклучувам дека си дозволувам баналности да ме тиштат. Потоа си правам кафе и земам Б6 или магнезиум.
Споделувам пост кој може ќе помогне на некој Многу често се случува ова... Се појавува: - срцебиење - болка во слепочници - стегање во градите - чувство на гушење - треперење на раце или тело И нашата прва реакција е преплашеност. Помислуваме на најлошото можно сценарио. „Што ако имам некоја болест?“ „Можеби рак?“ „Можеби срцев удар?“ Иако е важно симптомите да не се игнорираат и да се проверат медицински… Многу често се заглавуваме во стравот од симптомите. Почнуваме да се плашиме од нив. Да се бориме со нив. Мислиме дека тие се проблемот. Но токму тука испуштаме една подлабока вистина: “Дека можеби симптомот не е проблемот, туку тоа што стои позади него. “ Затоа што често зад симптомите се кријат потиснати: Потреби. Емоции. Граници. Делови од себеси. На пример: Сакаме одмор…но продолжуваме со обврските за да не разочараме некого. Чувствуваме лутина во бракот, но ја задржуваме во себе за мир во куќа. Сакаме да кажеме „не“ на работа…но трпиме од страв да не добиеме отказ. И со тек на време во нас се создава постојан внатрешен конфликт во телото. Од една страна има нешто што сака да се изрази. Од друга страна го потиснуваме. Но тој конфликт не исчезнува. Туку се манифестира во телото како симптоми. Срцебиењето поради прекумерна работа, постојан притисок и недостаток на одмор. Стегање во градите заради постојаниот притисок да бидеме совршени и да не погрешиме. Треперењето и внатрешниот немир можат да бидат поврзани со долго потиснувана лутина, страв или напнатост И додека мислиме дека проблемот е во симптомите, подлабоката причина зад нив останува неоткриена. Се заглавуваме во круг обидувајќи се да ги елеминираме симптомите. Симптоми > стравови > повеќе симптоми > повеќе стравови Оттука често симптомите се само сигналот преку кој телото се обидува да нѝ покаже: што чувствуваме, а не искажуваме, што сакаме, а не изразуваме, и каде сме се изгубиле себеси. Затоа целта не е да ги оттурнеме со медикаменти, позитивни мисли, гејминг, Нетфликс, алкохол или премногу работа. Туку да ѝм се приближиме. Да разбереме: - што се обидуваат да нѝ кажат - што потиснуваме - што нѝ е навистина потребно Токму тогаш добиваме поголема свесност што се крие зад симптомите... И уште поважно... Се појавуваат можности за нови избори. Избори за тоа што да правиме со себе, своите потреби и емоции.
Zdravo drugari, oddamna nemam pisuvano iaku seuste sum so site vas i si citam postojano, ima li nekoj sto gi ostavil AD i prodolzil so lamal?
Во врска со боледување. Пример, дали можи да го пишам др. Александар Марцикиќ за психијатар на државно и да ми отвори боледување? Заболекар, не сака да ми даде, пошто бев кај него и правев мост. Ми рече дека се давало само за некоја специфична работа на заби. Матичната, ја префрла топката на заболекар. Што му е на луѓево бре, какви болки имам од забите... Пијам нешто за глава и ми поминува.
Здраво луѓе..грозното чувство после 4 години пак ми се врати и овој пат мислам дека е појако.. првиот пат некако пребродев сама, ама овој пат си реков дека време е за стручно лице. Па, сакав да ве прашам, да ми препорачате некој добар психолог.
Александар Марцикиќ работи фондовски,за боледуванје може да ти пише секој ,зависи од дијагноза 2 недели.АЈ во ДМ,детали.
Како се справувате со тремата и стресот пред интервју за работа? Не знам како да се опуштам, цел ден мислам на најлошото сценарио, се плашам дека ќе се посрамотам на интервју и дека нема да ме вработат.. Млада сум и немам многу големо работно искуствo, па тоа ме прави и многу исплашена и несигурна пред секое интервју, некогаш од неискуство не знам како да се претставам. Ми се случувало да се укочам и да се тресам сред разговор од таа трема и нервоза, веќе со месеци барам работа и одам на интервјуа меѓутоа безуспешно, сите им даваат предност на кандидатите со искуство. Аплицирам на секакви позиции, и за келнеркa, шанкерка, продавачка навистина не потценувам ниедна работа и не се срамам да работам, меѓутоа ова што со месеци не можам да најдам работа многу ме стресира и разочарува. Важно ми е да ја добијам работата и да се претставам во најдобро светло, но многу се плашам. Ве молам за совети.
Јас искрено си имам многу голема мака со анксиозност. Но кога идам на интервју ич не се замарам. Си викам сакале ме примиле, сакале не. Душа не можат да ми земат, освен да ме примат или одбијат. Си се претставувам најнормално како со другарка да си правам моабет До сега, супер сум си поминувала на интервјуа. Пред месец дена бев на интервју, исто како на кафенце и одма ми се јавија. Не се замарај и да не те примат тие ќе се најде некој што ќе те прими. Не мисли многу на тоа, дополнително си правиш стресови и со самото тоа ќе ја оплескаш, ќе се блокираш до степен што може да заборавиш најбанално прашање да го одговориш. Во врска со тоа што немаш искуство, сите сме почнале од 0, никој не се родил со искуство. Се некој ќе ти даде шанса Со среќа
Споделувам пост кој може ќе помогне некому Многу често се случува ова... Се појавува: - срцебиење - болка во слепочници - стегање во градите - чувство на гушење - треперење на раце или тело И нашата прва реакција е преплашеност. Помислуваме на најлошото можно сценарио. „Што ако имам некоја болест?“ „Можеби рак?“ „Можеби срцев удар?“ Иако е важно симптомите да не се игнорираат и да се проверат медицински… Многу често се заглавуваме во стравот од симптомите. Почнуваме да се плашиме од нив. Да се бориме со нив. Мислиме дека тие се проблемот. Но токму тука испуштаме една подлабока вистина: “Дека можеби симптомот не е проблемот, туку тоа што стои позади него. “ Затоа што често зад симптомите се кријат потиснати: Потреби. Емоции. Граници. Делови од себеси. На пример: Сакаме одмор…но продолжуваме со обврските за да не разочараме некого. Чувствуваме лутина во бракот, но ја задржуваме во себе за мир во куќа. Сакаме да кажеме „не“ на работа…но трпиме од страв да не добиеме отказ. И со тек на време во нас се создава постојан внатрешен конфликт во телото. Од една страна има нешто што сака да се изрази. Од друга страна го потиснуваме. Но тој конфликт не исчезнува. Туку се манифестира во телото како симптоми. Срцебиењето поради прекумерна работа, постојан притисок и недостаток на одмор. Стегање во градите заради постојаниот притисок да бидеме совршени и да не погрешиме. Треперењето и внатрешниот немир можат да бидат поврзани со долго потиснувана лутина, страв или напнатост И додека мислиме дека проблемот е во симптомите, подлабоката причина зад нив останува неоткриена. Се заглавуваме во круг обидувајќи се да ги елеминираме симптомите. Симптоми > стравови > повеќе симптоми > повеќе стравови Оттука често симптомите се само сигналот преку кој телото се обидува да нѝ покаже: што чувствуваме, а не искажуваме, што сакаме, а не изразуваме, и каде сме се изгубиле себеси. Затоа целта не е да ги оттурнеме со медикаменти, позитивни мисли, гејминг, Нетфликс, алкохол или премногу работа. Туку да ѝм се приближиме. Да разбереме: - што се обидуваат да нѝ кажат - што потиснуваме - што нѝ е навистина потребно Токму тогаш добиваме поголема свесност што се крие зад симптомите... И уште поважно... Се појавуваат можности за нови избори. Избори за тоа што да правиме со себе, своите потреби и емоции.
Site so stradate od anksioznost dali se samopovreduvate koga se nervirate. Mene sekoa sitnica me nervira ne prifakam duri ni sali ni smei kako so pisala pogore clenkata nasiot mentalitet se ne opkruzuva. Za rab mwabet da nepravam pritisok, kjutis da ne ti dadat otkaz koj so krediti koj zaradi familijata da ja prehrani. Doma vise e posebna tortura nikoj ne te razbira, beter nervozi so deca so site kako da se spravam neznam. Gi izgubiv site prijateli ne te razbiraaat, sekoa cest na isklucoci no site imaat semejstva problemi ako slusnam vo tekot na nedelata ke mi olesni malku na dusata. Takvo vreme dojde nemame vreme ni za edno kafe da ispieme so obvrski. Ednostavno za sebe nemame vreme.
