На моите дома ретко си изразуваме љубов, поладни се, ама нема проблем да им кажам дека ги сакам со искажување на почит, да се помогни, ислуша, да си се најме во добро и зло...
Bukvalno e pretesko na koj bilo pa i na samata sebe. Kako osoba koja minala niz sito i reseto zborovite te sakam za mene se mjural sto bi go grafitirala na mojata dusha samo za nekoj sto navistina ke go zasluzi toa
Јас сум труп, многу ми е криво што со зборови на родителите и на брат ми не кажувам, ама со дела не давам капка да падне врз нив. За што и да треба нема што да се дискутира, ама на зборови сум тапа Знаат колку се грижам, трчам, барам решение за се. На мм кажувам ама не често. И тој знае каква сум дива Само на син ми милион пати на ден му кажувам и го гушкам, и често знае да каже дека го удавив од гушкање. Мм некогаш знае да каже што бе мене така не ме гњавиш?
Ѕвонење и пишување кога знам дека не си добро, инсистирање да одиш на лекар (иако јас не одам). Како бумерите кога замараат дали си јадел(а), дали си стигнал(а), дали си добро. Никогаш директно ,,те сакам", само страв дека ќе умреш пред мене и дека ќе живеам без твоето присуство. Ова е кон сите мои кои ги сакам.
Не ми е воопшто тешко, во последните 4години сватив дека животниот век е премногу скратен драги луѓе ми се лизгаат низ раце и ги губам па со оглед на тоа сакам сите мои драги луѓе што ги сакам да го знаат тоа